Widziane z grzesznej wyspy Mykonos

 

 

Jak na tutejsze warunki jest wczesny ranek.

Siedzę na tarasie naszego pokoju w hotelu Germanusna wyspie Mykonosi wpatruję się w morze. Hotel usytuowany jest na wzgórzu z widokiem na chorę i port. Wszystko jest już zalane słońcem, lecz taras pozostaje jeszcze w cieniu. Po jego zboczach pnie się zieleń - na wprost palma, dalej rozrośnięte aloesy, wielkie w tym klimacie i kwitnące w rubinowym kolorze pelargonie.

Wszystko otoczone kamiennym murem przykrytym betonowym płaszczem.

W dole tętni życie, które wieczorem i nocą wzmaga się do granic wytrzymałości. Wtedy warkot motocykli, hałasy ludzkich śmiechów wydobywają się stamtąd niczym z dna beczki dudniąc i łomocąc, jak we wnętrzu jakiegos potwora, aby wreszcie dobiec na nasze wzgórze.

Po lewej stronie mego horyzontu doskonale widoczna jest Delos– święta wyspa starożytnej Grecji - miejsce gdzie Leto powiła Apolina i Artemidę.

Po prawej stronie podobnie widoczna Tinos– święta wyspa Grecji chrześcijańskiej - miejsce gdzie tłumy pielgrzymów każdego dnia przybywają modlić się do świętego obrazu.

A pomiędzy nimi grzeszna Mykonos– światowe centrum homoseksualizmu, wyspa żyjąca z rozpusty. Tak to wygląda z perspektywy mojego tarasu.

Wczoraj byliśmy na Tinos. Tinos leży o rzut kamieniem od Mykonos. Kiedy znaleźliśmy się tam na nabrzeżu, nie oczekiwali na nas, jak to zwykle działo się na innych wyspach, właściciele pensjonatów i hoteli, z propozycjami wynajęcia pokoju.

Bo Tinosto miejsce pielgrzymek i wszystkie wolne pokoje zajmują pielgrzymi, a my nie dość, że byliśmy intruzami w tym rozmodlonym świecie, to jeszcze przypłynęliśmy tuż przed weekendem.

Po mieście krążyły setki czarnych, fanatycznych bab z długimi, czerwonymi świecami, które do złudzenia przypominały kije od szczotek. Czarownice z oprzyrządowaniem!

Po półtorej godziny poszukiwań udało mi się wreszcie znaleźć śmieszny pokój ze wspólną łazienką. Musiałem jednak w tym celu nawiązać krótki romans z ortodoksyjną staruszką.

Tinos to wyspa jedynych w swoim rodzaju kamiennych gołębników - dziwnych domków dla tych ptaków ze specyficzną ornamentyką. Niektóre z nich są zadbane, inne są w kompletnej ruinie. Takie gołębniki występują tylko na tej greckiej wyspie i jest ich ponoć 6000. Najczęściej stoją w pewnym oddaleniu od domostw. To duże, kamienne prostopadłościany z ułożonymi u zwieńczenia na sztorc płaskimi kamieniami. Kamienie tworzą intrygujący ornament, a jednocześnie są otworami, przez które do wnętrza dostają się ptaki. U podstawy takiej kamiennej budowli umieszczone są też drzwi dla opiekuna takiego gołębnika.

Zaczęliśmy od zwiedzenia na Tinoswykopalisk świątyń Posejdona i Amfitryty. To dosyć dobrze zachowane starożytne ruiny – lecz wszystko jeszcze w stadium organizacji.

Prawdę powiedziawszy, to po wizycie na wyspie Delosniewiele rzeczy z dziedziny antyku jest w stanie zrobić na mnie wrażenie.

No, może jeszcze Delfy, Pompeja,czy Dougaw Tunezji, Mykeny, Tiryns.

Te rzeczy też poruszały wyobraźnię szczególnie mocno.

Ale Delosprzebija wszystko. Będąc wyspą, jest do objęcia z góry wzrokiem.

Jest całością wysublimowaną z rzeczywistości i ze współczesności. Tkwi niczym zagubiona starożytna galera, która przez tysiąclecia błąkała się po morzach i raptem, nieoczekiwanie, objawia się nam jak nie z tego świata.

Na Deloswszystko współgra z mitologią. Święte jezioro pomimo, że dawno wyschnięte i porośnięte tamaryszkiem wciąż pozostaje tajemnicze, z chichoczącym pawiem i palmą na obrzeżu - jakże konieczną, bo to jej przecież trzymała się Leto gdy rodziła Apolina i Artemidę.

Albo kamienne lwy strzegące świętego jeziora od 3700 lat, gdy mieszkańcy pobliskiej wyspy Naxoswykuwali je z tamtejszych sławnych marmurów i w tym właśnie miejscu ustawiali.

Wszystko jest niewielkie, kameralne. Aż dziwi w jaki sposób w tak śmiesznie małym miejscu mogła narodzić się legenda, która objęła cały starożytny świat i w następstwie tego do dziś ciąży na nas, jako na spadkobiercach tamtych antycznych cywilizacji.