Do niemieckiej stolicy powrócił Koch w roku 1891, by zostać dyrektorem tutejszego Instytutu Chorób Zakaźnych. Stanowisko to piastował z sukcesem, do momentu przejścia na emeryturę, czyli do roku 1904. Rok później zaś, z tytułu osiągnięć w badaniach nad gruźlicą, niemiecki uczony otrzymał medyczną Nagrodę Nobla. Znany lekarz, mimo przejścia w stan spoczynku, pracował jednak dalej, prowadząc badania nad między innymi takimi chorobami jak cholera, malaria, dżuma czy tyfus.
Dziś piszę o człowieku, który będąc krotko związanym z naszym regionem, zapisał się w historii światowej nauki. Człowiekiem tym był, urodzony 11 grudnia 1843 roku w Claushal, Robert Koch.
Słynny późniejszy odkrywca był synem inżyniera górnictwa i miał dwanaścioro rodzeństwa. Od wczesnych lat dziecinnych interesował się przyrodą, pracowicie kolekcjonując minerały, owady, mchy i porosty. Edukację uniwersytecką odbywał w Getyndze, gdzie studiował nauki przyrodnicze, które wkrótce zamienił na studia medyczne. Studia z tytułem lekarskim ukończył w roku 1866, praktykując jednak zawód lekarski krótko, gdyż niebawem powołany został do armii i wyruszył na wojnę francusko - pruską, po której zakończeniu przyjął posadę lekarza powiatowego w Wolsztynie, którą wypełniał w latach 1872 – 1880.
W 1871 roku rozpoczął pierwsze badania nad drobnoustrojami, korzystając z otrzymanego od żony w prezencie mikroskopu. Wpierw zainteresował się więc bakteriami wąglika. W 1876 roku, zaraziwszy mysz odkrył, że przyczyną jego funkcjonowania jest mikroorganizm, którego siedliskiem jest krew. Prace na ten temat, które Koch wydał w latach 1876 - 1877, przyniosły mu duży rozgłos w całej Europie.
W 1881 roku Koch opracował metodę hodowli bakterii na żelatynie, która była przez wiele lat powszechnie stosowana, a rok wcześniej - jako powszechnie znany już lekarz - rozpoczął badania nad bakteriami gruźlicy. Wreszcie 24 marca 1882 roku, podczas wykładu w Berlinie, poinformował, że udało mu się ją wyodrębnić. I to właśnie to odkrycie przyniosło mu światowy rozgłos i nieśmiertelność, czyniąc zeń ojca nowoczesnej bakteriologii.
Po tym sukcesie doktor Koch niestrudzenie pracował nad wynalezieniem szczepionki przeciw gruźlicy. Wreszcie 4 sierpnie 1890 roku triumfalnie ogłosił, iż lekarstwo, nad którym pracował zostało wynalezione. Niestety jednak, z racji przeprowadzonej zbyt małej ilości prób klinicznych, okazało się ono nieskuteczne. Sytuacja ta spowodowała olbrzymie zamieszanie, bowiem do doktora Kocha zaczęły zgłaszać się tysiące oczekujących pomocy chorych, którym wynalezione przez niego lekarstwo nie pomagało. Sytuacja ta, nagłośniona w niemieckich gazetach, spowodowała znaczną rysę na autorytecie naukowca i jego długotrwający wyjazd z Berlina.
Do niemieckiej stolicy powrócił Koch w roku 1891, by zostać dyrektorem tutejszego Instytutu Chorób Zakaźnych. Stanowisko to piastował z sukcesem, do momentu przejścia na emeryturę, czyli do roku 1904. Rok później zaś, z tytułu osiągnięć w badaniach nad gruźlicą, niemiecki uczony otrzymał medyczną Nagrodę Nobla. Znany lekarz, mimo przejścia w stan spoczynku, pracował jednak dalej, prowadząc badania nad między innymi takimi chorobami jak cholera, malaria, dżuma czy tyfus.
Po krótkiej chorobie zmarł w Baden Baden, 27 maja 1910 roku, opromieniony sławą i jednego z największych naukowców swojej epoki.
Inne tematy w dziale Kultura
