Strzały w Dakowach Mokrych – post historyczny

Zbliżały się święta Bożego Narodzenia 1913 roku. W dworze rodziny Mielżyńskich w Dakowach Mokrych od kilku dni trwały już intensywne, świąteczne przygotowania. Do Wigilii pozostały jedynie trzy dni, kiedy rankiem, 21 grudnia, w murach starego dworu, padły dwa strzały.

Strzelał właściciel posiadłości Maciej Ignacy Mielżyński. I nie było by w tym nic dziwnego, bo przecież starzały były wówczas naturalnym elementem wiejskiego życia, gdyby nie fakt, dla kogo oznaczały one gwałtowną śmierć. Wystrzelone z myśliwskiego sztucera kule dosięgły bowiem nie porannego intruza czy leśnego zwierza, ale żonę tragicznego strzelca Felicję Mielżyńską oraz jej przyrodniego siostrzeńca Alfreda Miączyńskiego. Długo ukrywany, rodzinny romans przerwało wtargniecie do własnej sypialni, oszalałego z zazdrości, oszukiwanego męża.

I chociaż wkrótce sąd Mielżyńskiego uniewinnił, uznając że działał on w obronie honoru, to jednak wielkie jego późniejsze zasługi nigdy nie zdjęły z niego piętna towarzyskiego bojkotu, którym odtąd był otaczany.

Maciej Ignacy Mielżyński urodził się w 1869 roku w Chobienicah w powiecie wolsztyńskim. Jego rodzina, spokrewniona z rodem Bnińskich, była jedną z najbogatszych w Wielkopolsce. Szkołę średnią młody Maciej ukończył w Lesznie, a następnie studiował prawo i malarstwo w Monachium. Po ukończeniu służby wojskowej w armii niemieckiej z sukcesem gospodarował na rodzinnych majątkach w Będlewie i Dakowach Mokrych.

Jeszcze przed opisanym powyżej rodzinnym dramatem zaangażował się w działalność polityczną. Przez ponad dziesięć lat był posłem do Reichstagu, w którym to okresie związał się ideowo z endecją. W roku 1920 wstąpił do Wojska Polskiego, by już rok później zostać oddelegowanym na Górny Śląsk. Jego działania na nowym dla siebie terenie były na tyle skuteczne, że powierzono mu dowództwo Trzeciego Powstania Śląskiego .Ów niewątpliwy polityczny sukces zawdzięczał przed wszystkim temu, że na trenie tym mniej ścigała go tragiczna przeszłość. Po zakończeniu Powstania służył w piątym Pułku Ułanów w Ostrołęce, a po zakończeniu służby osiadł w majątku Gołębiewko na Pomorzu.

Wybuch II Wojny Światowej oznaczał dla Mielżyńskiego los tułacza. W pewnym sensie był już jednak do niego przyzwyczajony, bo przecież de facto pędził go już od czasu owego nieszczęśliwego zabójstwa w Dakowach Mokrych. Taki też los był mu pisany i teraz. Po krótki pobycie w Warszawie dotarł ostatecznie do Wiednia. Tutaj też w roku 1944 zakończył swoje dramatyczne życie i tu także został pochowany.

Wspomniany już tułaczy los został mu więc przypisany na zawsze. Jako konsekwencja grudniowego, rodzinnego dramatu.

Tu polityka zaczyna swój dzień: www.300polityka.pl