Notabene z tym jego nazwiskiem to niezła ściema musi jest. Ciekawe czy nazywa się tak od, nomen-omen, dziecka czy, dla zmyły, taką ksywę przybrał sobie dopiero później. Zimny, wyrachowany jeszcze dużo bardziej od takiego Blattera na przykład. Drań, którego celem jest tylko i wyłącznie pełna kiesa. Różnych zaprzyjaźnionych, zmieniających się w zależności od koniunktury, promotorów też oczywiście. Ale przy okazji własna. Kto wie jak potężna.
Pod płaszczykiem wychodzenia naprzeciw dążeniom tak naprawdę nie wiadomo kogo (a jak nie wiadomo, to wiadomo), Infantino zafundował nam turniej, gdzie najważniejsze jest, by się stan różnych kont po tej całej imprezie zgadzał. Licznych Amerykanów, FIF-y i samego Łysola.
A poziom zawodów? A to, że gospodarz mistrzostw wpuszcza albo nie wpuszcza do kraju sędziów desygnowanych wcześniej, i to przez samego łysego pseudodziałacza, do pracy na tych mistrzostwach? A to jak są traktowani niektórzy, pełnoprawni dodajmy, uczestnicy tych zmagań przez różne służby tegoż gospodarza? A co to kogo obchodzi? Nikt nam nie będzie mówił co możemy, a czego nie możemy w naszym wolnym kraju. Wolnoć Tomku w swoim domku! Prawda, infantino? Zresztą. Za chwilę nikt nie będzie pamiętał.
Otóż nie, panie, jeszcze raz podkreślę, infantino przez małe „i”. Zapamięta to, i na zawsze, wielu. I kiedyś, oby jak najszybciej, ktoś za to wszystko pana solidnie i rzetelnie, mam nadzieję, rozliczy.
I teraz wracam do najważniejszego. Te 48 zespołów w „finałach” Mistrzostw Świata ma swoje konsekwencje. Tak wysoka liczba uczestników tego widowiska ZNACZĄCO RZUTUJE NA JEGO POZIOM.
No i ja się pytam. Czy potrzebne nam w tych „finałach” mecze, gdzie widoczna jest różnica nie jednej, a dobrych kilku klas między uczestnikami spotkania? Takie wyniki jak 7:1 Niemców, 6:0 Kanadyjczyków, 5:0 Portugalczyków czy 5:1 Szwedów (z Tunezją) to to jest to, do czego zmierzamy? Już pomijam fakt, że w kilku innych spotkaniach, przy nieco mniej kłujących oczy rezultatach, było tak tylko dlatego, że ci, którzy umieją grać w piłkę na poziomie adekwatnym do tego, by się w tych finałach znaleźć, po zapewnieniu sobie wygranej po 50. czy 60. Minutach i oszczędzając siły na „zaś”, zaczęli grać w „chodzonego”? W tej sprawie tyle.
Teraz z rzeczy przyjemniejszych. Na razie najbardziej frapujące na tych mistrzostwach, przynajmniej dla mnie, są dwie rzeczy. Wyścig o króla strzelców wszech czasów oraz wyścig o króla strzelców tych mistrzostw.
Leon jest niesamowity. Widać, że to już nie ten Leon z Barcelony, a mimo to… Przecież ta Argentyna bez niego to jak gość na wózku inwalidzkim. Pewnych rzeczy nie da rady zrobić. A Leoś zamiast biegać to chodzi, karnego nie strzeli, a mimo to zawsze swój geniusz i kunszt w meczu pokaże. Kiedyś myślałem, że nikt, jak chodzi o geniusz, nie przebije Maradony. Dziś uważam, że Messi go przebił. I to wyraźnie.
Mimo wszystkiego, co w akapicie wyżej, uważam, że Argentyńczyk nie będzie najlepszym strzelcem MŚ w historii. Zdecydowanie stawiam w tym względzie na Mbappe. Raz, że ma ponad 10 lat mniej i przed nim jeszcze co najmniej jedne, jeśli nie dwa, mistrzostwa świata. Dwa, że w tej chwili ma tylko dwa trafienia mniej od Leona. Trzy, że ma dużo lepszych kompanów. Kompanów bardzo sobie oddanych (tym akurat się od Messiego nie różni), ale potrafiących mu co rusz stwarzać wyjątkowo dogodne pozycje bramkowe. W meczu z Irakiem, kiedy wynik był rozstrzygnięty, widać było, że jedynym celem całej drużyny jest umożliwienie koledze strzelenia jak największej liczby goli. To że Francuz zaliczył w tym spotkaniu dwa, a nie (na przykład) pięć trafień zawdzięcza tylko i wyłącznie strasznie rozregulowanemu swojemu celownikowi.
Dwa gole przewagi Leona to jest, na dzień dzisiejszy, niewiele. Kibicuję w tym wyścigu Argentyńczykowi, ale rozum zdecydowanie podpowiada, że jest tylko kwestią czasu, kiedy Francuz wyjdzie w tej klasyfikacji na prowadzenie. BTW. Już jest w niej drugi, bo zrównał się po tych dwóch golach z WKS z prowadzącym przed mistrzostwami w rankingu Niemcem Klose.
W tabeli strzelców obecnych mistrzostw też przewodzi w tej chwili, jak wszyscy pewnie wiedzą, Leon. W dwóch rozegranych dotąd spotkaniach trafił pięciokrotnie. O gola mniej mają na koncie Mbappe i, niesamowity skądinąd, Haaland. I do tych trzech piłkarzy bym swoje prognozy dotyczące ewentualnego zwycięzcy klasyfikacji na najlepszego snajpera tych zawodów ograniczył. Ani Undav, ani tym bardziej Kanadyjczyk David (obaj strzelili do tej pory po trzy gole), nie wydają się być w stanie w dalszej fazie mistrzostw skutecznie w przedmiotowym zakresie z wymienioną wcześniej trójką rywalizować. Szczególnie reprezentant Kanady, której pewnie wkrótce po fazie grupowej przyjdzie pożegnać się z turniejem. Przy czym Niemcy najprawdopodobniej trafią w pierwszym pucharowym meczu na Bośnię, więc Undavovi los jakby bardziej sprzyjał. Pod warunkiem, że go Nagelsman wystawi. Co, znając trenera, aż tak pewne nie jest. Aż 20. piłkarzy strzeliło już w tym turnieju po dwa gole. Z tej 20-tki jedynie w przypadku Kane’a i Ronaldo można sobie wyobrazić, że stać ich na strzelenie w turnieju takiej ilości bramek, by zamieszać w klasyfikacji. Przy czym Portugalczyka możemy rozpatrywać już jedynie w kategoriach historycznych. Dwa gole z wyjątkowo marnym Uzbekistanem nie mogą w tej mierze niczego zmienić. Kto wie zresztą czy nie mieliśmy wczoraj do czynienia z łabędzim śpiewem Narcyza. Myślę zresztą, że te dwa trafienia będą teraz powodem dalszego wystawiania go przez Martineza w pierwszym składzie, a co za tym idzie szybszego niż to wynika z jej potencjału, pożegnania się Portugalii z turniejem. Inaczej jest z Anglikiem. Jego, mimo golowej zadyszki w meczu z Ghaną, w żadnym wypadku nie wykluczałbym z walki o tytuł króla strzelców.
Do zobaczenia po trzeciej rundzie.
Komentarze
Pokaż komentarze (18)