Mord w Jedwabnem 10 lipca 1941. Prolog Przebieg Pokłosie - Marek

Jan Bodakowski

Mord w Jedwabnem 10 lipca 1941. Prolog Przebieg Pokłosie - Marek Jan Chodakiewicz

Po ośmiu latach od opublikowania w USA, ukazała się w Polsce książka Marka Chodakiewicza

„Mord w Jedwabnem 10 lipca 1941. Prolog Przebieg Pokłosie”. Zapewne będzie ona sporym zaskoczeniem dla wszystkich polskich fanów amerykańskiego historyka. Dotychczas bezkompromisowe teksty Chodakiewicza publikowane w Polsce zapewniły mu sławę szczerego i odważnego publicysty.

„Mord w Jedwabnem 10 lipca 1941. Prolog Przebieg Pokłosie” składa się z kilku części. W pierwszej autor porusza temat stosunków w Jedwabnym przed wojną, w kolejnych sprawę mordu, komunistycznego śledztwa, oraz śledztwa w III RP. Podczas gdy forma narracji dotycząca wydarzeń po wybuchu II wojny światowej nie wywoła zdziwienia polskich czytelników, to początek książki będzie sporym zaskoczeniem dla Polaków. Polscy czytelnicy poznają nowego o wiele bardziej politycznie poprawnego Chodakiewicza.

Ta nowa narracja spowodowana jest zapewne wymogami amerykańskiej rzeczywistości. W nowej narracji szokuje nachalny, wręcz karykaturalny, nie adekwatny do polskich doświadczeń, filosemityzm. Filosemickie zaklęcia mają charakter wręcz magiczny, są jak szamańska ofiara składana pogańskim bożkom z tajemnej amerykańskiej cenzury. Czytelnik dzięki takiej narracji ma dostęp do świata w którym filosemityzm jest jak szariat pod rządami talibów.

Z licznych przypisów czytelnik może się dowiedzieć że jedną z prymitywnych antysemickich reakcji na sprawę Jedwabnego była książka Jerzego Roberta Nowaka. Opisują relacje przed II wojną światową Chodakiewicz stwierdza że przeciw sowieckiej agresji w 1920 roku opowiedzieli się syjoniści i ortodoksi. O tym poparciu żydowskich elit dla państwa polskiego mieli wstrętni Polacy zapomnieć. Pisząc o poparciu Żydów w 1920 roku dla sowietów Chodakiewicz za każdym razem używa przymiotników podkreślających subiektywność relacji, oraz to że są one nie potwierdzone. W II RP, zdaniem Chodakiewicza, Polacy wierzyli w nieprawdziwy stereotyp żydokomuny. W pewnym momencie pisząc o Polakach w II RP autor książki kreuje ich agresywnych dzikusów, podczas gdy takiego wizerunku Żydów w swojej pracy nie przedstawia.

Opisując sytuacje po 1939 roku Chodakiewicz twierdzi że „powstało również podziemie żydowskie”, Żydzi mieli niewielki udział w zbrodniach sowieckich i tworzeniu sowieckiej administracji. W opisach sytuacji podczas II wojny światowej powtarza się specyficzny zabieg stylistyczny: opinie krytyczne wobec Żydów cytowane są jako czyjeś świadectwa – dzięki temu czytelnik odbiera je jako pozbawione obiektywizmu. Opinie pro żydowskie wypowiadane są zawsze wprost – dzięki czemu odbiera się je jako obiektywne informacje.

Na szczęście taka nowa narracja dotyczy właściwie tylko samego początku książki. W stylu dotychczas znanego polskim czytelnikom Chodakiewicza jest dominująca większość pracy. W wstępie do pracy Chodakiewicza czytelnicy znajdą informacje o: polskiej dyskusji o Jedwabnym, historii nadań nad zbrodnią, udowodnieniu przez naukowców Grossowi nieprzyzwoitych kłamstw, dyskusji nad paszkwilem Grossa w USA i III RP.

Na początku swojej pracy Chodakiewicz przybliża czytelnikom: socjologiczne uwarunkowania Jedwabnego i okolic przed II wojną światową, dobre relacje Polaków z Żydami, sympatie polityczne mieszkańców, popularność ruchu narodowego, realia sanacyjnej dyktatury.

