112 obserwujących
482 notki
884k odsłony
  3167   0

"Ja was nienawidzę!"

Kiedy zajmowałem stanowisko w MON bywałem oficjalnym gościem Międzynarodowego Salonu Przemysłu Obronnego w Kielcach. Uczestniczyłem też w przyjęciach organizowanych dla uczestników tych imprez. Na jednym dostrzegłem wśród gości przedsiębiorcę, o którym było wiadomo, że w PRL zajmował jakieś podrzędne stanowisko w komitecie wojewódzkim PZPR. W pewnym momencie natknąłem się na niego. Widać było, że sporo wypił, chwiał się na nogach. Spojrzał na mnie i wysyczał – ja was nienawidzę. Zdziwiłem się – ma pan własną firmę, jeździ mercedesem, w PRL było biurko w komitecie i jeździł pan "maluchem", skąd więc ta nienawiść? A on wybełkotał – wtedy ja miałem władzę, a pan siedział w więzieniu, a teraz pan jest ministrem, a ja zależę od takich jak pan.

Jak widać pieniądze szczęścia mu nie dały, uwięzienie mnie jak najbardziej dawało.image.

===================================================================

Od szturmówki czerwonej do tęczowej

image

Rafał Ziemkiewicz na Twitterze:

„polskie tzw. środowiska twórcze żyją we własnej bańce, w swoim światku, starannie odgrodzonym od Polski murem i strażnikami jak nowobogackie osiedle

- ponieważ się od nas odcięli, nic o nas nie wiedzą,

- ponieważ nic o nas nie wiedzą, boją się nas,

- ponieważ się nas boją, nienawidzą nas,

- ponieważ nas nienawidzą, wierzą w każda znieważająca Polskę i Polaków brednie, jaką usłyszą,

i dodają do niej kolejne, własne. A potem idzie to w świat jako ‘polska sztuka’.”

A tymczasem...

Najpierw był Wschód 

image Kiedy wojska sowieckie w trakcie dobijania III Rzeszy Hitlera zajmowały Europę Środkową Stalin zadbał, aby utworzyć powolną sobie warstwę kierowniczą w opanowanych krajach. Zgodnie z wskazaniem Andrieja Żdanowa w Polsce budowano nowy ustrój: „narodowy w formie i socjalistyczny w treści”. W budowie ważną rolę mieli odgrywać literaci, filmowcy, artyści, którzy socjalistyczną „treść” wkładaliby do polskich głów posługując się zrozumiałym dla tubylców językiem polskim. Tym sposobem pojawiła się w Polsce „twórczość” sławiąca ZSRR, komunizm, Stalina i jego oprawców, w wierszach i powieściach, w sztukach teatralnych, w filmie, radiu i prasie, w końcu w telewizji, gdy ona powstała.

 Literaci i artyści, którzy trudzili się przebudową umysłów i serc Polaków byli uważani przez komunistyczną władzę za szczególnie cennych i ważnych, byli obsypywani przywilejami, hojnie wynagradzani. Utwierdzano ich w przekonaniu, że są kimś wyjątkowym. Oddzieleni od Polaków, ich trosk i spraw, służąc obcej władzy żyli w przekonaniu, że znajdują się we wrogim polskim otoczeniu. Ta świadomość nienawistnej, dybiącej na nich Polski, udzieliła się ich bliskim i ich potomstwu, całemu temu środowisku.

 Zmiany zachodzące w PRL po śmierci Stalina (destalinizacja) przyniosły złagodzenie reżimu. Ustały procesy sądowe i egzekucje, a za postawy patriotyczne nie szło się tak łatwo do więzienia jak przedtem. Jednak monopol marksistów wysługujących się Sowietom w polityce i kulturze pozostał. Mimo potężnego kaca po słynnym referacie Nikity Chruszczowa odsłaniającym cześć zbrodni Stalina, szybko wracano na dawne pozycje. Rozczarowani do „stalinizmu” nie porzucali komunizmu, nie zamierzali rezygnować z odgrywania „postępowej” roli w społeczeństwie. Aby ją zachować trzeba było polskość zdyskredytować i wykpić - skoro nie dało się jej zabić. Teraz artyści i twórcy zaczęli wyśmiewać polską głupotę, tzw. bezrozumne bohaterstwo – „bohaterszczyznę”, atakować „reakcyjnego” Prymasa Stefana Wyszyńskiego i „zacofany” Kościół katolicki, ostoję ciemnogrodu. Polski patriota był przez nich pokazywany jako szowinista i antysemita, prawie faszysta.image

Ta kampania odniosła pewien skutek. Indoktrynowani młodzi Polacy, nie znający historii i wartości patriotycznych, odżegnywali się od posądzeń o reakcyjność. Szukali inspiracji w gronie liberałów lewicowych, którymi zresztą byli niedawni zajadli komuniści przedtem szczerze opłakujący zmarłego Stalina. Znaleźli się też ludzie naiwni wierzący, że w PRL można będzie zbudować „prawdziwy socjalizm”.  

image 

Przegrana przez „liberałów” walka frakcyjna w PZPR skutkowała powstaniem środowiska opozycyjnego utworzonego przez wyrzuconych z partii komunistycznej. Kiedy w PRL coraz powszechniejszą stawała się działalność niezależna głównie to środowisko Polacy poznawali z audycji Radia Wolna Europa nadającego z Monachium. W propagowaniu partyjnych dysydentów ogromną rolę odegrał też miesięcznik „Kultura” Jerzego Giedroycia w Paryżu. Juliusz Mieroszewski, główny ideolog tego pisma, prezentował następującą koncepcję: socjalizm przeorał dogłębnie społeczeństwo polskie i zmienił w istotny sposób świadomość Polaków, a polscy robotnicy tak dalece nim przesiąkli, że wartości tradycyjnie polskie stały się im obce. Niepodległość, symbole takie jak orzeł w koronie, a nawet religia to sprawy przebrzmiałe (w 1972 r. zostałem nazwany przez Mieroszewskiego „pogrobowcem” umarłych idei, ponieważ usiłowałem go przekonać, że patriotyzm i niepodległość to sprawy bardzo dla nas ważne). Wniosek: poprawę sytuacji w Polsce mogą zapewnić tylko dysydenci partyjni posługujący się językiem zrozumiałym dla klasy robotniczej, a nie jacyś anachroniczni niepodległościowcy. „Październik” Władysława Gomułki w 1956 r., a zwłaszcza „Praska Wiosna” 1968 r. Aleksandra Dubczeka w Czechosłowacji zdawały się potwierdzać słuszność takich założeń.

Lubię to! Skomentuj66 Napisz notkę Zgłoś nadużycie

Więcej na ten temat

Salon24 news

Komentarze

Inne tematy w dziale Społeczeństwo