ŚWIĘTO WODY LUDU DAI

   W połowie kwietnia lud Dai świętuje Nowy Rok. Jest to lokalna wersja słynnego tajskiego Songkranu. Ten wielki festiwal wody trwa trzy dni.

   Pierwszego dnia na brzegach Mekongu odbywa się gigantyczny targ.

Drugiego dnia mieszkańcy Jinghong mogą oglądać wyścigi smoczych łodzi i cieszyć się występami tanecznymi i muzycznymi.

W końcu, trzeciego dnia, świętowanie osiąga punkt kulminacyjny. Aby przywołać zbawienny deszcz, uczestnicy oblewają się nawzajem dużymi wiadrami wody, pistoletami na wodę, strumieniami wody i balonami z wodą! Lud Dai składa w ten sposób hołd Nang Thorani, bogini ziemi, która skręcając włosy, uwalnia potoki wody zdolne pochłonąć armie demonów.

Dobra wiadomość: im bardziej będziesz mokry, tym więcej szczęścia będziesz miał w nadchodzącym roku...

 Dai to jedna z 55 mniejszości narodowych zamieszkujących Chiny głównie w tropikalnych kotlinach Junnanu. Skupili się w dwóch autonomicznych prefekturach: Xishuangbanna i Dehong, a także w autonomicznych powiatach: Gengma, Menglian, Xinping, Yuanjiang, Jinggu, Shuangjiang i Jinping.

Dai mają własny kalendarz i pisaną literaturę. Ich ludowa działalność kulturalna i artystyczna jest bogata i różnorodna. Słynny „Taniec Pawia” oraz pieśni „Zanha” (śpiewaków) wykonujących długie poematy ludowe i pieśni ludowe są szczególnie cenione przez lud Dai.

    Mimo iż oficjalnie są uznawani przez państwo chińskie za jedną grupę etniczną, to Daiowie składają się z kilku odrębnych grup kulturowych i językowych. Dwa główne języki Dai to Tai Lü (Xishuangbanna Dai) i Tai Nüa (Dehong Dai); dwa inne języki pisane używane przez Daiów w Chinach to Tai Pong i Tai Dam (Czarne Tai). Wszystkie te języki należą do grupy języków tai, do której należą języki tajski, laotański, zhuang oraz część rodziny języków tai-kadai.

 "Festiwal Pluskania Wodą" jest noworocznym świętem mniejszości Dai, Achang, Bulang, Wa, De'ang i innych mniejszości etnicznych w Chinach, a także dla niektórych grup etnicznych w Indochinach.

Jest to najważniejsze tradycyjne święto w roku dla ludu Dai. Czas, w którym poszczególne grupy etniczne obchodzą Święto Pluskania Wodą, może różnić się o jeden lub dwa dni, ale wszystkie przypadają między 8 a 22 kwietnia według kalendarza gregoriańskiego.

 Święto to narodziło się w Persji w V wieku n.e. i nazywało się „Operą Pohanhu” (znaną również jako „Operą Qihanhu”). Następnie operę „Pohanhu” przywieziono z Persji do Myanmaru, Tajlandii i Xishuangbanna, drogą przez Indie.

 Pod koniec XII i na początku XIII wieku sztuka ta dotarła wraz z buddyzmem do regionu Dai w prowincji Junnan w Chinach, poprzez Mjanmę. Wraz z pogłębianiem się wpływów buddyzmu w regionie Dai, święto polewania się wodą stało się zwyczajem przekazywanym z pokolenia na pokolenie.

Podczas święta Dai – mężczyźni, kobiety, młodzi i starzy – rytualnie polewają się nawzajem wodą, aby przyciągnąć szczęście, zakładają eleganckie stroje, czczą Buddę i recytują sutry. Im bardziej ktoś jest zmoczony, tym więcej szczęścia będzie miał w nadchodzącym roku. Organizowane są również takie atrakcje jak wyścigi smoczych łodzi, walki byków, rzucanie workami, aby życzyć sobie szczęście.

 Festiwal ten w dużej mierze odzwierciedla tradycje ludu Dai:

kult ludowy, taniec, muzykę, jedzenie, stroje i kulturę wody. Mniejszość etniczna Dai z prefektury Xishuangbanna organizuje to wydarzenie w połowie kwietnia, podczas obchodów Nowego Roku w kalendarzu Dai. Podczas festiwalu ludzie oblewają się nawzajem wodą, życząc sobie nawzajem powodzenia w nowym roku. Jest to również okazja dla młodych ludzi do wyboru przyszłego partnera, poprzez wręczenie im misternie haftowanej sakiewki.