Opisując realia sowieckiej okupacji Chodakiewicz zwrócił uwagę na: deportacje i eksterminacje ludności polskiej przez sowietów, przymusowy pobór Polaków do Armii Czerwonej, poparcie Żydów dla sowietów, dziesięć razy większy odsetek kolaborantów sowieckich w społeczności żydowskiej niż w społeczności polskiej.

Pisząc o mordzie popełnionym 10 lipca 1941 w Jedwabnym Chodakiewicz przybliżył czytelnikom: kłamstwa kolportowane przez Grossa, rzeczywiste realia, niemiecką eksterminacje zwolenników komunizmu na terenach wyzwalanych spod sowieckiej okupacji, utajnienie niemieckich zbrodni, organizacje przez Niemców w zajętym przez Niemców Jedwabnym eksterminacji Żydów, skalę niemieckich pogromów Żydów, mordowanie przez Niemców Polaków w Jedwabnym.

Kolejną kwestią poruszoną przez Chodakiewicza był komunistyczne śledztwo i proces w sprawie Jedwabnego. Opisując terror bezpieki i komunistycznych sądów Chodakiewicz przypomniał: powszechność fałszowania śledztw i skazywania niewinnych ludzi przez komunistyczne sądy, zapotrzebowanie komunistów chcących uprawomocnić swoją okupacje na kłamstwa o rzekomej współpracy Polaków z nazistami, standardowe działaniach bezpieki takie jak fałszowanie dowodów, wymuszanie zeznań i przyznań do winy torturami, zabijanie niewygodnych świadków, oraz kłamstwa żydowskich świadków podszywających się pod ofiary celem wyłudzenia mienia pożydowskiego.

Niezwykle bolesne są informacje jakie Chodakiewicz przedstawia czytelnikom na temat śledztwa w sprawie Jedwabnego prowadzonego w III RP od 2000 roku. Polscy prokuratorzy ferowali antypolskie wyroki bez posiadania dowodów, gdy je zdobyli musieli się wycofywań ze swoich antypolskich opinii. Po dokonaniu 160 odwiertów w Jedwabnym stwierdzono istnienie tylko dwóch grobów. Jednego wielkości 7,7 m na 2,6 na 1,3 m obok miejsca w którym stała stodoła. W tym grobie znajdują się zwęglone szczątki. I drugiego 5 m na 2,5 m na 0,6 m w miejscu stodoły. Gdzie znaleziono nie zwęglone szczątki zabitych przed podpaleniem stodoły. W obu grobach może być około 200 zwłok. Niestety decyzją ówczesnego ministra sprawiedliwości Lecha Kaczyńskiego nie przeprowadzono ekshumacji i sekcji zwłok, które by ostatecznie obaliły kłamstwa Grossa. Stało się tak na życzenie Żydów, którzy mieli argumentować o zakazie ekshumacji w judaizmie. Co ciekawe śledczy izraelscy wbrew judaizmowi nieustanie przeprowadzają w Izraelu ekshumacje i sekcje zwłok. Nie przeprowadzono także badań balistycznych amunicji znalezionej na miejscu spalonej stodoły. Śledczych nie zainteresowało też skąd wzięło się 250 litrów benzyny niezbędnej do spalenia stodoły – w II RP samochody ani spalinowe maszyny rolnicze nie były w powszechnym użytku. Nie da się ukryć że nie tylko w Rosji śledztwa prowadzone są w bardzo dyskusyjny sposób.

Zdaniem Chodakiewicza, na zachodzie kłamstwa Grossa przyjmowane są bezkrytycznie. Gross wmówił Amerykanom i Europejczykom że Polacy byli gorliwymi pomocnikami Hitlera. Gross wpisał się swoją pracą w antypolską kampanie kłamstw o rzekomej polskiej odpowiedzialności za holocaust. W rasistowską hucpę przeciw Polakom. Współcześnie na zachodzie panuje powszechne przekonanie o odpowiedzialności Polaków za holocaust. Niemcy jako sprawcy zniknęli ze świadomości zachodnich społeczeństw. Dla tego też wszyscy obrońcy prawdy historycznej są na zachodzie postrzegani jako neonaziści.

Jan Bodakowski