Zapraszam do lektury mojej nowej książki o Królewskim Mieście Krakowie

Oprawa muzyczna: https://www.youtube.com/watch?v=v032N8DDECY

Piękny dzień się zbudził, więc pomyślałem sobie, że się przejdę o poranku na Wawel.

Na wapienne wzgórze zamkowe podchodziłem od strony Podzamcza. Kościuszko zrobił już swój codzienny konny obchód, a Stary Zygmunt cierpliwie czekał, jak zawsze gotów, by obwieścić światu coś ważnego dla Polaków.

Wstąpiłem na chwilę do Katedry.

Jak zwykle, pierwsze kroki skierowałem w stronę alabastrowego sarkofagu św. Królowej Jadwigi, gdzie pierwszy raz przyprowadziła mnie za rękę Mama, gdy tylko nauczyłem się chodzić.

Nieskończenie piękna spała, mając u stóp ulubionego pieska, który również jeszcze drzemał. Wpadające pod skosem do wnętrza promienie porannego słońca nie sięgnęły jeszcze królewskiej poduszki, lecz zdążyły już rozświetlić gablotę z insygniami władzy. Panowała cisza – jak w chwili, gdy kapłan unosi hostię w czasie podniesienia. I raptem zapomniałem na moment o dręczących nas problemach, gdyż poczułem, że tutaj, w Katedrze, jestem w moim polskim domu – spokojnym, pięknie urządzonym i bezpiecznym. Zawsze tu przychodziłem, gdy było mi ciężko.

Z wawelskiego wzgórza długo patrzyłem na meandrującą w dole Wisłę, majaczące na horyzoncie kopce Piłsudskiego i Kościuszki, wieże Panteonu na Skałce i krzyż kościoła św. Stanisława Kostki na Dębnikach, w którym jako miejscowy andrus szedłem do pierwszej komunii, a kilka lat później bierzmował mnie kardynał Wojtyła.

Wracałem Kanoniczą –zaczarowaną wąską uliczką wybrukowaną kocimi łbami, gdzie wciąż słychać gwar średniowiecznego miasta.

Po drodze pogadałem sobie z renesansowo-barokowymi kamieniczkami. Ależ to plotkary! Wiedzą zołzy o Krakowie więcej niż opasłe historyczne księgi, bo to w ich murach przecież rezydowali nie zawsze dyskretni spowiednicy królewskiego dworu.

Skręciłem na chwilkę w Senacką, bo tam przed półwieczem w głębokiej niszy bramy dawnego zajazdu po raz pierwszy w życiu skosztowałem, jak smakują dziewczęce usta.

Do Rynku wróciłem Traktem Królewskim, którego każdy kamień wie o Polsce więcej niż najmądrzejsi uczeni. Zbliżało się południe. Sukiennice już kąpały się w słońcu, Kościół Mariacki odpoczywał jeszcze w cieniu, a opodal pomnika Mickiewicza krakowskie kwiaciarki tkały już swoje bajecznie kolorowe arrasy.

Opodal Ratusza przycupnąłem przy stoliku pana Piotra, który u wejścia do ażurowo przeszklonej kawiarenki Vis-à-vis spoziera codziennie znad niedopitej filiżanki, kto dziś przyszedł na Rynek, żeby nieśpiesznie pogadać o niczym. Zdarza się to już tylko pod Wawelem, gdyż czas płynie tam tak wolno, że wszechobecny wyścig szczurów zdaje się omijać to „miasto wybrane”.

W drodze do domu posiedziałem jeszcze chwilę na tonących w wiosennej zieleni Plantach, zasłuchany w brzmienie symfonii szczęśliwego miasta.

Wokół pogruchiwały gołębie, bijąc się o zgubiony przez jakieś dziecko kawałeczek precla…

Powyższy tekst to wstęp do mojej nowej książki o Królewskim Mieście Krakowie zatytułowanej: „Jak ja kocham to miasto! ”, o której Państwu teraz pokrótce opowiem – posłuchajcie Państwo proszę:

                                                     https://www.youtube.com/watch?v=oZ6HJ58LqW8  

Post Scriptum

W odpowiedzi na liczne zapytania Czytelników dotyczące możliwości nabycia mojej najnowszej książki, uprzejmie informuję:

Autor: Krzysztof Pasierbiewicz

Tytuł: Jak ja kocham to miasto!

ISBN:

– 978-83-8368-430-7 (wydanie książkowe, twarda oprawa)

– 978-83-8368-439-0 (wydanie elektroniczne – PDF)

Wydawnictwo i sprzedaż:

Księgarnia Akademicka

ul. św. Anny 6

31-008 Kraków

Godziny otwarcia: poniedziałek–piątek, 9:00–17:00 (soboty nieczynne)

tel. +48 12 43 127 43

Dostępność: Księgarnie krakowskie oraz wybrane księgarnie na terenie całej Polski

Posłowie – prof. UJ Wojciech Ligęza:

„W tej książce zgromadzone zostają obrazki literackie, charakterystyki osób, szkice obyczajowe, rozważania o przyjaźni i obcości, socjologiczne obserwacje. Opowiadający jest czułym cicerone po miejscach gromadzenia się bohemy. I tak krakowskie kawiarnie, restauracje, kluby zyskują swego epika. Ważny okazuje się podtrzymywany w słowie kontakt z odbiorcami: rówieśnicy autora wzywani są na świadków, a młodzi dostępują wtajemniczenia w dawne spory i zabawy. Krzysztof Pasierbiewicz zatrzymuje się przy mechanizmach pamięci, którą należy odzyskać i przenieść ponad latami i dekadami. Nie jest to proces gładki i bezpieczny. Oczywiście humor broni przed czułostkowością, ale równocześnie nie sposób ukryć nostalgii. Zatem pożegnanie z czynnym życiem akademickiego uczonego ma swe wymiary dramatyczne. Podobnie – pochwała pięknych kobiet koniec końców przybiera postać ballady o paniach minionego czasu (…)”

Zanurz się w świecie wspomnień, anegdot i literackich obrazów, które przywracają ducha miasta, jego ludzi i niepowtarzalną atmosferę. To nie tylko książka – to podróż przez emocje, pamięć i miejsca, które żyją w sercach Krakowian.

Serdecznie zapraszam do lektury.

UWAGA!

Uprzejmie informuję, że że komentarze niezwiązane z treścią notki, a także komentarze hejterskie noszące znamiona kłamliwych insynuacji i pomówień kierowanych pod adres autora notki będę usuwał.