Plakat z 1922 roku
Można zbudować kraj mlekiem i miodem płynący, ale czy można dobrze zarobić na mleku i miodzie, jest sprawą otwartą. Jak coś się "otwiera" to natychmiast w miejsce otwarcia wkracza tzw.kapitalista. Wkroczenie kapitalisty odbywa się uroczyście i witane jest z radością przez "zbiór" mieszkańców ula, ponieważ dotychczasowy zarządca ula zwany socjalistą okrutny był i "twórcę"miodu głęboko miał.
Dla "twórcy" miodu zmiana socjalisty na kapitalistę jest olbrzymim wydarzeniem społecznym i konieczne jest psychiczne przygotowanie "twórcy"do zderzenia się z tą zmianą. Nad przygotowaniem tej grupy do zmian pracują wspólnie kapitaliści z socjalistami i wspólne działanie przynosi szybkie i spektakularne wyniki, a grupa miododajna opanowana euforią chętnie nastawia się do dojenia. Dopiero problem z podziałem udoju włącza sygnał alarmowy dojonych i następuje prawidłowe spojrzenie na to co się wydarzyło. Wprawdzie socjalista doił boleśnie, to z chwilą przejścia na kapitalizm potrafi miód nawet z zakamarka wydłubać, na ból nie zważając. Niby jakaś różnica w nazwie "właściciela"jest, ale metoda dojenia nowy kształt przybrała. Takie działania sprawiają olbrzymią przyjemność "dojarzom" i potrafią się odwdzięczyć, dostarczając dojonym mleko, które jednak spożywane w nadmiernej ilości tylko obstrukcje lub sraczkę wywołać może. Czego stan europejskiej gospodarki najlepszym przykładem jest.



Komentarze
Pokaż komentarze