103 obserwujących
433 notki
770k odsłon
1010 odsłon

Generałowie Niepodległej (XI)

Wykop Skomentuj9

image

Straty polskiej generalicji, cd.

36. Tadeusz Sulimirski (74 lata)
Generał Brygady Wojska Polskiego.
Krzyż Waleczny

Od 1886 oficer zawodowy armii austro-węgierskiej. Zajmował stanowiska dowódcze w kawalerii. Uczestnik walk na frontach I wojny światowej.

imageUczestniczył w obronie Lwowa. Jako dowódca kawalerii walczył z Ukraińcami w 1919. Później na froncie poleskim w składzie 9 Dywizji Piechoty. Mianowany dowódcą brygady jazdy, którą dowodził do czerwca 1920. Z powodu złego stanu zdrowia przeniesiony do służby sztabowej. Został zastępcą dowódcy Okręgu Generalnego “Kielce”, przeniesiony na stanowisko zastępcy dowódcy Okręgu Korpusu w Przemyślu.

Od 1922 przeniesiony w stan. Zamieszkał we Lwowie. Działał w Straży Mogił Polskich Bohaterów.

W listopadzie 1939 aresztowany przez NKWD i osadzony w więzieniu Brygidki we Lwowie. W następstwie trudnych warunków więziennych zachorował na zapalenie nerek, w lutym 1940 zmarł.

Żona Generała Bogdana została aresztowana na drugi dzień po zatrzymaniu męża. W kwietniu 1940 deportowana do Kazachstanu, gdzie zmarła z głodu.

Córka Generała Felicja (21 lat), uczestniczyła w obronie Lwowa, odznaczona Krzyżem Walecznych. Zmarła w następstwie rany postrzałowej

Syn Wojciech Jan, oficer WP walczył w kampanii polskiej 1939, następnie w 1 dywizji pancernej gen. Maczka.

37. Stefan Suszyński (68 lat)
Generał Dywizji Wojska Polskiego.
Virtuti Militari, Krzyż Walecznych – dwukrotnie.

imageOd 1894 oficer zawodowy kawalerii w armii rosyjskiej. Przeszedł kolejne szczeble dowódcze w jednostkach , pułkownik. W czasie I wojny światowej odznaczył się w walkach.

W 1917 objął dowództwo i przystąpił do organizacji pułku ułanów w I Korpusie Polskim, uczestniczył w walkach z bolszewikami. Od listopada 1918 w Wojsku Polskim. W 1919 dowódca brygady kawalerii. Zasłużył się bohatersko w wojnie 1920.

Po wojnie w 1921 wyznaczony na komendanta miasta stołecznego Warszawy. Podczas przewrotu majowego 1926 organizował w Warszawie opór przeciw piłsudczykom. W 1927 przeniesiony w stan spoczynku. Osiadł w Warszawie.

We wrześniu 1939 znalazł się na Kresach Wschodnich RP w listopadzie 1939 w Wilnie został aresztowany przez NKWD. Był więziony w Białymstoku, Mińsku, Orszy i Witebsku, a następnie został przewieziony do łagru w Karagandzie. Zmuszony do pracy katorżniczej zmarł z wycieńczenia organizmu w grudniu 1941. 

38. Leopold Szyjkowski (81 lat)
Generał Brygady Wojska Polskiego.

W 1888 uzyskał stopień doktora nauk medycznych , oficer służby zdrowia w armii austro-węgierskiej. Lekarz jednostek liniowych w czasie I wojny światowej, pułkownik.image

W 1918 lekarz załogi Lwowa, od 1919 w Wojsku Polskim, szef sanitarny garnizonu miasta Lwowa. Organizował wojskową służbę zdrowia. W 1921 przeniesiony w stan spoczynku. Mieszkał we Lwowie. Tam praktykował jako lekarz laryngolog

W 1939 ciężko zachorował. Po zajęciu Lwowa przez Sowiety miał być deportowany w głąb ZSRR do czego nie doszło. Generał był w stanie agonalnym i zmarł. Deportowano jego żonę, osobę w podeszłym wieku, chorą, zmarła w czasie transportu na zesłanie.

39. Kazimierz Antoni Tumidajski „Edward”
Pułkownik z prawem posługiwania się stopniem generała brygady WP
Virtuti Militari (IV i V klasy), Krzyż Walecznych – czterokrotnie.

imageW wieku 17 lat 18.08.1914 wstąpił do Legionów Polskich, służył w 2 pułku piechoty wraz z bratem Aleksandrem. Walczył w Karpatach i Besarabii, uczestniczył w walkach na Wołyniu. Wyróżnił się bohatersko.

W 1917 po kryzysie przysięgowym internowany i wcielony do armii austro-węgierskiej, zdezerterował w 1918, wstąpił do II Korpusu Polskiego w Rosji. Brał udział w bitwie pod Kaniowem, wzięty do niewoli niemieckiej, zbiegł. W Kijowie wstąpił do Oddziału Lotnego Leopolda Lisa-Kuli w Polskiej Organizacji Wojskowej i brał udział w akcjach sabotażowych przeciw Niemcom.

W listopadzie 1918, wstąpił do Wojska Polskiego. Walczył w wojnie polsko-bolszewickiej. W Sztabie Dowództwa Frontu Wołyńskiego oraz Oddziale II Sztabu 3 Armii i Grupy Operacyjnej gen. Śmigłego- Rydza Śmigłego. Odznaczony za bohaterstwo.

Po zakończeniu wojny ukończył kurs dowódców piechoty w Rembertowie, pełnił służbę 6 pułku piechoty Legionów w Płocku i w Oddziale V Ministerstwa Spraw Wojskowych oraz w Departamencie Piechoty Min. Spr. Wojsk. Od 1924 w Dowództwie Okręgu Korpusu w Brześciu, następnie kwatermistrz 36 pułku piechoty Legii Akademickiej. W 1934 dowódca batalionu w 2 pułku strzelców podhalańskich. Mieszkał w Sanoku, działał społecznie na rzecz miasta. Małżeństwo Tumidajskich otrzymało Krzyże Zasługi za tę działalność.

Po wybuchu wojny w 1939 walczył koło Bochni, Brzeska, Wiśnicza i w lasach radłowskich. Po zakończeniu działań w konspiracji, pod koniec 1939 organizował komórki Służby Zwycięstwu Polski w Tarnowie. W 1940 inspektor rejonowy Związku Walki Zbrojnej w Tarnowie, następnie zastępca komendanta Obszaru imagePołudniowego ZWZ w Krakowie. Od 1941 szef sztabu Lubelskiego Okręgu Armii Krajowej. W 1942 odrzucił prośbę Michała Rola-Żymierskiego przyjęcia do Armii Krajowej w stopniu generalskim. Od 1943 komendant Lubelskiego Okręgu AK. W 1944 organizował akcję „Burza” na terenie Lubelszczyzny.

Wykop Skomentuj9
Ciekawi nas Twoje zdanie! Napisz notkę Zgłoś nadużycie

Więcej na ten temat

Salon24 news

Co o tym sądzisz?

Inne tematy w dziale Społeczeństwo