Pewnie zostałabym kosmetyczką...

Adwokatem została pani pod wpływem ojca?

Od dziecka przysłuchiwałam się rozmowom rodziców, które krążyły wokół wymiaru sprawiedliwości. O zostaniu adwokatem marzyłam od czwartej klasy podstawówki. Nie byłam pewna, czy dostanę się na prawo, więc przygotowałam plan awaryjny. Gdyby nie wypaliły studia na Uniwer­sytecie Jagiellońskim, pewnie zostałabym kosmetyczką. Nie jestem typową kobietą, nie znoszę chodzić po sklepach, ale w perfumeriach potrafię spę­dzić nawet 2 godziny.

Ojciec poparł pani wybór?

Gdy dowiedział się, że idę na prawo, przeprowadził ze mną rozmowę ostrzegawczą. Próbował mi uświadomić, że bycie adwokatem to nie jest za­bawa i będę musiała się zetknąć z kryminalistami.

Namawiał na zmianę kierunku?

To była krótka rozmowa, ale bez wywierania presji. Na zasadzie: „Chcesz się w to bawić, to spróbuj, ale pamiętaj, że to nie jest łatwy ka­wałek chleba”. W czasie studiów zaczęłam pracować w poradni, w której studenci udzielali darmowych konsultacji...

(fragment pochodzi z książki
Zamach na prawdę
Małgorzaty Wassermann i Bogdana Rymanowskiego)