Specjalnie dla blogera ZetJot: Kościół nie opowiadał się za wolnością sumienia

Raz na zawsze rozwiejmy MIT, jakoby chrześcijaństwo (czyli de facto Kościół) dążyło do maksymalnej wolności osobistej dla każdego obywatela. Jest to w najlepszym razie bujda. Proszę o zapoznanie się z poniższym tekstem:

Na podstawie tego całkowicie fałszywego pojęcia o władzy w społeczeństwie nie cofają się przed popieraniem owego błędnego poglądu, ze wszech miar zgubnego dla Kościoła katolickiego i narażającego dusze ludzkie na utratę zbawienia, a przez świętej pamięci Grzegorza XVI, Naszego Poprzednika, nazwanego szalonym pomysłem, a mianowicie, że wolność sumienia i kultu jest własnym prawem każdego człowieka, które powinno być ogłoszone i sformułowane w ustawie w każdym właściwie ukonstytuowanym społeczeństwie. A nadto że obywatele mają prawo do wolności w każdej dziedzinie życia, które nie może być ograniczane przez jakąkolwiek władzę, czy to świecką czy to kościelną. Dzięki temu prawu mogą oni swoje poglądy jawnie i publicznie głosić, zarówno poprzez ustne wypowiedzi jak też za pośrednictwem publikacji, czy w jakikolwiek inny sposób. Tak zaś nierozważnie twierdząc, nie zważają zupełnie na to i nie biorą wcale pod uwagę tego, że głoszą „swobodę zatracenia” i że, jeśliby zawsze wolno było bez ograniczeń wygłaszać ludzkie opinie, to nigdy nie zabraknie takich, którzy ośmielą się sprzeciwiać prawdzie i ufać w słowa ludzkiej mądrości, podczas gdy z samej nauki Pana Naszego Jezusa Chrystusa wiara i mądrość chrześcijańska winna wywnioskować, jak należy unikać tej, ze wszech miar szkodliwej, próżności.

Czy cały ów dokument jest bzdurą? Czy Kościół nie przewidział trafnie, że: „A któż nie widzi i nie zdaje sobie sprawy, że społeczność ludzka pozbawiona więzów religii i prawdziwej sprawiedliwości zaiste nie będzie mieć żadnego innego celu, jak tylko zdobywanie i gromadzenie bogactw, i w swoich poczynaniach nie będzie się kierować żadnymi innymi zasadami jak tylko nieokiełznaną żądzą swych własnych przyjemności i własnych korzyści?” Otóż jak najbardziej mamy konsumpcjonizm w pełnej krasie! Czy jest on jednak wymysłem naszych czasów? Byłoby to poważne nadużycie. I czy „zjawisko” to dotyczy jedynie niewierzących? No to spójrzmy, kto (jaka grupa społeczna) się wścieka, że Zieloni czy inni „ekoterroryści” chcą ograniczyć ludziom materialny dobrobyt. :) Sam Kościół jest zresztą ostatnią instytucją, która ma prawo narzekać na nadmierne bogacenie się (nie mam tu na myśli szeregowych księży). Nie przewidział też chyba, że w KAŻDEJ społeczności, religijnej czy niereligijnej, istnieją i będą istnieć jakieś prawa, obyczaje oraz moralność (vide Czechy).

Czy natomiast możliwe było dojście do „praw” kobiet, dzieci, Murzynów, homoseksualistów czy (w przyszłości) zwierząt BEZ chrześcijaństwa? Przepraszam bardzo, a skąd my to możemy wiedzieć? Nie wiemy, co BY było, wiemy, co było (a czasami i tego nawet nie wiemy). Poza tym kto „walczył” o te „prawa”? Ówczesna prawica, konserwatyści, tradycjonaliści? No raczej nie. :) Niektórzy z nich do tej pory się denerwują, jak im się mówi o niewieściej emancypacji czy o dbałości o dobrostan zwierząt, a zakaz dawania klapsów utożsamiają z „bezstresowym wychowaniem”. :)

A teraz pytanie: czy wolność sumienia, demokracja oraz te wszystkie wymienione „prawa” są oznaką postępu czy wprost przeciwnie – regresu? A może ani tego, ani tego, tylko po prostu jednym z wielu niejednoznacznych w ocenie moralnej etapów rozwoju ludzkości? Pamiętajmy, że nasza historia nie dobiegła końca. Po nas przyjdą inni, którzy będą zmieniać świat, a my zostaniemy przez nich osądzeni, tak jak my osądzamy palących rzekome czarownice na stosie fanatyków sprzed paru wieków. Kto wie, może przyszli Polacy uznają nasze czasy za wyjątkowo odrażające?