Polska jako państwo, ojczyzna, matka...

Nigdy nie wstydziłam się tego, że jestem Polką. Ale też i nie odczuwałam z tego powodu dumy. Jak w ogóle można się wstydzić czy być dumnym z racji pochodzenia? Czysta głupota. Śmieszy mnie zajob niektórych rodaków na temat „polskości”; nie muszę podniecać się własnymi korzeniami, wystarczy mi ich świadomość i znajomość historii (tę ostatnią muszę podreperować, fakt). Do mojego narodu podchodzę tak, jak do każdego innego: ciekawią mnie jego zwyczaje, lecz nie mam parcia na to, żeby je na siłę naśladować. Biorę z polskiej kultury to, co uznaję za wartościowe, a to, co mi się nie podoba – odrzucam. Nie mam też zdefiniowanego stosunku do całej wspólnoty. Polacy są RÓŻNI. Tak jak różni są Niemcy, Rosjanie, Ukraińcy, Węgrzy czy Amerykanie. Podobnie rzecz ma się z grupami religijnymi czy światopoglądowymi: nie mam wrogów wśród całych zbiorów, a co najwyżej wśród jednostek. Wobec własnego kraju odczuwam sporą (!) sympatię połączoną z irytacją z powodu rozmaitych „opóźnień cywilizacyjnych” jak na przykład czyste i darmowe toalety w miastach, kiepski transport do małych miejscowości, związki partnerskie, rozdział państwa od Kościoła (likwidacja Funduszu). Polska to fajny, w miarę bezpieczny kraj, jednak niektóre aspekty rzeczywistości nadają się do poprawki.

A co Ty myślisz o Polsce?