Część II Finale Berlin

Notka PIERWSZA nie ocenia dynamiki wydarzeń podczas "Akcji Krzyż" w Berlinie. Są sądy i niech one rozstrzygają spory, a winni ponoszą karę.

  Istnieją trzy strefy specjalne i w każdej z nich wymagana jest zgoda MSW. Ludzie, którzy przynieśli  krzyż, nawet o nią nie wystąpili – a przecież wystarczyło tylko chcieć. Właśnie dlatego obelisk stanął w strefie specjalnej. Chodziło o to, by miejsce jego „spoczynku” nie zamieniło się w przestrzeń jarmarcznych zabaw albo punkt zapalny wywołujący skrajne, niekontrolowane emocje. Wyobraźmy sobie teraz sytuację, w której niemiecka organizacja lub po prostu sfrustrowany obywatel Niemiec bezkarnie niszczy kamień napisami uderzającymi w dobre imię Polski. Jaka byłaby wtedy reakcja społeczna?

Gdy piszę ten tekst w TV Republika trwa relacja na żywo z Bąkiewiczem.  Brutalnie skatowany bohater opowiada, jak chciał zmienić wygląd kamienia, wkopując drewniany krzyż i umieszczając tabliczki z treścią historyczną. 

 A wystarczyło wystąpić o zgodę do MSW.

Przepisy dla adwokatów Bąkiewicza i  TV Republika.

Strefa zakazu demonstracji / Obszar chronionyStan na: 31.03.2022

Bundestag i Bundesrat w Bonn oraz Federalny Trybunał Konstytucyjny w Karlsruhe były chronione ustawą o strefie zakazu demonstracji (Bannmeilen-Gesetz) z dnia 6 sierpnia 1955 roku, zmienioną ustawą z dnia 28 maja 1969 roku, która zabraniała publicznych zgromadzeń pod gołym niebem, a także pochodów i demonstracji politycznych (p. 1). Strefa ta obejmowała niemal całą dzielnicę parlamentarną i rządową w Bonn, a także większość przedstawicielstw krajów związkowych, biura licznych dziennikarzy i agencji, Federalny Urząd Prasowy oraz szereg ambasad (p. 1). Ustawa o strefie zakazu demonstracji przewidywała jednak wyjątki od tego zakazu (p. 1).

Wraz z wejściem w życie „Ustawy o obszarach chronionych dla konstytucyjnych organów Federacji” jako artykuł 1 „Ustawy o nowej regulacji ochrony konstytucyjnych organów Federacji” z dnia 11 sierpnia 1999 roku (BGBl. I str. 1818) wokół parlamentu w Berlinie nie ma już strefy zakazu demonstracji (Bannmeile), lecz istnieje obszar chroniony (befriedeter Bezirk) (p. 1). Oznacza to, że w Berlinie publiczne zgromadzenia są zasadniczo dozwolone, o ile nie zakłócają one działalności organów konstytucyjnych, co z reguły zakłada się w czasie wolnym od posiedzeń (p. 1). Ochronę działalności Bundestagu i Bundesratu (jak również Federalnego Trybunału Konstytucyjnego) gwarantuje wyżej wymieniona ustawa (p. 1). Przy ważeniu wolności zgromadzeń oraz zdolności parlamentu do pracy, zakaz demonstracji jest ograniczany tylko w stopniu absolutnie koniecznym, ponieważ celowe „wygnanie” ludności nie jest pożądane (p. 1). Organy władzy mogą jednak, po rozważeniu wszystkich aspektów, zakazać organizowania pochodów (p. 1).

Granice obszaru chronionego dla Niemieckiego Bundestagu w stolicy federalnej Berlinie obejmują teren wyznaczony przez ulice: Wilhelmstraße do ulicy Unter den Linden, ulicę Unter den Linden do placu Pariser Platz, plac Pariser Platz, plac przed Bramą Brandenburską do ulicy Straße des 17. Juni, ulicę Straße des 17. Juni do ulicy Yitzhak-Rabin-Straße (do 29 kwietnia 2004 r.: Entlastungsstraße), ulicę Yitzhak-Rabin-Straße, ulicę Heinrich-von-Gagern-Straße, ulicę Willy-Brandt-Straße, most Moltke-Brücke, północny brzeg Szprewy do ulicy Reinhardt-Straße, ulicę Reinhardt-Straße do trasy kolejki miejskiej (Stadtbahntrasse), trasę kolejki miejskiej do ulicy Luisenstraße, ulicę Luisenstraße oraz most Marschallbrücke (p. 1). W zakresie, w jakim wymienione ulice, place i mosty otaczają obszar chroniony, nie należą one do tego obszaru chronionego (p. 1). Reguła ta nie dotyczy ulic Wilhelmstraße i Willy-Brandt-Straße (p. 1).

Zgodnie z artykułem 6 Ustawy o nowej regulacji ochrony konstytucyjnych organów Federacji z dnia 11 sierpnia 1999 roku (BGBl. I str. 1818) rząd federalny przedłożył 26 listopada 2002 roku „Sprawozdanie z doświadczeń związanych z procedurą według artykułu 1 §§ 5 do 7 Ustawy o obszarach chronionych dla konstytucyjnych organów Federacji (BefBezG)” (patrz: BT-Drs. 15/117), a także drugie sprawozdanie w dniu 24 października 2006 roku (patrz: BT-Drs. 16/6877) (p. 1). Już w pierwszym sprawozdaniu Federalne Ministerstwo Spraw Wewnętrznych podsumowało, że „nie uważa się za konieczną zmiany procedury dopuszczania zgromadzeń w obszarach chronionych organów konstytucyjnych Federacji” (p. 1). Drugie sprawozdanie również potwierdziło, że dotychczasowa praktyka „zasadniczo się sprawdziła” (p. 1). Sprawozdania te zawierają zestawienia statystyczne dotyczące zgromadzeń w obszarze chronionym odpowiednio dla okresu od 16 sierpnia 1999 roku do 30 września 2002 roku oraz od 1 października 2002 roku do 31 sierpnia 2006 roku (p. 1).