Afera wokół saloniku VIP w warszawskim Szpitalu Południowym wywołała potężny wstrząs wizerunkowy w Koalicji Obywatelskiej. Ponad 1,6 miliona złotych zarobków na SOR dla młodego radnego KO, specjalne traktowanie prominentów i klasyczny zapach partyjnego układu to uderzenie w same fundamenty obietnic Donalda Tuska. Premier wracał do władzy pod hasłami przyzwoitości oraz rozliczania kolesiostwa, tymczasem rzeczywistość przyniosła kryzys z gatunku tych najbardziej toksycznych.
Donald Tusk reaguje w swoim sprawdzonym stylu, czyli dynamicznie, głośno i z bezpiecznego dystansu. Z Brukseli płyną zapowiedzi, że głowy muszą polecieć, a sprawę bezwzględnie prześwietli NIK oraz prokuratura pod nadzorem Waldemara Żurka. Równolegle szef rządu natychmiast uruchomił sprawdzony mechanizm obronny, jakim jest rozmywanie odpowiedzialności. Przesunięcie akcentu na systemowe problemy ochrony zdrowia, niejasne kryteria płacowe lekarzy i ogólny chaos w sektorze ma wysłać jasny komunikat. Tusk chce przekonać wyborców, że to nie patologia jego partii, ale bolączka całego państwa.
W kuluarach Platformy Obywatelskiej huczy jednak od plotek, ponieważ kluczowa gra toczy się nie o system, ale o nazwiska i partyjne wpływy. Kto ostatecznie zapłaci polityczną cenę za warszawski skandal?
Naturalnym celem na politycznej giełdzie stał się Marcin Kierwiński. To on jako lider warszawskich struktur Platformy wprowadzał bohatera afery, Dawida Kacprzyka, na salony. Choć Warszawa to jego absolutne polityczne podwórko, premier na razie rozstawił nad szefem MSWiA parasol ochronny i uciął spekulacje o dymisji krótkim słowem nie. Z partyjnych korytarzy docierają sygnały, że Kierwiński cieszy się opinią bezwzględnego, ale skutecznego organizatora. Tusk wie, że pozbycie się tak lojalnego żołnierza z rządu osłabiłoby jego własną pozycję w partii.
Zupełnie inną strategię przyjął Rafał Trzaskowski. Prezydent stolicy błyskawicznie wymiótł zarząd szpitala, powołał nową radę nadzorczą i zarządził audyty na miejskich SOR. Ta demonstracja siły ma dwojaki cel. Formalnie Trzaskowski odcina się od wizerunkowego pożaru, ale zakulisowo próbuje przerzucić odpowiedzialność na struktury partyjne kontrolowane przez Kierwińskiego. Między oboma politykami od dawna iskrzy, a ta afera stała się doskonałym pretekstem do uderzenia w konkurenta. Dla prezydenta Warszawy to gra o pozycję nowoczesnego menedżera, który bezwzględnie sprząta bałagan zostawiony przez ludzi z aparatu partyjnego.
Tusk doskonale wie, że nie może pozwolić sobie na stratę żadnego z tych asów. Trzaskowski to wciąż najcenniejsza wielkomiejska witryna KO i naturalny kandydat na prezydenta, z kolei Kierwiński gwarantuje lojalność i żelazną dyscyplinę w regionie.
Jak zatem premier przetnie ten węzeł? Wszystko wskazuje na wariant aksamitny. W kuluarach mówi się, że najbardziej prawdopodobnym scenariuszem jest kontrolowane osłabienie Marcina Kierwińskiego poprzez zmuszenie go do rezygnacji z kierowania warszawską PO. Oficjalnym powodem będzie oczywiście natłok obowiązków ministerialnych, co pozwoli ogłosić nowe otwarcie w stolicy bez konieczności rozbijania rządu.
Polityczny wyrok na Kacprzyka już zapadł, przez co stracił partię, mandat i pracę. Kolejne dymisje dotkną zapewne dyrekcję placówki oraz urzędników niższego szczebla, którzy zostaną potraktowani jako zderzaki. Jeśli śledztwo wykaże, że sygnały o nieprawidłowościach ignorowano od roku, presja na Trzaskowskiego drastycznie wzrośnie. Tusk zrobi jednak wszystko, by ochronić swojego potencjalnego delfina.
W szeregach Koalicji Obywatelskiej panuje obecnie gigantyczna nerwowość, a posłowie wprost mówią, że ta mina wybuchła im w rękach. Narracja o kaście i salonikach dla swoich potrafi błyskawicznie zatopić sondaże przed nadchodzącym maratonem wyborczym. Strategia Tuska polega na wykonaniu precyzyjnych, chirurgicznych cięć, czyli złożyć w ofierze pionki, lekko poturbować wiceprzewodniczącego i wyjść z kryzysu jako bezkompromisowy szeryf.
Otwarte pozostaje pytanie, czy wyborcy przyjmą tę argumentację. Tłumaczenie, że winny jest system, brzmi niebezpiecznie znajomo i przypomina najgorsze standardy poprzedników. Czas pokaże, czy Donald Tusk rzeczywiście zdoła wyciąć ognisko choroby, czy jedynie przypudruje wizerunkowe rany i zostawi dotychczasowy mechanizm nietkniętym.
Komentarze
Pokaż komentarze (3)