KULTURA SŁOWIAŃSKA - RODZIMA KULTURA SŁOWIAN

Zachwyciłem się kiedyś wielotomową serią książek Kazimierza Moszyńskiego „Kultura ludowa Słowian” - niedokończoną z powodu 2.wś.

Nadal uważam to dzieło za ważne pokazujące procesy rozwojowe całej Słowiańszczyzny, ale potrzebne jest tutaj zastrzeżenie:

Autor tego działa ujął stan znany mu na podstawie dokumentów, a zatem tylko to, co zostało utrwalone w jakiś sposób i poznane na temat Słowian w kolejnych stadiach ich rozwoju – bez próby wskazania przypuszczalnych i wiarygodnych sposobów powstania ich wspólnotowej mentalności grupowej.

Dla lepszego zrozumienia tego tematu posłużę się tutaj przykładem kultury semickiej, gdzie koncepcja boga została zbudowana przez Żydów na powszechnej u nich organizacji hierarchicznej społeczeństwa wokół panów, bogaczy albo wodzów, w tym religijnych.

W demokracji typu słowiańskiego, gdzie wolność indywidualna i osobista oraz równość ma pierwszeństwo, a wódz był wybierany w wyborach powszechnych wszystkich wolnych mężczyzn (z czasem także kobiet) początkowo tylko na czas wojen i wypraw zbrojnych - kultura musiała być zbudowana inaczej.

Już o tym pisałem, ale w innych kontekstach.

Chodzi zatem o to, że Słowianin swoją kulturę wywodzi od samego siebie i dwóch realnie istniejących elementów: rodziny i rodu, do którego zalicza wszystkich swoich przodków (całą piramidę rodzin) oraz potomków (dziedziców krwi (obecnie mówi się genów)), i świata otaczającego (przyrody).

Przyrodę uznaje za niezależny od człowieka zbiór przedmiotów i zjawisk żywych – posiadających biesa jako osobę podobną do siebie samego.

W drugą stronę postępowanie przyrody przyjmuje jako wzorzec dla własnego postępowania – w szczególności milczenie przyrody (jej specyficzny język) uznaje za potrzebę dla człowieka raczej obserwacji niż reakcji w życiu.

Słowa mówione i pisane mają dla niego małą wartość.

Są to rodzime słowiańskie zasady kulturowe według których staram się żyć też sam.