48 obserwujących
335 notek
375k odsłon
  1508   0

Szpital nr 9616. Liverpoolską windą w zaświaty

Biorąc pod uwagę, co się w tej placówce NHS dzieje od lat, nawet tytuł Umieralnia Alder Hey nie byłby przesadzony. Ale wyręczanie Pana Boga w decyzjach o śmierci pacjentów to konsekwencje proeutanazyjnej i depopulacyjnej filozofii brytyjskiego lecznictwa.

Na początek trochę ekscerptów z angielskiej prasy: kierownictwo dziecięcego szpitala Alder Hey przeprasza za śmierć 15-letniej Robyn Ellson, chorej na białaczkę, która zmarła po zastosowaniu rażąco nieadekwatnej chemioterapii, kolidującej z dializą, jakiej była poddawana. Rzecz jednak w tym, że wiadomość o przeprosinach ukazała się drukiem w połowie października 2017, po długim dochodzeniu w sprawie, a dziewczynka zmarła w styczniu 2013.

W marcu 2010, z powodu błędu chirurga i braku drugiego operatora podczas usuwania zdiagnozowanego miesiąc wcześniej nowotworu nerek, zmarła trzyletnia Caitlyn Parry. Szpital oczywiście też przepraszał rodziców, zapewniając że pracują nad dotrzymywaniem standardów, badają przyczyny uchybień i doskonalą procedury. Jeden z komentujących tę informację w lokalnym portalu Echo zauważył, że zrozpaczeni rodzice uśmierconej dziewczynki musieli zabiegać aż siedem lat, żeby usłyszeć zdawkowe wyjaśnienia rzecznika placówki, które przedstawiono im dopiero zeszłej jesieni.

(Nie)porządki w Alder Hey
Rzecznik Alder Hey, jednego z czterech dziecięcych szpitali w Anglii, minął się jednak z prawdą. Tragedią trzyletniej Caitlyn niezbyt się tam przejęto, bo przeprowadzona w grudniu 2014 kontrola wykazała, że na pięć poddanych sprawdzeniu tzw. standardów krajowych, aż w przypadku czterech – liverpoolska placówka nie spełnia wymaganych norm. Tylko poziom czystości i sterylności nie budził zastrzeżeń.

Wnioski z raportu? Szef regionalnego oddziału placówki kontrolnej (Care Quality Commission) uznał, że rezultaty są niepokojące, bo dyrekcja szpitala nie reaguje na ponawiane sygnały o trudnej sytuacji na bloku operacyjnym, w tym na sygnały o brakach wyposażenia do monitoringu pacjentów, co istotnie zwiększa poziom ryzyka. Część oddziałów nie ma też odpowiednio kwalifikowanego personelu, a oszczędnościowe cięcia przy procedurach pielęgnacyjnych nie tylko obniżają jakość świadczonych przez Alder Hey usług medycznych, ale utrudniają również sytuację personelu. I to już nie są informacje z lokalnego tabloidu, lecz z międzynarodowej edycji Guardiana.

W styczniu 1986 roku w wyniku operacji na otwartym sercu zmarł liczący zaledwie dwanaście dni Craig Rigby. Wprawdzie rodzice zgodzili się na ten zabieg, nie poinformowano ich jednak, że dobry zaraz po urodzeniu stan dziecka w drugim tygodniu życia znacznie się pogorszył... W roku 2001, już po głośnym skandalu z lat 90., gdy wyszło na jaw, że w Alder Hey nielegalnie, za to masowo pobierano serca i grasice z ciał martwych (pojawiły się domysły, że także celowo uśmiercanych) dzieci, sprawą śmierci małego Craiga zajął się prokurator.

W lipcu 2013 roku Pedraig Henry, jako jedenastotygodniowe niemowlę, został przewieziony do Alder Hey na zabieg chirurgiczny. Lekarze, nie informując rodziców o wysokim poziomie zakażeń szpitalnych, przeprowadzili rutynową, wcale nie pilną operację jelita. Osiem dni później mały Pedraig, zakażony przy zabiegu pałeczką okrężnicy, już nie żył. Po trzyletniej prawnej batalii szpital przyznał się do błędów i zapłacił rodzicom chłopca 17, 5 tysiąca funtów rekompensaty.

Eutanazyjna mentalność
Alfie Evans to bynajmniej nie pierwsza ofiara medyczno-prawnych rozwiązań systemowych, stosowanych w Zjednoczonym Królestwie. Latem zeszłego roku sędziowie i lekarze brytyjscy, wspomagani przez ETPC, wydali wyrok i doprowadzili do pozbawienia życia rocznego Charliego Garda (Great Ormond Street Hospital, Londyn), mimo że w amerykańskiej klinice oferowano dziecku eksperymentalną terapię. Gdy po interwencji papieża Franciszka i prezydenta USA Trumpa blokowane wcześniej przez brytyjski sąd możliwości się otworzyły, choroba była już niestety zbyt zaawansowana.

7 marca 2018, za sprawą tej samej ścieżki prawnej, od aparatury wspomagającej oddychanie odłączono Isaiaha Haastrupa, roczne dziecko z dysfunkcją mózgową (King’s College Hospital, Londyn). Według relacji ojca, chłopiec po ekstubowaniu oddychał samodzielnie jeszcze osiem godzin, a nie zaledwie kilka minut, jak zapewniali lekarze podczas batalii sądowej, jaką o jego życie toczyli rodzice przed wysokim trybunałem.

Rozgłos uzyskał też, dzięki determinacji małżeństwa Kingów szczęśliwie zakończony terapią protonową w Pradze, przypadek Ashyi, pięciolatka z nowotworem mózgu. Rodzice chłopca, świadkowie Jehowy, krytyczni wobec terapii stosowanej w szpitalu NHS w Southamptom, potajemnie zabrali stamtąd Ashyę i całą rodziną wyjechali do Hiszpanii. Aresztowani w Maladze pod zarzutem uprowadzenia własnego dziecka spędzili krótki czas w więzieniu, ale tym razem się udało.

Lubię to! Skomentuj15 Napisz notkę Zgłoś nadużycie

Więcej na ten temat

Komentarze

Inne tematy w dziale Społeczeństwo