Słowiańszczyzna - Przyroda i życie

SŁOWIAŃSZCZYZNA - PRZYRODA I ŻYCIE

Z danych etnograficznych i opisów książkowych wynika stosunek dawnego Słowianina do przyrody.

Wszystko wskazuje na to, że u Słowian w ustnym przekazie pokoleniowym takiego poglądu syntetycznego na przyrodę na poziomie uogólnień nie było – było to pozostawione do własnych indywidualnych wniosków obserwacyjnych każdego człowieka względem każdego poszczególnego elementu przyrody, bez narzucania jednolitego poglądu.

Historie edukacyjne z morałem kształtowały wynikowo taki stosunek do poszczególnych elementów i zjawisk przyrody.

Dla Słowianina przyroda była wzorcem zachowania i postępowania.

Słowianin zauważał, że każdy element przyrody zmienia się z upływem czasu.

Wnioskując według siebie samego zatem uznawał każdy element przyrody za odrębny byt żyjący, za osobę, i tak samo co do zjawisk przyrodniczych, sił przyrody.

Był to stosunek praktyczny, utylitarny nie przeszkadzający mu korzystać z tego dla własnego dobra jak z rzeczy – nie było w tym, żadnego specjalnego ceremoniału.

Z praktyki wiedział, że przyroda jest niezależna od jego chęci i nie ma sensu zwracać się do niej o pomoc z zaklęciami, być może wiara w zaklęcia pojawiła się później wraz z obcą religią.

Tylko pracą własnych rąk i głowy, wysiłkiem, można przyrodę przystosować do bycia użyteczną, przydatną – można nawet skłonić do współpracy, jak zwierzęta hodowlane.

Brak uogólnień w tej sprawie pozwalał mu zabezpieczyć się względem zwierząt, których oswoić, udomowić nie można i roślin trujących.

Z praktyki wiedział, że raczej trzeba przystosować siebie do przyrody (minimum koniecznych zmian w przyrodzie) niż usiłować zmienić przyrodę według własnych potrzeb, bo wymagałoby to zbyt wiele pracy, a wynik jest niepewny.

Czcią otaczał przyrodnicze twory monumentalne: stare wielkie drzewa, ogromne skały, wyniosłe góry, ale był to raczej szacunek dla ich wieku – znowu w analogii do siebie samego, swojej rodziny i rodu - nie było w tym stosunku podległości.

-

W uzupełnieniu do tego tekstu pytanie do P. T. Czytelnika:

Katolicyzm stosuje w życiu człowieka święto zwane BIERZMOWANIE.

Bez wątpienia jest to święto ukradzione ludom wcześniejszym – podobnie jak wiele innych elementów religijnych kradzionych innym ludom i religiom: Egipcjanie, zoroastrianie itd.

JAKA TO MOŻE BYĆ PIERWOTNIE UROCZYSTOŚĆ RODZIMA?

Może obrzędy inicjacyjne dla dojrzewającego członka społeczności wchodzącego w dorosłość?

Czy Słowianie mieli taką uroczystość, czy może zostało to ukradzione przez judeo-chrześcijaństwo gdzie indziej?

--