19 obserwujących
183 notki
301k odsłon
2389 odsłon

Ciszę wyborczą jak zwykle wypełnia zupa gulaszowa i nieśpieszność wytrawnego wina

Ptak
Ptak
Wykop Skomentuj30

Cisza wyborcza nade mną a chęć ugotowania zupy gulaszowej we mnie. Męskiego gotowania rozdział następny, kobiety odesłane w zaprzyjaźnione miejsca, kot i pies nakarmione, zakupy zrobione, telefon wyłączony. Na stole stoją trzy butelki wina. Pierwsza to Rebeler z pagórkowatych terenów wokół Trydentu - paliwo kucharza. Druga to Egri Bikaver z Doliny Pięknej Pani z Egeru - składnik zupy gulaszowej. Trzecie to Lagrein z Górnej Adygi - się zobaczy.

Zupa gulaszowa to danie pasterskie. Pasterstwo to wyłącznie męska domena, wymaga dyscypliny i autorytetu więc panie wysiadają. O ile kwaśnicę gotowaliśmy z baraniny to zupę gulaszową ugotujemy z wołu, wypasanego w południowych dolinach Karpat lub alpejskich kotlinach. Mało kto wie, że odwrócona litera A to symbol rogatego wołu, zupełnie tak jak nasi niepiśmienni przodkowie w naskalnych malowidłach oznaczali to zwierzę. Litera A jest na pierwszym miejscu w alfabecie łacińskim, greckim i fenickim co pokazuje jak wielkie znaczenie miało to zwierzę dla historii świata. Dla niektórych narodów tak duże, że nie jedli jego mięsa. Obok Hindusów również Masajowie. Ci ostatni co najwyżej robili dziurkę w tętnicy i popijali przez rurkę bydlęcą krew lub upuszczali i dodawali do ciasta. W średniowieczu w wielu europejskich miastach w karnawale spacerowano z wołami po ulicach.

Nie będziemy jedli przez rurkę naszego wołu. Kupiłem 1,6 kilograma karku wołowego co wystarczy na 5 litrów zupy gulaszowej. Czy można kupić jakieś inne części mięsa? Oczywiście, że można ale po co przepłacać. Tłuszcz z karku wytopi się w czasie gotowania i doda potrawie dodatkowego smaku. Czy kupować mięso w kawałkach sprzedawane jako "na gulasz"? Można, ale tracicie kontrolę nad składnikami bo niby skąd wiecie co tam nakładli. Można stracić głowę dla kobiety no i wiadomo z jakiego powodu, ale w gotowaniu nie ma na to miejsca. Po za tym kawałki mięsa powinny być stosunkowo tej samej wielkości, to nie obóz harcerski tylko poważne gotowanie, a jak z tych poszarpanych kawałków "na gulasz"przygotujecie tę harmonię wielkości? To tak jakby na reprezentacyjnej defiladzie maszerowali obok siebie wojak Szwejk z Don Kichotem.

Jedno musimy sobie nawzajem wybaczyć: nie będziemy mieli bulionu. Bulionu nie da się przygotować w dwie ani w cztery godziny. "W mieście nie opłaca się robić bulionu" tak przed wiekiem oświadczyła Maria Ochorowicz - Monatowa w swej "Uniwersalnej książce kucharskiej", która to książka była przewodnikiem po gotowaniu w II Rzeczpospolitej. Gdyby jednak wśród was był chętny na samodzielne ugotowanie bulionu to proszę bardzo. Trzeba by na mieście i poza nim zakupić (wg pani Ochorowicz - Monatowej): "20 - 29 kilogramów mięsa wołowego od przodu, kark, kolana i inne, cały przodek cielęcy z dodaniem 6 - 8 nóżek, z 10 starych kogutów, kur, kaczek, kilka całych zajęcy lub kilka przodków sarnich" Uporawszy się z tymi zakupami przez kilka dni należy to gotować, szumować, studzić, dolewać, odparowywać, studzić... Potem zlać do głębokiego talerza a po zastygnięciu owinąć w woskowy papier i przechowywać w chłodnej spiżarni. Nie wiem jak wy, ale ja wolałbym zamienić się z Herkulesem na jedną z jego dwunastu prac.

