Z POPIELNIKA

 

 

z netu

 

 

***

 

trzy chaplinowskie meloniki

płyną  gołębio-siwym niebem

w harmonii z ciszą

świat zasypia

gruszki w popiele słowa nie wiem

nikt nie zna racji ni motywu

wędrówki nie-mej kształtów obłych

ku zachodowi świadomości

w anturaż absurdopodobny

więc rozpływają się

czas na nie

wiązankę światła rzucił jeszcze

pragnąc uchwycić  od-cień chwili

ale umknęła zbyt pośpiesznie

pod ptasie skrzydło się schowała

w sen zapadając

zapomniała