168 obserwujących
2030 notek
4870k odsłon
1130 odsłon

Podaj hasło!

Moja piękna grażka
Moja piękna grażka
Wykop Skomentuj56

Portal internetowy Salon24 newsvide: https://www.salon24.pl/newsroom/1030797,rafal-trzaskowski-dostal-login-i-haslo-do-posiedzenia-sejmu informuje:

„Rafał Trzaskowski dostał login i hasło do posiedzenia Sejmu…”

Mój komentarz:

A propos „hasła”, żeby trochę odpocząć od  polityki i tego przeklętego koronawirusa, - coś Państwu opowiem.

O tym, co widmo strachu może zrobić z ludźmi niech Was przekona ta oto przysięgam prawdziwa opowieść. Moja pierwsza żona nazywana Grażką, przepiękna, długonoga, rasowa blondynka i jedna z topowych modelek lat siedemdziesiątych posiadała pewną niezwykłą cechę charakteru, jaka w świecie mody jest wielką rzadkością. Bowiem ta adorowana przez wszystkich modelka, była niewymownie ciepłą, lubiącą dom rodzinny gospodynią utrzymującą ten dom w iście sterylnym porządku.

Pewnego roku, przed Wielkanocą, z ogromnym zapałem rozpoczęła obrządek świątecznych porządków. A że z domu wyniosła twarde przekonanie, iż najlepsza sprzątaczka jej w tym nie dorówna, sama umyła okna, wyprała firanki, wytrzepała dywany, wypastowała podłogi i zostawiwszy mieszkanie bez jednego pyłku udała się w wielki czwartek do rodzinnej Łodzi, skąd miała nazajutrz przywieźć od troskliwych teściów świąteczne smakołyki domowej roboty.

Nazajutrz, jak nie trudno zgadnąć nadszedł wielki piątek, dzień, w którym od dawna, tradycyjnie, chadzałem z przyjaciółmi na świąteczne jajko do znanej krakowskiej knajpy w hotelu „Pollera”. Były to uroczyste i przemiłe spotkania odbywane w gronie najbliższych przyjaciół, w większości ludzi nauki, sztuki i palestry, którą to tradycję zapoczątkowali z końcem lat sześćdziesiątych znani w Krakowie bliźniacy Wacek i Leszek Janiccy (bracia Kliemlicze z Potopu). W radosnej atmosferze czasu Wielkiej Nocy, w wirze żarliwych rozmów, plotek i dowcipów, ktoś nadto rozochocony zamówił z rozpędu o jedną flaszkę więcej niż zwykle, co wprowadziło wszystkich w tak szampański humor, iż żaden z biesiadników nie chciał się ruszyć do domu. Kelner jednak nalegał, że czas zamknąć knajpę.

Bóg winnej latorośli zrobił jednak swoje, a ja rozochocony świąteczną atmosferą, w myśl starej ułańskiej zasady, że "żyje się raz" obwieściłem zebranym, iż nie ma, co przerywać tak miło rozpoczętej świątecznej zabawy, więc zapraszam wszystkich do domu na małą wódeczkę.

Zakupiwszy w po drodze kilka flaszek żytniej, grono miłych gości opadło jak szarańcza na świeżo wysprzątane przez Grażkę mieszkanko. Przez szacunek dla pracy solidnej małżonki poprosiłem gości, by zdjęli obuwie, co jak się już niebawem sami przekonacie, miało kluczowe znaczenie dla puenty mojej opowieści.

Panie rozgościły się w kuchni gdzie przygotowały wymyślne zakąski z tego, co znalazły w świątecznej lodówce, panowie zaś zasiedli w salonie, z powodu braku miejsca na kremowym dywanie. Bankiet rozwijał się cudnie. A że magnetofon przeraźliwie rzęził obecny na imprezie Andrzej Sikorowski, który wtedy rozkręcał jeszcze jako student swój ledwie raczkujący kabaret „Pod Budą”, zasiadł do gitary i począł przygrywać. Spontaniczna Zorba w krakowskim wydaniu i żarliwe dyskusje z papierosem w ustach, zmieniły w mgnieniu oka wysprzątany salon w kompletną ruinę na wzór Hiroszimy po wybuchu bomby atomowej. A odlot był tak wielki, iż nie było już siły żeby go powstrzymać.

Nagle, ogarnięty paniką przypomniałem sobie, że za pół godziny, pociągiem osobowym Łódź Kaliska – Kraków wraca do domu Grażka. Ogarnięty trwogą z miejsca wytrzeźwiałem zbierając w popłochu myśli jak przy najmniejszych stratach wprowadzić do domu troskliwą małżonkę. Zakładając możliwość przyjazdu milicji, z którą jako niepokorny dysydent miałem przegwizdane, przed wyjściem na dworzec ustaliłem z gośćmi, że drzwi mają otwierać wyłącznie na hasło, pamiętam do dzisiaj „zielony ogórek”.

W drodze na dworzec miejski zakupiłem kwiatki, a w jakiejś cudem boskim złapanej taksówce błagałem Wszechmogącego by pociąg nie dojechał, bądź się chociaż z dwie godziny spóźnił. Niestety Bóg nie wysłuchał mojego błagania, a ja, oblałem się zimnym potem, kiedy zobaczyłem wytaczającą się z trudem z zatłoczonego pociągu objuczoną jak wielbłąd małżonkę, po której było widać na pierwszy rzut oka, że jedno, o czym marzy, to żeby się już znaleźć w swoim wysprzątanym, przytulnym mieszkanku. Gdy sobie zdałem sprawę, że totalna wtopa jest nieunikniona zadecydowałem, że nie ma, co kombinować i wyznałem małżonce prawdę, iż mamy właśnie w domu kilku miłych gości. Niestety, zmęczona Grażka uznała to desperackie i szczere wyznanie za z lekka głupawy przedświąteczny żarcik i mimo wielokrotnych zapewnień, że to wszystko prawda, nie słuchając kompletnie, co mówię marzyła, żeby się wreszcie znaleźć w swoim ciepłym domku.

Wykop Skomentuj56
Ciekawi nas Twoje zdanie! Napisz notkę Zgłoś nadużycie

Więcej na ten temat

Salon24 news

Co o tym sądzisz?

Inne tematy w dziale Rozmaitości