Słowiańszczyzna - Lecznictwo tradycyjne

SŁOWIAŃSZCZYZNA - LECZNICTWO TRADYCYJNE

Książki naukowe i popularno-naukowe obecnie, w tym książki medyczne, są w ogromnej większości pisane według obowiązującego paradygmatu analitycznego jako metody badawczej, wywodzącego się z tradycji żydowskiej, zawartego w ich pismach.

Paradygmat definiuję i rozumiem tutaj jako pewien model pułapki myślenia, sztywny schemat metody logicznej – w tym przypadku specyficznie żydowskiej, którą używają obecnie naukowcy i wszyscy inni, aby nie narazić się na zarzut nienaukowości.

Podejście żydowskie w słowie pisanym i mówionym jest tak powszechne w kulturze typu europejskiego od dawna, że elementy filozofii żydowskiej wplecione w tekst i treść wywodu logicznego są wprost niedostrzegalne dla umysłu wytresowanego człowieka, który poszukuje informacji, a nie jest świadomy istnienia innych możliwości, innego sposobu prowadzenia kwerendy naukowej, i nie jest przygotowany na krytyczny wybór i odbiór treści.

Książki innych kultur zaś zawierają tyle zbędnych ozdobników specyficznych kulturowo, że nie mogą być powszechną konkurencją dla modelu nauki żydowskiej – np. sztywność zaleceń wykonywania ćwiczeń i ustalony wzorzec doskonałości w tym zakresie: joga, ajurweda itp.

Czytelnik bywa oczarowany samymi skomplikowanymi nazwami, słownictwem, które nie ma przełożenia na aktualne potrzeby danego człowieka.

Po tym ogólnym wstępie przejdźmy do konkretów – chodzi o procedurę postępowania lekarskiego.

Porównajmy zasadnicze elementy tejże procedury w modelu lecznictwa tradycyjnego w opozycji do lecznictwa analitycznego.

Pytanie:

DLACZEGO CZŁOWIEK ZACZYNA SIĘ LECZYĆ?

W modelu tradycyjnym medycyny (MT) leczyć zaczyna się człowiek odczuwający jakieś dolegliwości, mniej lub bardziej dostrzegalne objawy, symptomy, lub po wypadku.

Idzie zatem do znachora, który obserwując jego żywy organizm, na podstawie doświadczenia i wiedzy praktycznej dobiera sposób leczenia oparty przede wszystkim na ziołach i odpowiednim pokarmie lub głodówkach różnego typu oraz innych naturalnych oddziaływaniach przyrodoleczniczych (ziemia, woda, powietrze, słońce itd.).

Znachor traktuje człowieka i jego żywy organizm holistycznie i indywidualnie.

Założeniem takiego leczenia jest wykorzystanie wewnętrznych mechanizmów organizmu samostabilizujących przebieg procesów życiowych w ciele człowieka.

W modelu analitycznym (MA) leczenie jest często związane raczej z nietypowymi wynikami badań różnego typu: przede wszystkim powszechne przyrządy pomiarowe, lub badania krwi, moczu i inne – liczy się norma wyniku i powszechnie uznany standard.

Schorzenie, które nie zostanie uchwycone poprzez odpowiednie badanie może pozostać nie zauważone i nieleczone, dopóki nie daje wyraźnie dostrzegalnych dolegliwości, a wtedy często jest już za późno na leczenie.

Dla lekarza liczy się standard: człowieka i metody leczniczej dla danej choroby: nie zapisze innego leku niż ten, który jest w jego spisie leków.

Założeniem tej metody leczenia jest racjonalny dobór sposobu leczenia, gdzie ciało i organizm człowieka jest traktowane wyłącznie jako obiekt, przedmiot zabiegów medycznych.

Są tutaj zatem dwie wizje organizmu człowieka:

- MT domyślnie przyjmuje, że ewolucja tworząc człowieka stworzyła doskonałość w pełni kompletną i przygotowaną na istnienie i przetrwanie w środowisku ziemskim, a

- MA z pomocą biotechnologii i sztucznej inteligencji przygotowuje się raczej do stworzenia nowego (nad-)człowieka - odwołując się kolejno chronologicznie do literatury można powiedzieć:

- Galatei według mitologii greckiej,

- Homunkulusa według alchemii,

- Golema według tradycji żydowskiej,

- monstrum Frankensteina,

- itd.

--