Dwóch Stanisławów i Donald

Gdybym czytał blogi publikowane na łamach Salonu24 pewnie nie miałbym wrażenia, że w polskiej polityce niewiele się dzieje. Strona główna zmienia się dość dynamicznie, są więc jeszcze tematy, które chyba najbardziej niezależni z rodzimych komentatorów przed tą skromną, ale wierną publicznością nadal z pasją i regularnością roztrząsają.

Sam jednak, tak jak jeszcze niedawno z lepszym lub gorszym skutkiem bez większego problemu polską scenę polityczną jakoś opisać potrafiłem, teraz mam już dość.  Wrażenie, że wszystko już było jest zbyt silne. A ja nie znoszę się powtarzać.

Ileż bowiem razy można pisać o rządzących nami niby liberałach i człowieku, który jak kilkanaście lat temu Stanisław Tymiński teczką pełną haków i dziwnym akcentem Polaków oczarował, teraz wariacją na na Szafę Pełną Ustaw i Cuda numer ten sam powtórzył? Teoretycznie niby temat rzeka, ale co z tego?

Czy znacie może kogoś, kto dzisiaj przyzna, że na Tymińskiego głosował? Wyborcom nowego i lepszego Stana (również peruwiańskiego) też trzeba dać przynajmniej kilka lat, a nie już teraz oczekiwać, że zaczną sobie pewne fakty i zdarzenia kojarzyć i przypominać.

Na razie mamy jednak Donalda na fali, a rzeczywistość nie jest na tyle okrutna, by bieg jej jakoś zawirować. Tym samym nie ma się co na nią obrażać, bo najwyraźniej tak być powinno i tyle.

Skoro bowiem po blisko półwieczu zniewolenia, zakończonego wreszcie odzyskaniem niepodległości (niezależnie od tego, czy prawdziwej czy tylko bolkowo-okrągłostołowej) nie potrafimy wyciągać wniosków i uczyć się na własnych błędach, a na dodatek za durne pochlebstwa i na wyrost oraz z nieskrywaną drwiną rozdawane nominacje na inteligentów czy innych liberałów gotowi jesteśmy wyłączyć myślenie i oddać się kultowi rzeczywistości widzianej przez okno telewizora, to najwyraźniej taka jest już nasza rola.

Pogódźmy się zatem z tym i śmiało patrzmy w przyszłość. W końcu zasługujemy na cud i jakie ma znaczenie to, że Tymiński już był i coś mógłby nam jednak przypominać?

Ważne, że nie jest przecież najgorzej, a do powtórki z innego Stanisława - Augusta Poniatowskiego jeszcze chyba jednak jakaś droga nam została.   

_{PS Pracując ciągle nad podniesieniem poziomu pisma jako całości, tygodnik "Wprost" już po raz drugi zdecydował się opublikować fragment mojego tekstu. Tak więc, jeżeli pragniecie posiadać to kolekcjonerskie i niezwykle cenne wydanie , czas najwyższy pędzić do kiosków.
Przynajmniej jako miejsce na autograf znanego i lubianego dzierzby będzie to podkładka nie lada ;-)}