44 obserwujących
290 notek
315k odsłon
634 odsłony

Jacy szatani są czynni w polskim Kościele?

Wykop Skomentuj25

Diabeł jako lew ryczący krąży, szukając, kogo by pożarł.
Św. Piotr

image

Zastanawiałem się od czego zacząć notkę. W pierwszej chwili korciło mnie by ograniczyć się do jednostkowego wydarzenia i w oparciu o nie zastanowić się nad nie ewangeliczną postawą konkretnego duchownego. Problem w tym, że podejście wyrywkowe jest zwyczajnie błędne. Kościół instytucjonalny w naszym kraju nie jest bowiem pojedynczym elementem określonej konstrukcji, zwanej chrześcijańską wspólnotą Polaków. On stanowi jej ramę lub - jak kto woli - fundament, które rdzewiejąc lub kruszejąc stwarzają realne niebezpieczeństwo totalnej katastrofy. Takie podejście daje możliwość holistycznego spojrzenia na instytucję przeżywającą jeden z poważniejszych w historii kryzysów.

W ostatnim czasie czynów godnych potępienia wygenerowali nam nasi duchowni co niemiara. Dla wypunktowania tylko tych najistotniejszych nie starczyło by  prawdopodobnie nawet  skóry wołu. I nie ma na to rady. Skąd jednak biorą się te miriady fałszywych myśli, zachowań i postaw? Sądzę, że ich źródłem są cztery – nazwijmy je roboczo – grzechy główne Kościoła w Polsce.

image

Tylko człowiek, który widzi dalej, potrafi ocenić to, co się dokonuje czasem dzięki życiu i pracy jednego człowieka, który potrafi już tu na ziemi budować Królestwo Boże, do czego zostaje powołany. Dziękujemy Panu Bogu za lata prezydentury Hanny Gronkiewicz Waltz – ks. kardynał Kazimierz Nycz

Ortodoksyjny pragmatyk mógłby słowa kardynała uznać za praktyczne odwzorowanie nauki Chrystusa mówiącego, że „Oddajcie tedy, co jest cesarskiego, cesarzowi, a co jest bożego Bogu.” Nie jestem jednak zwolennikiem tezy, że cel uświęca środki, i muszę przyznać, że wypowiedzenie takich słów, jak mniemam zgodnych z poglądem autora, przez jednego z najważniejszych hierarchów w Polsce było dla mnie olbrzymim zaskoczeniem. Rozumiem, iż metropolita warszawski powinien umieć koegzystować z władzą świecką. Niekiedy nawet szukać u niej wsparcia. Nie może być jednak tak, iżby wychwalał rządzących, którzy krzywdzą całe rzesze bliźnich. A przecież za kadencji H. Gronkiewicz-Waltz kilkadziesiąt tysięcy wiernych zostało potraktowanych plugawie i nie po chrześcijańsku.

Co dzień, z powodu „rugów” lokatorskich, w domach warszawiaków rozgrywały się sceny rodem z antycznych tragedii.  Ludzie pozbawiani dachu nad głową tracili sens życia, a zdarzało się nawet, że nie tylko sens. Przyjmijmy, choć trudno w to uwierzyć, że do kardynała nie docierały monity diecezjalnych wiernych i  z tej przyczyny nie poszedł on drogą biblijnych proroków bezkompromisowo napominających złych włodarzy. Załóżmy, że tak było. Nie da się jednak w żadnym razie zrozumieć jak duchowny, mający być przecież wzorem dla świeckich i podległych mu kapłanów, mógł w świetle ujawnionych faktów wychwalać i polecać Bogu uczynki byłej prezydent stolicy. Dla mnie to  dowód na sprzeniewierzenie się przesłaniu Ewangelii oraz „odklejanie” się niektórych najważniejszych ludzi Kościoła od tych, którym winni służyć.

image

Bo Kościół to najlepsza „szafa” na świecie! – ks. Krzysztof Charamsa

Sądzę, że wypowiadając  ten bon mot jeden z sezonowych ulubieńców progresywnych mediów miał na myśli to, że w Kościele instytucjonalnym mogą szukać schronienia nawet ci, którzy nigdy w nim znaleźć się nie powinni. Przypuszczam, iż ks. Charamsa jako zadeklarowany i aktywny homoseksualista myślał przede wszystkim o podobnych mu nieszczęśliwych ludziach. Nie mogę być jednak tego pewien. Dlaczego? Wobec wiarygodnych doniesień, do wewnątrz Kościoła przeniknęli nie tylko tzw. geje, ale również przedstawiciele wielu  zboczeń, których nazw i określeń medycznych  nie jestem nawet w stanie wymienić. Czym tu się chwalić? Dla każdego kto tylko choćby  otarł się o naukę Chrystusa jest oczywistym, że praktykowanie zachowań wychwalanych przez ks. Charamsę jest w sensie religijnym grzechem. Koniec i kropka. Niektóre, jak głośna ostatnio pedofilia, w przestrzeni świeckiej  jest również przestępstwem. Skoro tak, to bierność biskupów oraz innych funkcyjnych duchownych wobec grzesznych czynów braci w kapłaństwie, nie da się nazwać inaczej niźli zdradą człowieka i… Chrystusa.

image

Sutannę uważam za historyczny, trochę archaiczny strój, na dodatek aseksualny. – ks.  Kazimierz Sowa

Wiara jest łaską, a wiara głęboka to już prawdziwy dar Boży. Nie każdy ich dostępuje, ale wśród kapłanów dobre i serdeczne relacje z Bogiem winny być standardem. Niestety, mamy z tym poważny kłopot. Polega on zasadniczo na tym, że coraz większą grupę w Kościele stanowią osobnicy pogniewani na Najwyższego o stawiane przed nimi wymagania lub niezadowoleni z tego, że nie pojawił się u nich na plebani celem rozegrania partyjki brydża i wychylenia lampki koniaku. W ramach retorsji patrząc w niebo wykrzykują, że jak Bóg  Kubie, tak Kuba Bogu. A potem…  Hulaj dusza, piekła nie ma! Rzucają się ochoczo w wir życia, zapominając o… zdjęciu sutanny. Czy brak im pokory? Czy nie mają na tyle odwagi aby wraz z wiarą pożegnać się z nieformalnym immunitetem, który gwarantuje im kapłański przyodziewek? Czy taki scenariusz podpowiada im do ucha pazerność? Czy są po prostu wygodni i próżni? Przypuszczam, że wszystkiego po trochu… A ludzie patrzą i widzą…

Wykop Skomentuj25
Ciekawi nas Twoje zdanie! Napisz notkę Zgłoś nadużycie

Więcej na ten temat

Salon24 news

Co o tym sądzisz?

Inne tematy w dziale Społeczeństwo