Nigdy się z sobą nie spotkali

Prezentujemy obszerne fragmenty książki "Zamach na prawdę" Małgorzaty Wassermann i Bogdana Rymanowskiego.

Pogodziła się pani z jego śmiercią?

   Wierzę, że on jest cały czas obecny i czuwa nad nami. Żyje, tylko w in­nym wymiarze. Wielokrotnie czuliśmy, że jest tuż obok. Śnił się wielu osobom. Kilka tygodni po 10 kwietnia przyśnił się pewnemu nauczycielowi, znajomemu siostry.

Dlaczego właśnie jemu?

   Nie mam pojęcia. Może dlatego, że ten człowiek szanował tatę za ży­cia i bardzo przeżył jego śmierć. Dużo się za niego modlił. Nauczycielowi śniło się, że odwiedza biuro poselskie ojca. Była tam kobieta, która rozma­wiała z tatą. „Panie pośle, czy zdaje pan sobie sprawę, że pan nie żyje?” – pytała. „Tak”. „Ale jak to możliwe, że pan nie żyje, a cały czas nam po­maga?” – chciała wiedzieć. „Kiedy będziecie tam, gdzie teraz jestem, zrozumiecie. Mogę wam pomagać bardziej niż za życia. Ja funkcjonuję, tylko w innym wymiarze”.

   Zwrotu „funkcjonuję w innym wymiarze” używał bardzo często. Na­uczyciel powtórzył go nawet z akcentem ojca. „Pamięta pan, że była straszna katastrofa?” – ciągnęła kobieta. „Tak, pamiętam”. „Ale przecież wszyscy zgi­nęli!” „Tak, wiem”. „Pan się nie bał?” „Bałem się. Bardzo. Ale tylko minutkę”.

   To było kolejne jego ulubione wyrażenie. „Tylko minutkę”.

Nauczyciel rozmawiał z ojcem za życia?

Nigdy się z sobą nie spotkali.