0 obserwujących
85 notek
91k odsłon
132 odsłony

Anatolij Golicyn. Rozdział 14. Druga Operacja Dezinformacyjna: "

Wykop Skomentuj1

Część I: Główne zmiany w ZSRR (dokończenie rozdziału 14)

Odrodzenie destalinizacji.
Prawdopodobnie najważniejszą techniką stosowaną w celu przedstawiania umiarkowanego wizerunku sowieckiej polityki na przełomie lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych był powrót do destalinizacji i związane z nim zagadnienie rewizjonizmu. Dobrze obrazują to następujące przykłady:

● mianowania Pierwuchina na ambasadora w NRD w 1958 roku;
● odsunięcie Sierowa i mianowanie Szelepina na szefa KGB;
● ponowione oskarżenia o stalinizm na XXI Zjeździe KPZR w października 1961 roku wobec grupy członków Partii, którzy odpowiadali za stalinowskie represje;
● krytyka samego Stalina i jego represji oraz usunięcie jego zwłok z mauzoleum Lenina;
● pokazanie różnic w postawie wobec Stalina między nowym przywództwem sowieckim a albańskim i chińskim.

Pierwuchin był członkiem antychruszczowowskiej opozycji w czerwcu 1957 roku, dzięki czemu na Zachodzie mylnie brano go za tzw. twardogłowego działacza. W czasie, kiedy stratedzy Bloku planowali kryzys berliński 1958 roku, Pierwuchin został mianowany ambasadorem. Można to rozumieć jako pierwszą próbę wytłumaczenia kryzysu międzynarodowego jako prowokacji zatwardziałych komunistów z ZSRR. W rzeczywistości został on wywołany w ramach polityki długofalowej, a jego głównym orędownikiem był nie kto inny, jak sam Chruszczow.

Sprawa Sierowa była nieco inna, jako że był on przez wiele lat zwolennikiem Chruszczowa. Jak już zostało to wytłumaczone, jego wcześniejsze zaangażowanie w represje i brak szerszego spojrzenia powodowały, że nie nadawał się do odgrywania wiodącej roli w realizacji nowej doktryny. Szelepin, ze swoją przeszłością lidera ruchu młodzieżowego, stanowił korzystne przeciwieństwo, co z kolei przyczyniło się do przedstawienia Chruszczowa i Szelepina jako „liberałów".

Ponowna krytyka grupy Mołotowa, Malenkowa, Bułganina, Woroszyłowa i innych działaczy za rolę, jaką odgrywali w represjach oraz Pierwuchina za „opór wobec polityki reform" były chyba najbardziej przekonującymi elementami wykorzystania destalinizacji w celach dezinformacyjnych. Sama destalinizacja zakończyła się wraz z walką o władzę i ustanowieniem w kierownictwie partii jednolitej, w pełni oddanej nowej doktrynie grupy. Akcentowanie rzekomej „różnicy" między działaczami umiarkowanymi a stalinistami było powiązane z decyzjami z listopada 1961 roku o usunięciu ciała Stalina z mauzoleum Lenina i jego powtórnym pochówku pod murami Kremla. Innym takim gestem było demonstracyjne niedopuszczenie przez ochronę z KGB Woroszyłowa, na oczach zagranicznych dyplomatów i dziennikarzy, do pozostałych członków sowieckiego kierownictwa na szczycie mauzoleum Lenina podczas oficjalnej parady w listopadzie 1961 roku.

Jednym z celów przytoczonych powyżej pokazowych przykładów destalinizacji było stworzenie sprzyjających warunków do przemiany w ramach nowej doktryny dawnych wrogów wewnętrznych w aktywnych sojuszników. Warto zwrócić uwagę na fakt, że Chruszczow osobiście spotykał się dziećmi rehabilitowanych ofiar. W celu włączenia szerszych kręgów społeczeństwa sowieckiego w nową politykę, rehabilitację rozciągnięto poza sferę polityczną. Dla przykładu, nagłośniono spotkanie Chruszczowa ze złodziejem, którego zwolniono z więzienia. KGB otrzymało specjalne zadanie rehabilitacji dawnych więźniów i przywracania ich w szeregi Partii. Dzięki kontaktom w fabrykach i innych instytucjach, służba pomagała takim ludziom znaleźć mieszkanie i pracę. Wybrane zaś osoby KGB rekrutowało do celów politycznych.

Wyjaśnienie afery Mołotowa jest bardziej skomplikowane i wymaga szczegółowej analizy. Według oficjalnych i półoficjalnych informacji, Mołotow wykorzystał własną nominację na ambasadora w Mongolii do ustanowienia kontaktów z przywódcami chińskimi. Kiedy dowiedziało się o tym sowieckie kierownictwo, odwołano go i w 1960 roku został mianowany głównym przedstawicielem ZSRR przy Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej (IAEA; w j. pol.: MAEA) w Austrii. Według Satiukowa, redaktora naczelnego Prawdy, a także innych czołowych komunistów, włączając Kuusinena, w przeddzień XXI Zjazdu KPZR w październiku 1961 roku, Mołotow puścił w obieg list otwarty do członków KC KPZR, krytykujący nowe trendy w programie Partii jako „rewizjonizm, odejście od rewolucjonizmu i pacyfizm".16 Dobrze wiedział, że chińskie kierownictwo popiera te poglądy. W czasie trwania Zjazdu Mołotow został odwołany z Wiednia do Moskwy i nie odegrał w nim większej roli. Wkrótce potem powrócił do Wiednia, gdzie miał przebywać w areszcie domowym. Kilka dni później znów jednak był w Moskwie. Chociaż 8 stycznia 1962 roku sowieckie ministerstwo spraw zagranicznych ogłosiło, że działacz wróci do Wiednia, to kilka dni później oświadczenie to zostało odwołane.

Wykop Skomentuj1
Ciekawi nas Twoje zdanie! Napisz notkę Zgłoś nadużycie

Więcej na ten temat

Salon24 news

Co o tym sądzisz?

Inne tematy w dziale