SŁOWIAŃSZCZYZNA – KULTY
Z kulturą słowiańską rodzimą jest sytuacja dość ciekawa – można ją nazwać kultura codzienności.
W porównaniu ze wszystkimi innymi kulturami i religiami świata jest to kultura prosta i prymitywna wprost, co wynika z braku pisma, ale to właśnie jest jej zaletą – jest całkiem odmienna od wszystkich innych kultur i religii.
Jest to kultura wiedzy i umiejętności, nauki i praktyki, pracy.
Wiedza pochodzi z obserwacji, a umiejętności pochodzą z praktyki i indywidualnych zdolności.
Jest tutaj dużo opowieści ustnych, ale mają one zawsze charakter edukacyjny, pouczający o zagrożeniach i niebezpieczeństwach codziennego życia i pracy.
Raczej nie ma zbędnej fabuły, fantastycznych cudownych historyjek.
Wiedza i praca jest wspólna, nauka dla wszystkich – jedynie umiejętności, zdolności i talenty wyróżniają człowieka.
Słowianin ma wartości, które można nazwać kultami, ale nie mają one formy żadnej znanej religii.
Przede wszystkim kultem otacza rodzinę i ród – obrzędy DZIADY i POKŁADZINY.
Patriarchat słowiański obejmuje starszyznę płci obojga.
W domu rządzi żona, mąż rządzi poza domem i w razie niebezpieczeństwa.
Blizny i zmiany ciała występujące z wiekiem są cenione jako ślady doświadczenia życiowego.
Następnie dochodzi kult PRZYRODY – jako zbioru obiektów ŻYWYCH (sił osobowych) będących wspólnym otoczeniem wsi rodowej – przy tym wszystko jest traktowane jak żywe, bo wiedza, która pochodzi z obserwacji mówi Słowianinowi, że wszystko się zmienia z czasem, tak jak i on sam.
Kult ŻYCIA, tego co żywe, prowadzi Słowianina do kultu siły ŻYCIODAJNEJ ziemi.
Prowadząc osiadły, głównie rolniczy tryb życia, wolny w ramach wsi rodowej, przyjmuje on naturalne ograniczenia życiowe i przystosowuje się do cykli przyrodniczych.
Siły poświęca na przeżycie kolejnego dnia i, przewidywanie i przygotowanie do mroźnych i śnieżnych zim.
Uroczystości słowiańskie obejmują:
- wyróżniające się dni i okresy cyklu przyrodniczego: równonoce, przesilenia;
- wyróżnione daty cyklu życia człowieka jak urodziny - rocznica narodzin, rocznica ślubu, stypa;
- uczty okazyjne na okoliczność specjalnych osiągnięć członków rodziny, bliższych krewnych lub powinowatych.
Cel działania jest zawsze realny - konkretna zmiana w otoczeniu.
Są obrzędy (wykonywane w konkretnym celu) i rytuały (wyuczone na pamięć skuteczne procedury osiągania sukcesu na różne przypadki w życiu), ale nie ma ceremonii (nawykowych i bez konkretnego celu wykonywanych ciągów czynności).
Są wodzireje dla uroczystości, ale raczej niezawodowi, doraźni – skoro nie ma religii, kleru.
Znachorzy i wiedźmy leczące, pomoc rodzinna w porodzie, zewnętrzna gdy poród jest skomplikowany.
Bardzo ważne dla wspólnego bezpieczeństwa jest nawiązanie i utrzymywanie dobrych stosunków z otaczającymi ludźmi, pomoc i opieka wzajemna, bo „jak ty komu tak on tobie”.
Zemsta za wyrządzoną krzywdę może być krwawa, ale raczej nie prowadzi do śmierci albo trwałego uszkodzenia ciała, chyba że jest to sprawiedliwa odpłata wobec sprawcy, który nie okazuje skruchy.
--
Komentarze
Pokaż komentarze