   Trzydniowe święto to nie tylko rozrywka. Obejmuje ono również radosne elementy religijne i rytuały, które niezmiennie kończą się żywiołową huczną zabawą, podczas której wszyscy są oblewani wodą. Przez pierwsze dwa dni lokalni mieszkańcy organizują grillowanie i wyścigi smoczych łodzi na rzece Lancang.

 Ostatni dzień obchodów jest najważniejszy.

Zgodnie z tradycją, mieszkańcy zakładają swoje najpiękniejsze stroje i udają się do jednej z lokalnych świątyń z posągiem Buddy. W języku Dai ten zwyczaj nazywa się „Sangkan Bimai” (co oznacza Nowy Rok).

   To właśnie tam odbywa się ceremonia religijna. Ludzie modlą się o pomyślność i dobrą pogodę w nowym roku, a następnie odbywa się osobliwy rytuał: „kąpiel Buddy” na cześć legendy mówiącej, że Budda po narodzinach otrzymał od smoka pachnący prysznic. Posąg Buddy jest oblewany wodą, a następnie, oblewając się nawzajem, ludzie wymieniają życzenia szczęścia, pomyślności i zdrowia. Uroczystości trwają od rana do wczesnego wieczora i wszyscy wspaniale się bawią.

 Bęben przypominający stopę słonia jest instrumentem muzycznym ludu Dai.

Korpus bębna wykonany jest z drewna, a membrana z koziej skóry. Podczas gry nosi się go przewieszonego przez ramię, uderzając w membranę dłonią. Służy on głównie do akompaniamentu ludu Dai podczas wszelakich uroczystości.

   Taniec z tym instrumentem to jeden z najbardziej rozpowszechnionych i reprezentatywnych tradycyjnych tańców etnicznych ludu Dai. Przybiera różne formy, takie jak taniec solowy, duetowy i grupowy i może być wykonywany lub praktykowany również dla własnej rozrywki w wielu miejscach.

Celem tego występu jest oddawanie czci bóstwom, odpędzanie nieszczęść i negatywnych wpływów oraz świętowanie roku obfitości.

 „Niezapomniany Festiwal Wody” przeszedł do historii gdy premier Zhou Enlai brał w nim udział w 1961 roku.

   Premier Zhou, trzymając w jednej ręce srebrną misę wypełnioną wodą, a w drugiej gałązkę cyprysu, za pomocą której czerpał wodę, pokropił ludzi, aby zapewnić im szczęście. W 1961 roku lud Dai był szczególnie szczęśliwy podczas Festiwalu Wody, który obchodził z nimi premier Zhou Enlai.

   Tego ranka ludzie bili w bębny i gromadzili się ze wszystkich stron. Na powitanie premiera Zhou rozsypali ziemię płatkami kwiatów, jakby rozłożyli jaskrawoczerwony dywan. Smocze łodzie płynęły po rzece, a sznury petard wzbijały się w niebo. Ludzie wiwatowali:

Przybył pemier Zhou Enlai.

Premier Zhou, ubrany w białą, tradycyjną tunikę i brązowe spodnie, z głową owiniętą różową płócienną  szarfą, wszedł w tłum z szerokim uśmiechem na twarzy. Wziął w dłoń bęben, wybijał radosne rytmy i stąpając po „dywanie” z płatków, tańczył z ludem Dai.

Ludzie Dai, wiwatując, z kolei skropili premiera Zhou wodą, życząc mu zdrowia i długowieczności.

 W kwietniu 1961 roku premier Zhou Enlai towarzyszył premierowi Birmy U Nu w podróży do Xishuangbanna, aby wziąć udział w Festiwalu Wody w Ogrodzie Manting. Po locie z Kunmingu do Simao, obydwaj politycy odbyli kilkugodzinną podróż samochodem, aby dotrzeć do Jinghongu.

 Ogród Manting w Jinghongu, znany również jako „Ogród Duszy” przez lud Dai w autonomicznej prefekturze Xishuangbanna, to najstarszy park w tym regionie, szczycący się ponad 1300-letnią historią.

 „Niezapomniany Festiwal Pluskania się Wodą” w podręczniku do nauki języka chińskiego dla szkoły podstawowej, rok 2, tom 1, wydanie Renjiao, opisuje scenę, w której premier Zhou Enlai, towarzyszący premierowi Birmy U Nu, świętował Festiwal Wody z członkami grup etnicznych Dai, Blang i Lahu w dniach 13–15 kwietnia 1961 roku w Ogrodzie w Jinghongu.

 Pomnik upamiętniający premiera Zhou Enlaia w parku Manting.

W dowód uznania i wdzięczności dla Partii, w parku utworzono plac i wzniesiono na nim pomnik z brązu w miejscu, w którym premier spotkał się z mieszkańcami.