71 obserwujących
1252 notki
927k odsłon
1575 odsłon

Państwo Pandemiczne

Wykop Skomentuj142

image


Zagonieni zarządzeniami ministra, powodzią medialnego szkwału do domów, nie zauważamy zupełnie tektonicznej zmiany naszej społecznej rzeczywistości - powstania państwa pandemicznego, ergo - pandemizmu. Tysiące przerażających nagłówków tytułów obrazów rozgrywających się na naszych oczach. Nieliczone ilości interakcji ze współbliźnimi, a każda o ogromnym znaczeniu, bo niemal życia i śmierci, to wszystko nie pozwala nam zobaczyć ogromnej fali tsunami rzeczywistości, która unosi na sobie miliony zdarzeń, zachowań, przypadków, przekazów i ludzkich losów, która całą tę rzeczywistość spiętrza, kształtuje w nową, nieznaną wcześniej formę. Być może powstaje państwo pandemiczne. Pandemizm. Nowy ustrój ludzkich społeczeństw.

Ustroje i społeczeństwa przez nie formowane da się skrótowo opisać poprzez:

  • cel istnienia państwa
  • cel życia człowieka
  • dominującą wartość - postawę

Kapitalizm.

Celem państwa kapitalistycznego jest bezpieczeństwo fizyczne obywateli. Państwo bronić ma społeczeństwa przed agresją innych społeczeństw/państw oraz człowieka przed agresją innych ludzi. Więc wojsko, sądy i policja to deklaratywne instrumenty tzw. państwa minimum, państwa kapitalistycznego.

Celem życia człowieka w kapitalizmie jest bogacenie się, zabieganie o swoje dobro. Konstytutywną postawą jednostki jest egoizm i chciwość. Zaś tym, co państwo jednostkom zapewnia jest bezpieczeństwo od agresji oraz wolność.

Oczywiście, kapitalizm w czystej postaci występował raczej rzadko i ta rzeczywistość, którą "widzieliśmy", mówiąc - kapitalizm, to hybryda kapitalizmu z moralnością chrześcijańską.

Socjalizm

Celem państwa socjalistycznego jest bezpieczeństwo ekonomiczne jednostki. Państwo socjalistyczne zapewnia indywidualnemu człowiekowi to, czego nie zapewniało kapitalistyczne - byt, a w sensie celu - dobrobyt. Dla realizacji tego celu odbiera ludziom część wolności, gdy podejmowane przez nich działania nie służą dobrobytowi ogólnemu, definiowanemu przez państwo.

Celem życia człowieka w socjalizmie jest przyczynianie się do dobrobytu całego społeczeństwa. Konstytutywną postawą jednostki jest bierność i posłuszeństwo. Zaś tym, co państwo zapewnia jedostkom są materialne warunki życia. Państwo zapewnia jedzenie, ubranie, mieszkanie. W zamian żąda pracy dla dobra państwa/społeczeństwa.

Pandemizm

Celem państwa pandemicznego jest bezpieczeństwo biologiczne jednostki. Państwo pandemiczne ma bronić jednostkę przed możliwością przerwania/zakończenia jego życia biologicznego (wskutek infekcji). Państwo pandemiczne zapewnia człowiekowi to, czego nie zapewniały mu państwa kapitalistyczne i socjalistyczne, a więc - życie, wartość najwyższą.

Celem człowieka w państwie pandemicznym jest przyczynianie się do biologicznego przeżycia wszystkich obywateli. Konstytutywną cechą jednostki, podobnie jak w socjalizmie, jest bierność i posłuszeństwo, dodatkową - przeżywany realnie strach przed niewidocznym zagrożeniem, o którym informuje państwo. Pewnej intensyfikacji ulega postawa współpracy z państwem, tj. czujności, agresji i donoszenia na obywateli, których zachowanie może naruszać cel istnienia państwa i ustroju, a więc godzić w biologiczne bezpieczeństwo wszystkich.


Przeszłość i przyszłość

Wypada uzupełnić, że najefektywniejszą formą do tej pory stosowaną była hybryda kapitalizmu i chrześcijaństwa. Z jednej strony chrześcijaństwo temperowało chciwość i egoizm, przeciwstawiając im jako równą wartość - troskę o bliźnich. Z drugiej strony kapitalizm i chrześcijaństwo nawzajem się wzmacniały upatrując w pojedynczym człowieku godności w zasadzie nieskończonej, tj. takiej, która zasługuje na wolność i która to wolność wyboru, decyzji, działania jest wartością podstawową, nawet wtedy, gdy prowadzi w swych skutkach do niechcianych konsekwencji. Człowiek w tym systemie był podmiotem. W innych jest przedmiotem.

Chrześcijaństwo jako składnik cywilizacji czy struktury państwa oraz społeczeństwa nie tyle się wyrażało w praktykach religijnych lub bezpośrednich nawiązaniach do wierzeń mistycznych, co raczej we wdrażanej w życie etyce wyrastającej i opierającej się na fundamentach tych wierzeń i podstawowych założeniach co do rzeczywistości, życia i jego sensu.

Socjalizm i Pandemizm formują wielkie obietnice i kuszące marzenia. Dobrobyt dla wszystkich, bezpieczeństwo przed chorobami dla wszystkich. Czy ktoś by tego nie chciał? W sumie elementy obydwu systemów w społeczeństwach w różny sposób od dawna już są. Bo czy nie jest socjalistycznym rozwiązaniem edukacja dla wszystkich dzieci (nawet na podstawowym i średnim poziomie)? Czy nie są elementami socjalizmu: ewidentne planowanie procesów gospodarczych, interwencje państwa w regulacje ekonomii, podatki dochodowe i pomoc społeczna? A służba zdrowia? Przecież też jest jakąś próbą zapewnienia częściowego choćby bezpieczeństwa życia w ujęciu biologicznym.

Wykop Skomentuj142
Ciekawi nas Twoje zdanie! Napisz notkę Zgłoś nadużycie

Więcej na ten temat

Salon24 news

Co o tym sądzisz?

Inne tematy w dziale Rozmaitości