Witam serdecznie, 28 marca minął równo miesiąc od ataku Stanów Zjednoczonych i Izraela na Iran. Na skutek wojny, uszkodzona została (i wciąż jest uszkadzana!) krytyczna infrastruktura związana z rynkiem ropy naftowej oraz gazu. Poniższa grafika dobrze oddaje skalę zniszczeń.
Można z niej wyczytać, jakie konkretnie obiekty ucierpiały, jak bardzo i jak długo potrwać może ich naprawa. Przykładowo, poważnie uszkodzona została instalacja do skraplania gazu ziemnego Ras Laffan, która wymaga olbrzymich nakładów pieniężnych i kilku lat, aby przywrócić jej moce produkcyjne.
W tym miejscu muszę od razu podkreślić, że mówimy tutaj o infrastrukturze energetycznej zlokalizowanej na Bliskim Wschodzie. Tymczasem, w ostatnich dniach poważnie uszkodzona została rafineria Valero w Teksasie (jedna z największych w USA, przetwarzająca ok. 380–435 tys. baryłek ropy dziennie). A to nie wszystko... W ostatnich dniach Ukraina przeprowadziła też ataki dronowe na rosyjskie porty naftowe i rafinerie. W przypadku amerykańskiej rafinerii mówi się o dywersji. W przypadku infrastruktury rosyjskiej jest to celowy atak, który ma utrudnić Rosji czerpanie zysków ze sprzedaży węglowodorów po wyższych cenach.
Mówiąc krótko: niszczona jest kluczowa infrastruktura energetyczna w kilku ważnych regionach świata.
Ropa i gaz to nie jedyne surowce, które dotknięte są tymi zniszczeniami. Rafinerie, czy instalacje do przetwarzania gazu ziemnego są źródłem podaży olbrzymiej liczby różnych produktów (mocznik, siarka, amoniak itd.). Za sprawą tego, rozkręcający się Kryzys Energetyczny 2.0. powoli zaczyna zamieniać się wKryzys Żywnościowy.
Indie: gigant rolny na skraju kryzysu nawozowego
Indie odgrywają jedną z kluczowych ról na globalnym rynku nawozów, i to na kilku poziomach jednocześnie. Według oficjalnych danych rządowych Indie są drugim największym konsumentem nawozów na świecie. To efekt ogromnego sektora rolnego, który odpowiada za ok. 16% indyjskiego PKB i utrzymuje ponad 46% populacji. Tak duży popyt sprawia, że Indie mają ogromny wpływ na globalne ceny i dostępność nawozów. Indie są również trzecim największym producentem nawozów. Kraj ma liczne zakłady produkujące nawozy, ale mimo dużej produkcji Indie są silnie uzależnione od importu, szczególnie z krajów Bliskiego Wschodu, takich jak Oman czy Arabia Saudyjska.
To uzależnienie od importu sprawia, że Indie są bardzo wrażliwe na globalne kryzysy - jak blokada Cieśniny Ormuz czy sankcje na Rosję. Aktualnie, w związku konfliktem w Zatoce, Indie musiały wstrzymać całkowicie, lub ograniczyć produkcję nawozów. Kraj jest zatem w patowej sytuacji: nie może pozyskać gazu, aby samodzielnie wyprodukować nawozy i nie może też pozyskać z rynku gotowych nawozów.
Gdy brakuje nawozów, brakuje żywności – zagrożenie dla świata
Co najważniejsze: ponieważ nawozy są kluczowe dla produkcji rolnej, a Indie są jednym z największych producentów pszenicy, ryżu i roślin oleistych, ich dostęp do nawozów ma bezpośredni wpływ na światowe bezpieczeństwo żywnościowe. Niedobory nawozów prowadzą do zmniejszenia produkcji żywności.
Absolutnie kluczową rolę na globalnym rynku nawozów odgrywa też Rosja, która tymczasowo zawiesiła eksport saletry amonowej, jeszcze bardziej ograniczając globalną podaż nawozów, która już wcześniej była nadwyrężona przez wojnę w Iranie.
Nie brakuje też podobnych wiadomości z innych krajów, gdzie także rozważane jest ograniczenie bądź wstrzymanie eksportu nawozów, albo już zostały wprowadzone takie restrykcje.
Tak aktualnie prezentuje się indeks śledzący notowania spółek nawozowych z USA. Jak możecie zauważyć, jesteśmy znacznie poniżej poziomów z 2022 roku. Jednocześnie sytuacja na rynku nawozów powoli zaczyna robić o wiele gorsza od tej sprzed 4 laty.
Jeśli miałbym zamknąć cały temat w jednym zdaniu, to: zanosi się, że będziemy mieć do czynienia z wyższymi cenami nawozów i żywności przez dłuższy czas.
Warto obserwować Nutrien (NTR) oraz CF Industries (CF), ale uczciwie trzeba zaznaczyć, że są one już trochę drogie (szczególnie CF). Moim zdaniem ich sporą zaletą jest dostęp do amerykańskiego gazu, podczas gdy producenci europejscy (Yara International) lub ci z Azji mają problem z zapewnieniem dostaw. Przykładowo, Yara ma zakład Babrala w Indiach, który ograniczył produkcję amoniaku i mocznika
Źródło: Independent Trader
Autor: Konrad Pietruszka
Komentarze
Pokaż komentarze