Precz z Mołotowem i jego koktajlem !

Od wielu lat z telewizyjnych i radiowych relacji z cyklicznie powtarzających się (np. 1 maja na berlinskim Kreuzbergu) lub okolicznościowych zamieszek ulicznych (np.w sprawie Kosowa, bądź w samej prowincji, pardon niepodległym państwie) drażnią mnie strasznie – nie przymierzając jakby szorowanie zębami po bruku – często używane, by nie rzec nadużywane sformułowanie „KOKTAJL MOŁOTOWA”.
   Nie pociesza mnie myśl ,że przy takiej okazji wychodzi na wierzch ignorancja i lenistwo („pójście na skróty”) tzw. „wykształciuchów”. Słuchają tego przecież miliony i niebawem następny przykład zakłamanej historycznie „nowomowy” wejdzie na trwałe do słownictwa i świadomości społeczeństwa.
     W języku polskim istnieje i istniała przed zsowietyzowaniem umysłów nazwa „BUTELKA ZAPALAJĄCA”, bądź ogólnikowa, upraszczająca „BUTELKA Z BENZYNĄ”. Była to według terminologii AK (np. Adam Borkiewicz "PW") najskuteczniejsza z braku innej alternatywy broń przeciwpancerna w pierwszym okresie Powstania Warszawskiego 1944, dopóki dowództwo niemieckie wobec wysokich strat nie zmieniło taktyki walki miejskiej z powstańcami (a ci z kolei zaczęli się posługiwać zrzutowymi „piatami” i zdobycznymi „panzerfaustami” –oczywiście bardzo skromnie z uwagi na tradycyjną w polskich powstaniach mizerię amunicyjną – patrz np. „Młodego warszawiaka zapiski z urodzin” Jerzy Stefan Stawiński str.385).
    Nigdy w polskiej tradycji wojennej, ani we wrześniu 1939, ani przy szturmie Berlina w kwietniu-maju 1945, ani w Poznaniu 1956, ani na Wybrzeżu w grudniu 1970 i w stanie wojennym nie używano propagandowego sformułowania ukutego w 1941 roku przez zakochanych w komunizmie zachodnich (angielskich) żurnalistów, będących nierzadko agentami wywiadu lub wpływu Sowietów, gdy angielskiej i amerykańskiej i światowej opinii publicznej przedstawiano jako sprawiedliwą wojnę „bohaterską walkę narodów ZSRR pod ukochanym przywództwem towarzysza Stalina i jego wiernego towarzysza premiera Mołotowa”.    Wtedy to narodził się mit o „koktajlach Mołotowa” zatrzymujących „faszystowską” nawałę pancerną u bram stolicy Kraju Rad oraz niszczącą ją w ruinach nadwołżanskiego miasta noszącego imię Największego Wodza.
    Co najciekawsze nazwa ta nie była używana, a nawet znana w Związku Radzieckim lat Wielkiej Wojny Ojczyźnianej. Jest typowym przykładem satrowsko-camus-kiego zafascynowania radzieckim komunizmem, nie mającego nic wspólnego z rzeczywistością.
    Na koniec parę słów o „patronie” oręża nowoczesnych pacyfistów i antyglobalistów, często goszczącym niestety w polskich mediach: Wiaczesław Mołotow (naprawdę Skriabin),  jeden z najbardziej odpowiedzialnych oprawców w dziejach, nigdy nie osądzony, dożył 96 lat do 1986 roku jako ponownie przyjęty członek Kompartii (wyrzucony z niej podczas „odwilży” Chruszczowa), poza Berią chyba najbardziej odrażający człowiek Stalina, autor słynnej opinii o Polsce jako „pokracznym bękarcie Traktatu Wersalskiego”, firmujący swoim nazwiskiem układ Ribentrop-Molotow (właściwie Hitler-Stalin) otwierający drzwi do wybuchu II wojny światowej i ustalający de facto IV rozbiór Polski. Prawa ręka Soho podczas najkrwawszych represji lat trzydziestych, nie wstawił się ani jednym słowem kiedy jego żona została aresztowana i 4 lata przesłuchiwana z zastosowaniem tortur. Dopiero po jego śmierci i pochówku (sic!) poprosił Chruszczowa, aby pomógł mu odzyskać żonę. Winston Churchill napisał o nim „nigdy nie spotkałem człowieka, który by w doskonalszy sposób ilustrował pojęcie robota”.
Dodajmy robota funkcjonującego w najokrutniejszym reżimie świata.