Jaka szkoda...

Oprawa muzyczna: https://www.youtube.com/watch?v=czc5alGldOY  

Codziennie od lat, w południowej porze, można było zobaczyć na krakowskim Rynku idące statecznym krokiem siostry Renię i Bożenkę Pomian-Leszczyńskie. Postaci wrosłe w krakowski pejzaż, stanowiące nieodłączny ornament Królewskiego Miasta. 

Od zawsze wszechobecne w podwawelskim życiu Damy dziedzicznie kultywujące szyk, wykwint i smak, którego mogłyby im pozazdrościć najbardziej wzięte kreatorki światowych domów mody. 

Czarodziejki, potrafiące ze strzępków starannie dobranych szlachetnych tkanin wyczarować zatrzymane w czasie kreacje o niepowtarzalnie wykwintnym stylu, wywodzącym się z dziejów galicyjskich wiedeńskich walców, Zielonego Balonika i starej Piwnicy pod Baranami. 

Uwrażliwione kulturowo koneserki Sztuk Pięknych i smakoszki Kultury Wysokiej. 

Niezwyczajne osobowości i osobistości, bez których krakowski Rynek i przycupnięte wokół niego kawiarenki traciły koloryt. 

I jak śpiewał Leszek Długosz, - patrząc w wodę jak zanika - fala za falą, świat za światem, - piły herbatę za herbatą.

Aż nadszedł dzień, w którym Renia się zatrzymała bez tchu - po tamtej stronie snu – a Kraków zapłakał. 

Jaka szkoda, jaka szkoda, jaka szkoda

Że dni nasze, dni wiosenne nawet we śnie

Przepłynęły beznamiętnie

Bezszelestnie jak ta woda

Jaka szkoda, jaka szkoda, jaka szkoda…

Śpij Reniu! I niech Ci się Piwniczne Anioły przyśnią!