Polski koniec historii, w wydaniu Krzysztofa Osiejuka

Tekst Krzysztofa Osiejuka:

http://osiejuk.salon24.pl/747188,experty-z-filtrem-czyli-byc-jak-ksiadz-sowa-i-jego-ferajna

jest dowodem na wiarę w nieaktualną już tezę Fukuyamy, że nastąpił koniec historii. Oczywiście koniec na miarę naszego kraju. PIS zdobył podobno władzę i powinien zapanować raj. No to ja powiem, o czym wielokrotnie mówiłem wcześniej, że zdobył tylko część władzy ustawodawczej, część władzy wykonawczej i część władzy medialnej, a nie ma żadnego wpływu na władzę sądowniczą, poza TK. Cała reszta poszczególnych rodzajów władzy jest nadal w rękach układu postkomunistycznego. Problem jest w tym, że niektórzy w istnienie układu nie do końca wierzą. Drzewa przesłaniają im las. Ale nie o tym chciałem pisać, a o dalszym ciągu historii.

Otóż oprócz władzy politycznej, jest jeszcze ponadnarodowy system gospodarczo-ustrojowy, a mianowicie system konsumpcjonistyczny obejmujący także Polskę, na który składa się podsystem medialny. System medialny ma dwa aspekty – własnościowo-polityczny, o który zahaczyłem wyżej, a także technologiczno-organizacyjny, który sprawia, że media pracują w trybie 24/7, on-line, z dokładnością co do sekundy. Pół biedy jeśli weźmiemy pod uwagę programy rozrywkowe, gdzie czynnik czasu jest mało istotny, natomiast jeżeli chodzi o programy informacyjne taki tryb pracy jest zabójczy dla informacji, szczególnie jeśli informacja dotyczy kwestii polityczno- społecznych.

W odróżnieniu od trybu medialnego, procesy polityczno-społeczne toczą się w trybie odmiennym, wielomiesięcznym i wieloletnim, czyli rzeczą oczywistą jest, że są to tryby niekompatybilne i że kwestia braku kompatybilności wymaga konstytucyjnej interwencji i uregulowania. Jakby nie było to ta kwestia stała się pretekstem dla “totalnej opozycji” dla zorganizowania parotygodniowego cyrku w Sejmie.

W tej sytuacji zachowujemy się trochę jak w owej sentancji: “Gdy mędrzec wskazuje na księżyc, głupcy patrzą na palec.” Kwestia dziennikarskich kompetencji red.Rachonia z TVPInfo nie jest więc, z tej perspektywy, kwestią zasadniczą.