Logodygmat: "paradygmat w idei prof. Dragana" jak neutrino Pauliego

Technologie, Nauka

W idei prof. Dragana jest paradygmat

Motto: Prawda to wiedza, której nie można zmienić.

Inspiracja: W szczególnej teorii względności prędkość światła nie jest barierą techniczną, lecz geometryczną granicą czasoprzestrzeni.

Scenariusz: Wielki Wybuch to w idei ruchu było przyspieszenie czy hamowanie, a nie rozszerzanie?

W idei ewolucji określenia logodygmat w salonowej przestrzeni bloger modus in actu dokonał rozwinięcia w "kontekście współczesnej fizyki teoretycznej, odnosząc się do popularnonaukowych interpretacji prac prof. Andrzeja Dragana dotyczących rozszerzeń teorii względności i hipotetycznych układów poruszających się z prędkościami nadświetlnymi (link).

Logodygmat modalny

• W klasycznej postaci logodygmat można zapisać jako:
  Wiele zjawisk → Jedna zasada
  Logodygmat działał tutaj jako zasada unifikacji rzeczywistych obserwacji.
• W fizyce XXI wieku coraz częściej pojawia się jednak druga postać:
  Jedna zasada → Wiele możliwych światów
  Logodygmat nie organizuje już wyłącznie obserwacji" i działa tutaj jako zasada organizacji przestrzeni możliwych światów.
  

W poprzednich opowieściach idea logodgmantu wyprowadzona została w przestrzeni blogowej Salonu na wybranym ułożeniu z historii fizyki i przyjęła koncepcję "struktury reguły stabilizacji" (bloger modus in actu) związanej z paradygmatami. Logodygmat uzyskał szkic miary jakościowej: "minimum zasad → maksimum organizacji sensu", która pokazuje: "tendencję do organizowania wielu zjawisk za pomocą możliwie niewielkiej liczby zasad". Oznacz to "ekonomię organizacji interpretacyjnej". W rozważaniach wskazano m.in. na hipotezę neutrina:

REGUŁY STABILIZACJI

→ logos
→ → logodygmat ("jednym opisać więcej")
→ → → paradygmaty rewolucji naukowych - Thomas Kuhn
→ → → → historia fizyki: energia i zasada zachowania energii
→ → → → →  Przykład, Wolfgang Pauli: postuluje niewykrywalną cząstkę wg zasady zachowania energii.

W poprzednim odcinku "Logodygmat: poszukiwanie paradygmatu prof. Dragana". W tej notce wykorzystany jest w idei przypadek opisu Pauliego wobec postulowanej przez niego nowej cząstki, aby była spełniona zasada zachowania energii w rozpadzie beta.

Hipoteza "paradygmatu w idei prof. Dragana"

Prędkość światła c jako nieprzekraczalny mur z dwóch światów dla v < c oraz v > c

Rysunek ułożony w oparciu o wybraną inspirację prof. Dragana. W tym ułożeniu domniemane ufizycznienie w idei prof. Dragana, aby stało się start-upem paradygmatu to musiałoby być tym co łączy nasz "świat prędkości v < c" z co najmniej jednym "światem prędkości v > c" w ramach określonej zasady. I umożliwić tworzenie innych światów. Elektron z naszego świata w stosowanym modelu w fizyce nie można przyspieszyć tak, by "przeniknął" barierę światła, do świata tachnionu, a tachnion nie można wyhamować, aby "przeniknął" barierę światła w drugą stronę czyli do świata elektronu. Nie ma dziedziczonych związków pomiędzy tymi świtami, ale prowadzą do mechaniki kwantowej, albowiem:

"Dopuszczając do opisu nadświetlnych obserwatorów w zasadzie możemy odtworzyć najważniejsze cechy mechaniki kwantowej" - prof Andrzej Dragan.

obserwator podświetlny → mechanika kwantowa ← obserwator nadświetlny

Nie jest możliwa obserwacja postulowanej tu hipotezy o istnieniu idei "paradygmatu prof. Dragana".

Tachniony nie przenikną do naszego świata, ponieważ nic z niego nie przeniknie do świata tachionów.

