Stan człowieka, wskrzeszonego przez wierzących, wynikający z autorytetu wiary Jezusa.

 Stan człowieka, który umarł, a następnie został wskrzeszony przez wierzących działających w autorytecie Jezusa, można opisać jako powrót z całkowitej nieświadomości („snu”) do pełni fizycznego i świadomego życia. Według źródeł proces ten nie jest przejściem z „zaświatów”, lecz cudownym przywróceniem tchnienia życia do ciała, które spoczywało w grobie.

1. Stan przed wskrzeszeniem: Nieświadomy „sen”

 Zgodnie z biblijną nauką, śmierć jest stanem, w którym człowiek nie posiada żadnej świadomości.

• Brak wiedzy i myśli: „Umarli nic nie wiedzą”, a w dniu śmierci „giną wszystkie ich zamysły”.
• Metafora snu: Jezus i apostołowie konsekwentnie nazywali śmierć „snem”. Człowiek, który umarł, „zasypia” w prochu ziemi i nie ma poczucia upływu czasu ani kontaktu z rzeczywistością.
• Miejsce milczenia: W grobie (Szeolu/Hadesie) nie ma pracy, wiedzy ani mądrości.

2. Autorytet wierzących do wskrzeszania

 Biblia wskazuje, że Jezus nadał swoim uczniom konkretne pełnomocnictwa, które obejmowały władzę nad śmiercią.

• Nakaz Jezusa: Wysyłając uczniów, Chrystus nakazał im: „Nekrous egeirete” (Umarłych wskrzeszajcie).
• Moc imienia Jezus: Wskrzeszenie nie odbywa się mocą człowieka, lecz poprzez „wiarę w Jego imię” i autorytet dany Kościołowi.

3. Mechanizm wskrzeszenia: Powrót „tchnienia życia”

 Biblia opisuje wskrzeszenie jako proces odwrotny do śmierci. Skoro śmierć to uchodzenie tchnienia (ruach) i powrót ciała do prochu, wskrzeszenie polega na ponownym połączeniu tych elementów.

• Przykład Eliasza: Gdy prorok wskrzeszał syna wdowy, modlił się: „Panie, Boże mój, niechajże wróci dusza (nefesz – życie/tchnienie) tego dziecięcia do niego”. Biblia odnotowuje, że Pan wysłuchał głosu Eliasza i „dusza dziecięcia wróciła do niego i ożyło”.
• Przykład Piotra: Apostoł Piotr, korzystając z otrzymanego autorytetu, wskrzesił Tabitę (Dorkas). Po modlitwie powiedział: „Tabito, wstań!”, a ona „otworzyła oczy i ujrzawszy Piotra, usiadła”. Było to natychmiastowe przejście ze stanu niebytu do pełnej interakcji z otoczeniem.

4. Stan po wskrzeszeniu: Powrót do ziemskiej egzystencji

 Osoba wskrzeszona przez wierzących (w przeciwieństwie do zmartwychwstania ostatecznego) wraca do tego samego, śmiertelnego ciała.

• Ciągłość tożsamości: Wskrzeszony jest tą samą osobą, z tymi samymi wspomnieniami i relacjami, co widać na przykładzie Tabity, która wróciła do wspólnoty wdów, dla których wcześniej pracowała.
• Potrzeby fizjologiczne: Osoby wskrzeszone natychmiast wracają do normalnych funkcji życiowych. Gdy Jezus wskrzesił córkę Jaira (nazywając jej śmierć „snem”), nakazał, aby „dano jej jeść”.
• Dalsza śmiertelność: Wskrzeszenie dokonane przez wierzących na ziemi nie oznacza otrzymania nieśmiertelności. Nieśmiertelność jest darem, który zostanie dany dopiero przy powtórnym przyjściu Chrystusa. Osoby wskrzeszone (jak Tabita czy Łazarz) ostatecznie ponownie „zasnęły” w śmierci, oczekując na ostateczne zmartwychwstanie.

Podsumowanie

 Stan człowieka wskrzeszonego to cudowne przebudzenie z nieświadomego „snu śmierci” do kontynuacji ziemskiego życia. Dokonuje się to poprzez interwencję Bożej mocy wyproszonej przez wierzących, którzy stoją w autorytecie Jezusa. Osoba taka przestaje „spoczywać” w grobie i odzyskuje zdolność myślenia, czucia i działania, stając się żywym świadectwem potęgi Boga nad śmiercią.