Oto lista potrzebnych składników dla naszej zupy: 20 deko surowego wędzonego boczku, dwie marchewki, cebula, pietruszka, seler korzeniowy lub naciowy, 3 - 4 czerwone papryki, dwie puszki pomidorów krojonych bez skórki, węgierska pikantna pasta paprykowa, smalec do smażenia, butelka czerwonego wytrawnego wina, mąka pszenna, kminek, czarny pieprz, słodka papryka w proszku, słodka wędzona papryka w proszku, ziele angielskie, liść laurowy, sól i tajemny składnik.

Bierzemy nasze mięso i kroimy w poprzek włókien na plastry o grubości 2,5 - 3 cm. Ta grubość narzuci nam potem sposób krojenia warzyw. Dobra zupa w tym gulaszowa to taka gdzie składniki są mniej więcej tej samej wielkości, ponieważ mięso odda do wywaru soki i tłuszcz to jego wielkość zredukuje się przynajmniej o jedną trzecią. Tak więc warzywa będziemy kroili w kostkę ok. 1,5 cm. Po pokrojeniu mięsa na plastry kroimy je w kostkę o grubości takiej jak grubość plastra. Posypujemy pokrojone mięso mąką, mieszamy. Na sicie potrząsamy by pozbyć się nadmiaru mąki. Rozgrzewamy na patelni smalec a w garnku docelowym zagotowujemy 1,5 litra wody. Kiedy znad patelni ze smalcem uniesie się mgiełka wrzucamy pierwszą partię mięsa, obsmażamy ze wszystkich stron i wrzucamy do wrzątku. Po obsmażeniu całości wrzucamy na patelnię pokrojoną cebulę z boczkiem. W międzyczasie wlewamy do gara butelkę wina odlawszy uprzednio pełną zawartość szklanki. Kiedy zawartość gara zacznie wrzeć zmniejszamy płomień do minimalnych rozmiarów, tak by zupa ledwo pyrkała. Po obsmażeniu cebulki z boczkiem przesypujemy zawartość patelni do gara, a do patelni wlewamy szklankę wina, po zagotowaniu drewnianą łyżką zeskrobujemy zawartość dna patelni, robimy to tak dokładnie jakbyśmy potem mieli schować czystą patelnię do kredensu. Zawartość patelni wlewamy do gara.Gar będzie sobie pyrkał teraz przez godzinę a my mamy czas podumać o naszych winach. Rebeler jest kupażem caberneta i merlota z okolic Trydentu, te same szczepy tworzą Egri Bikaver pyrkający w garze nieopodal. Między kucharzem a jego daniem musi panować harmonia. Rebeler siedział w beczce kilka miesięcy, jest z 2011 rocznika i trzeba było wyskoczyć z pięciu dych na jego zakup, Bycza Krew kosztowała piętnaście złotych. Harmonia harmonią ale ktoś tu przecież rządzi. O winach z Doliny Pięknej Pani już pisałem, dziś o winach z Trydentu, Bolzano i okolic. Z tym regionem zetknąłem się prawie trzydzieści lat temu kiedy można już było swobodnie podróżować na narty w Dolomity. Szczerze wam powiem, że gdybym miał wybierać gdzie chciałbym się urodzić i mieszkać to wybrałbym (oczywiście poza Górnym Śląskiem) ten region. Włoska fantazja i klasyczne poczucie piękna zmieszana z germańskim porządkiem i dyscypliną przypominają mi mój Śląsk gdzie rzeczowość i praktyczność Ślązaków miesza się z polską dezynwolturą. W regionie Trydentu na Via del Vino trafiłem kiedyś w gospodarstwie agroturystycznym na obiad gdzie stołowali się miejscowi. Podano gotowaną wołowinę z kiszoną kapustą a do tego litrową butelkę Lagreina świeżo ściągniętą z beczki. We wszystkich mądrych podręcznikach czytałem, że do kiszonej kapusty nie podaje się czerwonego wytrawnego wina. Lagrein podobnie jak Marzemino jest gatunkiem autochtonicznym, za Don Giovannim bym krzyknął "Eccellente Marzimino !" przed zejściem do piekieł. Region Górnej Adygi to kilka ciekawych nigdzie indziej nie spotykanych szczepów winnych, o tym za jakiś czas. Butelka Lagreina stoi sobie nadal przede mną i czeka na rozwój wypadków.

Wykop Skomentuj30
Ciekawi nas Twoje zdanie! Napisz notkę Zgłoś nadużycie

Więcej na ten temat

Salon24 news

Co o tym sądzisz?

Inne tematy w dziale Rozmaitości