Wybierzmy zatem umownie symbolicznie wielkość "a" i nazwiemy ją przyspieszeniem, którą dodamy do przestrzeni v < c i  v → c oraz odpowiadającą jej wielkość "-a", którą jednocześnie dodamy do przestrzeni v > c i v → ∞, w granicach relacji a + (-a) = 0. I nieskończoność energii dla obu światów określa relacja:

E → ∞, gdy prędkość v → c w obu światach, zatem E ~ 1 /( [a + (-a)] → 0)

W tym ułożeniu każdej cząstce w naszym świecie przyspieszanej do v → c dla v < c odpowiada cząstka w świeci tachnionów hamowanej do v → c dla v > c. Ponadto dla E → ∞ w idei mechaniki kwantowej:

obserwator podświetlny → działanie → h ← działanie ← obserwator nadświetlny

Zatem w tej idei gdy [a + (-a)] → 0, to działanie → h, dla nieskończonej energii i mechaniki kwantowej.

Ułożenie:

cechy logodygmatu  → "paradygmat w idei prof. Dragana (h) = jedna zasada" → wiele możliwych światów

*

Stała Plancka (oznaczana symbolem h) to jedna z fundamentalnych stałych w fizyce, która wyznacza granicę między fizyką klasyczną a światem kwantowym. Określa ona najmniejszą możliwą porcję (kwant) energii, jaką może przenieść cząstka.

Kluczowe informacje i zastosowanie:

• Związek z energią: Stała Plancka łączy energię fotonu E z częstotliwością fali elektromagnetycznej v (często zapisywana jako ni / niu) co opisuje wzór: E = hv.
• Kwantowanie energii: Stała ta udowadnia, że energia nie jest emitowana w sposób ciągły, lecz w określonych "porcjach" (kwantach).
• Zasada nieoznaczoności Heisenberga: Zredukowana stała Plancka ħ („h kreślone”, ℏ = h / 2π) pojawia się w kluczowych równaniach fizyki, np. jako dolny limit iloczynu nieoznaczoności pętli i pozycji cząstki.
  

Google - Przegląd od AI w idei stałej Plancka poleca "Wszechnica WWF Wykład w Internecie": "Alfa – najważniejsza stała fizyki". Wykład Grzegorza Łacha w ramach Maratonu Wykładowego z Deltą [24 marca 2022 r.]

Foton w opisie efektu fotoelektrycznego Alberta Einsteina, opartym na zasadzie zachowania energii, otrzymał ufizycznienie: nośnik oddziaływań elektromagnetycznych. Powstała idea - przepis na sukces: "oddziaływanie i jego nośnik".

Google - Przegląd od AI: Nośnikami oddziaływań (cząstkami pośredniczącymi) w fizyce są bozony. W przyrodzie wyróżniamy cztery oddziaływania fundamentalne, z których każde posiada własne nośniki:

• Elektromagnetyczne – przenoszone przez fotony. Odpowiada za zjawiska elektryczne, magnetyczne oraz strukturę atomów i cząsteczek.
• Silne – przenoszone przez gluony. Odpowiada za wiązanie kwarków w protonach i neutronach oraz protonów z neutronami w jądrze atomowym.
• Słabe – przenoszone przez masywne bozony W⁺, W^- oraz Z⁰. Odpowiada za procesy rozpadu promieniotwórczego.
• Grawitacyjne – hipotetycznym nośnikiem jest grawiton, który póki co nie został bezpośrednio zaobserwowany i wciąż pozostaje przedmiotem badań fizyki kwantowej.

W szczególnej teorii względności prędkość światła nie jest barierą techniczną, lecz geometryczną granicą czasoprzestrzeni. Działa ona jak lustro dzielące kosmos na dwa niezależne światy. Dlaczego nie dochodzi do „przebicia” bariery? Prof. Dragan obrazowo tłumaczy, że z tego powodu żadna cząstka nie jest w stanie legalnie „przeskoczyć” przez prędkość światła. Materia podświetlna utyka po wolniejszej stronie, bo brakuje jej energii na dobicie do c. Materia nadświetlna (tachiony) utyka po szybszej stronie, ponieważ wyhamowanie jej do c również wymagałoby energii nieskończonej. Obie domeny są uwięzione po swoich stronach tej samej matematycznej granicy. Koncepcja, którą opisuje prof. Dragan, dotyczy tzw. asymetrii energetycznej czasoprzestrzeni Einsteina. Prof. Andrzej Dragan w swoich wykładach, m.in. w materiale „Czy tachiony zbawią teorię kwantową?” oraz publikacjach naukowych dla Uniwersytetu Warszawskiego, wyjaśnia to zjawisko jako lustrzane odbicie naszych codziennych doświadczeń z fizyką.

***