Wojna cywilizacji (12) - feminizacja ojcostwa (2) - Sfeminizowan

Kary fizyczne.

     Mottem niech będzie przeczytany w którejś z książek Konrada Lorentza opis dotyczący dziko żyjącej psiej rodziny. Otóż suka po oszczenieniu, opiekuje się małymi chroniąc je przed zewnętrznymi niebezpieczeństwami. Ojciec dostarcza jedzenie i zapewnia bezpieczeństwo.

      Jednak przychodzi czas prezentacji przychówku. Samiec chwyta kolejno szczeniaki za kark (jest to podobno najbardziej nie lubiane miejsce – wiąże się z okazaniem uległości), i podrzuca je do góry. Szczeniaki okazują swe niezadowolenie. Czynność jest powtarzana, aż szczeniak przestaje „walczyć” i prosi o litość kładąc się na plecach i okazując podbrzusze.

       Są jednak takie szczenięta, które „walczą” do końca. I te są przez ojca zabijane.

       Makabryczne? 

       A wytłumaczenie jest proste. W stadzie zwierzęta walczą o swą pozycję, ale nie powinny to być zmagania śmiertelne. Zatem jeśli przegrywający „prosi o litość”, to ta musi mu być udzielona. Szczeniak, który nie umie poprosić o litość ojca, nie okaże jej w przyszłości swemu przeciwnikowi. Będzie mordercą w stadzie, a takie jednostki muszą być eliminowane z psiej społeczności.

Czy są analogie z społecznością ludzi?

      Kobieta broni dzieci przed niebezpieczeństwami mogącymi pochodzić od osób obcych. Jednak w stosunku do ojca dzieci jest w stanie zaakceptować surowe metody wychowawcze, w tym i stosowanie kar fizycznych. Ale tylko w odniesieniu do ojca dzieci. Tak jest w normalnych rodzinach. Analogią praw ojca jest możliwość wydziedziczenia.

       Coraz częściej pojawiają się sytuacje, gdy partnerem kobiety nie jest ojciec dzieci. Kiedyś zdarzało się to sporadycznie w wyniku małżeńskiej niewierności (niedawno umieściła ciekawy wpis samaslodycz); obecnie jest to zwykle zmiana partnera. Oczywiście kiedyś zmiana była też związana ze śmiercią - w tych przypadkach, jeśli dochodziło do fizycznego wymierzenia kary, pomijając patologie, było to za akceptacją matki.

      Można twierdzić, i chyba nie jest to trudne do zaobserwowania, że zwolenniczkami zaprzestania stosowania kar fizycznych, są w znakomitej większości kobiety – matki, które nie żyją w stabilnych związkach małżeńskich, gdzie mąż jest też ojcem dzieci. Bo tylko takie (trwałe) związki, oparte na trwałości i przeświadczeniu o wspólnym celu, jakim jest dobro dzieci, w sposób naturalny pozwalają na świadome stosowanie środków adekwatnych do zaistniałych w procesie wychowawczym sytuacji.

      Należy domniemywać, że motywem kobiet przeciwstawiającym się stosowaniu kar fizycznych może też być poczucie winy związane z pozbawieniem dzieci biologicznego ojca i tym samym chęć jakiejś rekompensaty.

      Jak oddziałuje ta sytuacja na mężczyzn? Chyba w podobnym duchu. Mężczyzna nie posiada w takiej rodzinie pełni praw –  bo pozbawiony jest prawa do wymuszania zachowań u „podopiecznych”. To „wrasta” w podświadomość jako wewnętrzne ograniczenie. Z czasem prowadzi  też do zmniejszenia poczucia odpowiedzialności za związek – faktycznie nie będący w pełni rodziną. W końcu tylko niekiedy powstają na tyle silne związki, aby utożsamiać się z nimi na zasadzie rodzinnej. Dochodzi do tego jeszcze jeden determinant – w odniesieniu do własnych dzieci mężczyzna (normalny), odczuwa przymus zapewnienia jak najlepszych warunków życia. W rodzinie funkcjonalnie niepełnej takiego przymusu nie ma.(Przecież nie wszyscy są zawsze młodzi, zdrowi i bogaci - niekiedy zapewnienie godziwych warunków życia wiąże się z harówką). Można wręcz twierdzić, że związek opiera się na zasadzie przyjemności – nabiera zatem cech „kobiecych”. Powstaje klasa  "sfeminizowanych samców udających mężczyzn" -  (SSUM).

     Obecnie prowadzone są prace nad ustawą o zakazie stosowania kar fizycznych, także w rodzinie. Warto przyglądać się najbardziej zagorzałym zwolennikom tej ustawy. To panie o kompleksie k... i panowie SSUM.