Blog
Salonowcy
echo24
echo24 dr Krzysztof Pasierbiewicz
149 obserwujących 1607 notek 3384781 odsłon
echo24, 10 stycznia 2018 r.

Czemu Macierewicz musiał odejść? Kabalistyczna psychoanaliza

2672 53 2 A A A


Motto:

Są teksty, które należy po wielokroć powtarzać,

bo zależnie od rozwoju sytuacji politycznej

nabierają coraz to innego znaczenia


Co prawda ten tekst pt. „Baśń o narwanym Antonim i frasobliwym Jarosławie” napisałem już w listopadzie 2016 – vide: https://www.salon24.pl/u/salonowcy/735023,basn-o-narwanym-antonim-i-frasobliwym-jaroslawie, ale przeszedł wówczas niezauważony, choć niektórzy komentatorzy, a szczególnie dzielni bojownicy walecznych szwadronów spod znaku Ojca Dyrektora radzili mi nawet udanie się do kliniki psychiatrycznej.

Ale życie pokazało, że po dokonanej wczoraj rekonstrukcji rządu ten tekst, jak należycie leżakowane wino, nabrał ekstraordynaryjnego smaku, - więc postanowiłem go jeszcze raz przypomnieć, cytuję:

Pan Antoni po raz kolejny pokazał, że na własną rękę rozpoczął inną politykę niż prezydent i premier, więc należy rozważyć opcję, czy aby przypadkiem nie wyrasta nam nowy naczelnik.

Przyjaźń pana Antoniego z panem Jarosławem zaczęła się w czasie, kiedy w sensie politycznym byli jeszcze nieurodzeni, ale w ostatnich latach pan Jarosław zaczął wielbić pana Antoniego, zaś pan Antoni, ewentualnie, wielbić się pozwalał, acz bez odwzajemnienia, - przyzwalając łaskawie, by pan Jarosław go politycznie rozbudowywał i zasilał. A, że obydwaj się potrzebowali, więc stwarzali pozory, że łączy ich głęboka przyjaźń. I choć natura pana Jarosława nie pozwalała mu podejść do pana Antoniego inaczej, jak z nieufnością, to po tragedii smoleńskiej pan Jarosław musiał ten stosunek zrewidować, przynajmniej na pokaz, bo się zorientował, że w międzyczasie pan Antoni wyrósł niespodzianie na idola gotowego za nim wskoczyć w ogień twardogłowego elektoratu partii pana Jarosława. Więc ich wzajemny stosunek stał się poprawny, acz niezbyt gorący w myśl zasady, że polityk w żadnym razie nie powinien być funkcją czyjejś emocjonalnej temperatury.   

A więc? Przyjaciele? Koledzy? Współ-przywódcy? Na moje oko, choć ich gatunki są spokrewnione swego rodzaju eskapizmem i zamiłowaniem do gry w ciuciubabkę to jednak nie ma między nimi chemii i telepatycznego połączenia. I wiem, co mówię, bo mam swoje lata i widzę, jak patrzą na siebie.

Według mnie, pan Antoni to ktoś znający siebie i wiedzący, czego chce jegomość o wybitnej inteligencji znamiennej dla charakterów nieokiełznanych. Zaś pan Jarosław to człowiek urodzony do roli przywódczej, wszakże wciąż siebie poszukujący. Wszystko wskazuje na to, że dla osiągnięcia wyznaczonego celu, stworzony do panowania pan Antoni chce choćby zagłady, zaś pan Jarosław urodzony do kierowania stara się, mimo wszystko, w sposób poczytalny dążyć do urzeczywistnienia swojej filozofii państwa.

Pan Jarosław urodził się na cierpiętnika, a jego oddalenie od wszelkich skupisk czyni go oderwanym od postrzegania rzeczywistej rzeczywistości, zaś pan Antoni to ktoś urodzony na pana, kto kiedyś zażąda, by władza była dla niego - a nie on dla władzy. Pan Jarosław podświadomie ucieka w swoiste „umartwienie”, szczególnie po tragedii smoleńskiej, co jest całkowicie zrozumiałe. Zaś pan Antoni chce być ponad i powyżej, za wszelką cenę. I Pan Antoni wie, że nadszedł moment, kiedy może tego dokonać grając finezyjnie na instrumencie dialektyki bólu i rozkoszy, bo wie, że po sześcioletnim biczowaniu znacząca część narodu poczuła, że to biczowanie przestało być narzędziem tortury i stało się narzędziem swoiście masochistycznej ekstazy. Myślę, że właśnie to czyni pana Antoniego kimś na tyle charyzmatycznym by się stać postacią historyczną.

Pan Jarosław zdaje się być człowiekiem opanowanym, zaś pan Antoni, szczególnie ostatnio, jawi się kimś zgoła szalonym. A być może w tym szaleństwie jest metoda? Bo ostatnie poczynania pana Antoniego wskazują, że albo niedomaga, albo właśnie rozpoczyna swój autogenny bieg ku władzy.

Więc na miejscu pana Jarosława, zdawałoby się bezdyskusyjnie niezagrożonego naczelnika wzmógłbym czujność, bo jak uczy historia, w ostatecznej rozgrywce, która chyba się już zbliża, paradoksalnie, - ludzie zawsze szli za szaleńcami.

A może pan Antoni ma ambicje prezydenckie? Aż się boję ciągnąc dalej tego wątku”, koniec baśni.

A teraz do rzeczy.

I doigrał się w końcu pan Antoni, na co nota bene solennie sobie zapracował, a moim zdaniem pan Sakiewicz całkiem niepotrzebnie rejtanowskie gesty stroi. Bo pan Antoni nieprzystojnie przegiął zadzierając jednocześnie z panem Jarosławem, prezydentem i premierem. I nie będę już przypominał, co zazwyczaj kroczy przed upadkiem.

Krzysztof Pasierbiewicz (em. nauczyciel akademicki, niezawisły bloger oddany prawdzie i sprawom ważnym dla polskiego państwa)

Czytaj także:

"Rządzenie państwem to nie harcerstwo, ani kółko różańcowe" - vide https://www.salon24.pl/u/salonowcy/729042,rzadzenie-panstwem-to-nie-harcerstwo-ani-kolko-rozancowe

Opublikowano: 10.01.2018 17:00. Ostatnia aktualizacja: 10.01.2018 17:11.
Autor: echo24
Skomentuj Obserwuj notkę Napisz notkę Zgłoś nadużycie
NEWSY - TOP 5

O mnie

emerytowany nauczyciel akademicki, tłumacz, publicysta, prozaik,

Ostatnie notki

Obserwowane blogi

Najpopularniejsze notki

Ostatnie komentarze

  • @Peacemaker    "Osiągnął pan dno. Szkoda..."   -----------------   Odpowiem Panu...
  • @chris 61   "Autor. Nie ma żadnego POPiS-u, proszę nie kłamać..."   --------------  ...
  • @Ryszard Korr    Frasyniuk jest autorytetem? Wolne żarty.

Tematy w dziale Polityka