CHIŃSKI KALEJDOSKOP
"CHINY - to moja pasja i powołanie. KRAJ, w którym jest najwięcej ludzi do polubienia"
76 obserwujących
568 notek
632k odsłony
  290   0

JASKINIE w Mogao wyjątkowe buddyjskie miejsce

    W północno-zachodnim regionie Chin leży miasto Dunhuang, a od niego położone o 25 km Jaskinie Mogao słynące z posągów i malowideł ściennych. Miejsce znane jest również jako „Jaskinie Tysiąca Buddów”.

 Stanowią one jeden z klejnotów sztuki buddyjskiej i zostały wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO w 1987 roku.

    Dunhuang leżące w  prowincji Gansu było najpierw strategicznym chińskim posterunkiem wojskowym, zanim stało się jednym ze znaczących miejsc buddyzmu w Azji centralnej. To miasto-oaza znajduje się na początku dwóch „Jedwabnych Szlaków”, które na zachodzie okrążają piaszczystą pustynię Takla Makan od południa i północy, a na wschodzie otwierają dostęp do Państwa Środka z jego starożytną stolicą Chang'an (obecnie Xi'an).

        image

                                                                    image


    Jaskinie wykopano na stromym wschodnim zboczu wzgórza Mingsha. Mają one pięć kondygnacji i rozciągają się z północy na południe na długości 1,6 km.image

                                                           image


    Dzięki prosperującemu handlu Jedwabnego Szlaku miejsce to stało się bardzo krzepnącym ośrodkiem religijnym. Społeczność monastyczna powstała w Dunhuang pod koniec III wieku. Najsłynniejszym mnichem był Dharmaraksa, tłumacz pierwszej znanej wersji Sutry Lotosu

Skalisty klif położony wzdłuż rzeki, przypominający indyjskie miejsca, był świadkiem rozwoju dużego kompleksu religijnego, porównywalnego z Yungang i Longmen

    W tym klifie zaczęły powstawać jaskinie, pierwsza z nich w 366 roku. W okolicy istniało 18 czynnych klasztorów z 1400 mnichami i mniszkami.

Obecnie znajduje się 492 jaskiń, pochodzących z szesnastu chińskich dynastii o powierzchni ponad 45 000 m² z freskami, z 2415 rzeźbami, z 4000 wcieleniami indyjskich boginek wody, mgieł i chmur zwanymi apsarami, z pięcioma drewnianymi konstrukcjami z okresu Tang i Song, a także  z ponad 50 000 rękopisami i innymi zabytkami kultury...

                                                image

    Buddyzm jest religią w dużej mierze opartą na tekstach. Klasztorne biblioteki zachowały bogatą literaturę religijną. Sutry były kopiowane w warsztatach skrybów dla społeczności lub jako ofiara od pobożnych wielbicieli.

                      image Frontyspis drzeworytowej edycji Sutry Diamentowej, datowany na 868 roku.

image      Fresk z IX wieku przedstawiający postaci bywające w Dunhuang o różnym pochodzeniu geograficznym:Chiny, Azja Środkowa, Tybet, Iran...

     W tym niesamowitym regionie gdzie można było spotkać Tybetańczyków, Ujgururów, plemiona Saków i mieszkańców Sogdiany znaleziono dokumenty w kilkunastu językach, świadczy to o zdumiewającej mieszance kulturowej. Buddyści obcowali z przybywającymi chrześcijanami nestoriańskimi, manichejczykami i z irańską religią znaną jako zoroastrianizm, żyjąc w codziennym kontakcie z taoistami i konfucjanistami.

     Chiński mnich buddyjski i podróżnik Xuanzang, który wrócił z Indii obładowany relikwiami i ponad 650 sutrami w sanskrycie i w pali, które zamierzał przetłumaczyć, pozostał w Dunhuang powitany uroczyście przez cesarskich emisariuszy. Społeczność chińskich osadników wprowadziła tam swoje wpływy kulturowe i edukacyjne.image


    Warunki ekonomiczne były bardzo korzystne dla buddyzmu, świątynie były zwolnione z podatków i w dużej mierze utrzymywane z datków wiernych, co pozwalało na gromadzenie bogactwa i tłumaczyło artystyczną obfitość Dunhuang. Sztuka była tam wszechobecna: oprócz licznych kopii tekstów sakralnych rysunki pokrywały freski, stropy, filary, ołtarze, ale także chorągwie, obrazy

image

oraz zdobione zwoje lub broszury:imageBodhisattwa Maitreja: rzeźba w aureoli na tle fresków (jaskinia nr 275, IV-VI w.) oraz Bodhisattwa Awalokiteśwara, fragment malowanego zwoju z IX w.

imageMężczyzna trzymający konia za uzdę, fragment fresku z jaskini 288 (VI-VII w.)

    Ze względu na izolację geograficzną i okupację przez siły tybetańskie miejsce to uchroniło się przed prześladowaniami buddyzmu, które osiągnęły punkt kulminacyjny w 845 r., kiedy to edykt cesarski nakazał zniszczenie 40 000 świątyń w środkowych Chinach i powrót do sekularyzmu kilkuset tysiący zakonników.

     imageDunhuang na początku XX wieku - (fot. Paul Pelliot) 


Przez dość długi okres czasu zapomniano o jaskiniach.

 Z początkiem XX wieku chiński taoistycznych kapłan Wang Yuanlu, znany jako "Ojciec Wang", stał się opiekunem tych świątyń. 

image 

    Kapłan odkrył w jednej z jaskiń znaczną ilość rękopisów pochodzących sprzed XI wieku. Jaskinia ta została nazwana "zamurowaną biblioteką".

                                                       image

    Zamurowana biblioteka na początku XI wieku została zapomniana. Na tej niewielkiej przestrzeni złożono kilkadziesiąt tysięcy zwojów rękopisów i drukowanych papierów, a także około 300 jedwabnych chorągwi. Wiele z nich było w idealnym stanie ze względu na suchy klimat tego regionu. Nie była to biblioteka, ale składnica szeregu zbiorów klasztornych, w której przechowywano także wszelkiego rodzaju dokumenty świeckie stanowiące zbiór archiwów o nieocenionej wartości. Później jaskinia służyła jako magazyn cennych rękopisów, obrazów malowanych na jedwabiu, kosztowności i innych buddyjskich przedmiotów. Aż w końcu została zamurowana. Istnieje wiele teorii o przyczynach jej zamurowania około XI wieku, ale żadna z nich nie jest całkowicie przekonująca. W każdym razie drzwi jaskini zostały pokryte tynkiem i pomalowane freskami całkowicie ukrywając wejście do niej przez prawie 1000 lat.

Lubię to! Skomentuj8 Napisz notkę Zgłoś nadużycie

Więcej na ten temat

Komentarze

Inne tematy w dziale Kultura