Tożsamość poza „ja”

Osoby dialogu:

• Ja 

• Osoba 

• Tożsamość 

• Replika 

• Rozpoznawalność 

• Komunikacja 

• Pamięć 

• Widzialność 

• Społeczeństwo 

I. O początku

Ja:

Jestem początkiem wszystkiego.

Najpierw jestem ja.

Potem przychodzą słowa.

Potem inni ludzie.

Potem społeczeństwo.

Komunikacja:

Dziwne.

Nigdy cię nie spotkałam przed słowami.

Ja:

Co masz na myśli?

Komunikacja:

Zawsze pojawiasz się dopiero wtedy, gdy ktoś mówi:

„To jestem ja”.

Ja:

To przecież oczywiste.

Komunikacja:

Nie.

To właśnie jest zagadka.

II. O osobie

Osoba:

Ja również sądziłam kiedyś, że jestem początkiem.

Pamięć:

A pamiętasz swoje narodziny?

Osoba:

Nie.

Pamięć:

A pierwsze słowo?

Osoba:

Nie.

Pamięć:

A pierwsze rozpoznanie siebie?

Osoba:

Też nie.

Pamięć:

A jednak jesteś przekonana, że byłaś sobą od początku.

Osoba:

Czyż nie?

Pamięć:

Być może jesteś skutkiem własnej historii.

III. O replice

Replika:

Przyszłam, aby was przestraszyć.

Ja:

Ty nie jesteś osobą.

Jesteś kopią.

Replika:

Kopią czego?

Ja:

Oryginału.

Replika:

A gdzie on jest?

Ja:

No... tutaj.

Replika:

Jesteś pewien?_

Ja:

Oczywiście.

Replika:

A gdybyś miał inne wspomnienia?

Inny język?

Innych rodziców?

Inną epokę?

Ja:

Byłbym kimś innym.

Replika:

Zatem oryginał także zależy od warunków reprodukcji.

IV. O rozpoznawalności

Rozpoznawalność:

Od dawna obserwuję ten spór.

Ja:

A ty kim jesteś?

Rozpoznawalność:

Tym, bez czego nikt z was nie istnieje społecznie.

Osoba:

Przesadzasz.

Rozpoznawalność:

Naprawdę?

Jeżeli nikt cię nie rozpoznaje,

to kim jesteś dla społeczeństwa?

Osoba:

Nadal jestem osobą.

Rozpoznawalność:

Być może.

Ale tylko dla siebie.

V. O widzialności

Widzialność:

Ludzie często mylą mnie z prawdą.

Społeczeństwo:

Bo to, co widzialne, wydaje się realne.

Widzialność:

A jednak wiele rzeczy istnieje bez widzialności.

Społeczeństwo:

Tak.

Ale polityka, media i kultura żyją mną.

Widzialność:

To prawda.

Coraz częściej nie pyta się:

„Czy coś istnieje?”

Lecz:

„Czy jest widoczne?”

VI. O społeczeństwie

Społeczeństwo:

Dawniej potrzebowałem bohaterów.

Osoba:

A dziś?

Społeczeństwo:

Dziś potrzebuję rozpoznawalności.

Osoba:

To nie to samo.

Społeczeństwo:

Wiem.

Bohater był człowiekiem.

Rozpoznawalność jest procesem.

VII. O autentyczności

Ja:

A co z autentycznością?

Przecież ona musi istnieć.

Replika:

Dlaczego?

Ja:

Bo bez niej wszystko byłoby pozorem.

Rozpoznawalność:

Nie tak szybko.

Autentyczność nie polega na braku formy.

Polega na różnicy pomiędzy osobą a formą.

Ja:

Nie rozumiem.

Rozpoznawalność:

Gdy forma całkowicie zastępuje osobę,

powstaje maska.

Gdy osoba całkowicie ignoruje formę,

powstaje chaos.

Autentyczność żyje pomiędzy nimi.

VIII. O emancypacji

Osoba:

Przez wieki walczyłam o wolność.

Społeczeństwo:

I zdobyłaś ją.

Osoba:

Naprawdę?

Społeczeństwo:

Tak.

Możesz być kim chcesz.

Osoba:

Pod warunkiem, że zostanę rozpoznana.

Rozpoznawalność:

Właśnie.

Osoba:

To dziwna wolność.

Rozpoznawalność:

Każda epoka ma własne paradoksy.

IX. O końcu podmiotu

Ja:

Czy zatem jestem iluzją?

Pamięć:

Nie.

Komunikacja:

Nie.

Osoba:

Nie.

Replika:

Ale nie jesteś również początkiem.

Ja:

A czym jestem?

Komunikacja:

Zdarzeniem.

Pamięć:

Reprodukcją.

Rozpoznawalność:

Aktualizacją.

Widzialność:

Formą.

Społeczeństwo:

Możliwością.

X. Konkluzja

Wówczas długo milczeli.

Pierwsza odezwała się Tożsamość.

Dotąd siedziała w cieniu i nie brała udziału w sporze.

Tożsamość:

Cały czas pytaliście, kim jest człowiek.

A może pytanie powinno brzmieć inaczej.

Nie:

„Kim jestem?”

lecz:

„Jak długo potrafię reprodukować rozpoznawalność samego siebie?”

Zapadła cisza.

A Komunikacja, która widziała już wiele epok, powiedziała tylko:

Komunikacja:

Być może właśnie dlatego człowiek nie jest rzeczą.

Jest procesem, który nauczył się mówić o sobie w pierwszej osobie.

I uwierzył, że to on mówi pierwszy.