Kolory polityki

Wstęp sam się narzuca - przypomnienie historyczne pierwszych kolorów polityki. Najstarsze symbole w postaci barw to Żółty i Czerwony w Państwie Środka. Żółty to symbol arystokracji (feudalizmu), a Czerwony to symbol biurokracji (komunizmu). Obydwa kolory wskazują ten sam niewolniczy ustrój - socjalistyczny. Kolory Czarny i Purpurowy nie mają tak długiej tradycji - symbolizują teokrację i kojarzą się ze średniowieczem w Europie. Kolor Brunatny ma najkrótszą tradycję i oznacza nacjonalistyczny socjalizm. Kolor Biały nie jest polityczny sensu stricto - tradycyjnie symbolizuje czystość, czyli dobro, więc kojarzy się w polityce z prawicą i liberalizmem. Używaliśmy określenia Biali dla Rosjan, którzy obalili carat i chcieli zbudować pokojowe, kapitalistyczne, demokratyczne państwo europejskie. Wrogowie Białych nazwali się Czerwonymi, zgodnie ze starą tradycją chińską.

Dzisiaj potrzebujemy więcej kolorów, gdyż partie łączą się i dzielą, a nazwy partii się zmieniają, więc trudno za tym nadążyć.

Biały jest najklarowniejszym symbolem - czystość, dobro, prawica - nie ma sensu dzielić Białego na odcienie, szczególnie, że w Polsce nie ma Białych (liberalno-centrowo-prawicowych) - czystych, prawych, kapitalistycznych, demokratycznych i wolnych partii politycznych.

Czerwony kolor tradycyjnie w Polsce rezerwujemy dla SLD i innych kontynuatorów PZPR.

Różowy symbolizuje partię Tuska.

Pomarańczowy symbolizuje partię Morawieckiego jr.

Żółty oznacza monarchistów - w Polsce polega to na dążeniu do przywrócenia cara na tron Polski.

Zielony symbolizuje fałszywą ekologię.

Cyjan symbolizuje fałszywą technokrację.

Niebieski symbolizuje partie unijnych rolników - niebieskich ptaków.

Fioletowy jet kolorem kompromisu między sprzecznymi programami politycznymi.

Tęczowy symbolizuje bezkompromisową zbieraninę apolitycznych, walczącą o polityczne przywileje.

Purpurowy symbolizuje partię Czarnka.

Brunatny symbolizuje partię Bosaka.

Czarny symbolizuje  tleilaxan - skrajne zło - przeciwieństwo Białego.

Zakończę powrotem do Białego, gdyż czasem pojawia się zainteresowanie odmianami dobra - coś w rodzaju przywar, których nie można nazywać "wadami", gdyż są swojego rodzaju nieoczywistymi zaletami. Czasem budzą ciekawość. Polityczna Biel też może subtelnie się odróżniać, jak jak odcienie prawdziwej bieli: perłowy, alabastrowy, kremowy, kość słoniowa...

Jaśminowy - Biały złamany nutą ekologii.

Lodowy - Biały złamany nutą technokracji.

Alabastrowy - Biały złamany nutą anarchizmu.

Gołębi - Biały złamany nutą niebiańską.