Roman po niemiecku by się uśmiał

Roman po niemiecku znaczy powieść. Wiem, bo uczyłem się kiedyś tego pięknego języka. Lubię go i twierdzę wręcz, że zdań szyk w niemieckim fajny jest. Wprawdzie wczoraj Roman nie mówił w języku Güntera Verheugena, ale styl jego sejmowej wypowiedzi był na pewno jeżeli nie powieściowy, to przynajmniej nowelowy. "Słowa pletły się jak wici", jak powiedziałby jakiś poeta, gdyby był grafomanem. Tak więc można z przekonaniem stwierdzić, że imię Znawca Smoków wybrał synowi właściwe. Zwłaszcza, że i w rosyjskim słówko роман funkcjonuje.
W mojej pierwszej notatce zatytułowanej "Wesoły Romek, co miał w rządzie stołek", dość dobrze zdemaskowałem wesołe usposobienie, wydawałoby się że ponurej z definicji ikony LPR. Giertych na mównicy sejmowej dał wczoraj dowody na to, że potrafi być ujmująco wręcz zabawny i jeżeli ktoś chciałby nadal z jego wyglądu lub poglądów złośliwie żartować, to nie powinnien zapomnieć też o ciepłych słowach, którymi można już cierpkie reprymendy kierowane pod adresem niedawnego ksenofoba okraszać. To, co jeszcze kilkanaście dni temu wydawało się niemożliwe, od czasu sprawy Kaczmarka staje się faktem. Roman - koń, antysemita, faszysta, urasta do rangi ulubieńca młodzieży i nie tylko. Wprawdzie nadal pochwalne dla niego epitety ozdobione są tzw. 'disclaimerem' w stylu: "nie sądziłem, że kiedyś to powiem", "nie wierzę, że to napiszę", ale znać już w nich szczerą nutkę sympatii.
I to chyba samo w sobie jest jednym z zabawniejszych elementów powieści, którą możemy śledzić na ekranach telewizorów. Bo czy ktokolwiek spodziewał się takiego zakończenia(?) kariery znienawidzonego przez zaczytującą się w Gombrowiczu młodzież Eduromana?