0 obserwujących
85 notek
91k odsłon
204 odsłony

Anatolij Golicyn. Rozdział 1: Główne problemy, z którymi borykaj

Wykop Skomentuj3

Świat Zachodu poświęca dużo uwagi studiom nad reżimami komunistycznymi. To dobrze, biorąc pod uwagę, że polityka krajów, które same nigdy nie doświadczyły istoty komunizmu, opiera się na ocenie sytuacji w krajach socjalistycznych, widzianej właśnie z perspektywy zachodniej. W Stanach Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii, Francji i wielu innych państwach powstały liczne instytucje zajmujące się studiami nad ustrojem komunistycznym. Oprócz tradycyjnych studiów historycznych nad Rosją przedrewolucyjną i Chinami, w ramach prowadzonych badań zostały wyodrębnione nowe specjalizacje, takie jak sowietologia" lub nieco bardziej zawężona kremlinologia", zajmująca się zakresem kształtowania polityki w Związku Sowieckim. Analogiczne specjalizacje powstały także w ramach studiów nad Chinami oraz studiów wschodnioeuropejskich.

Rezultaty zachodnich badań można uznać za poprawne i wiarygodne przy założeniu, że przy ich przeprowadzaniu uwzględniono dwa zasadnicze typy trudności. Pierwsze wynikają z faktu, że władze reżimów komunistycznych od zawsze utrzymywały swoje działania w ścisłej tajemnicy. Drugi rodzaj utrudnień w analizowaniu polityki ustrojów komunistycznych stanowią ich praktyki dezinformacyjne. Fiasko poniesione przez zachodnie studia nad komunizmem w dużej mierze wynika z niedostatecznej świadomości wagi tej drugiej grupy przeszkód.

Trudności ogólne
Ogólne trudności i przeszkody w sposobie prowadzenia badań na Zachodzie wynikają z natury reżimów komunistycznych i są szeroko znane. Najważniejsze z nich to:
 Stworzenie zespołu specjalnych środków, mających na celu zapobieganie przeciekom tajnych informacji związanych z problemami polityki i jej realizacji, takie jak wypłacanie 15% dodatku do pensji oficerów KGB za utrzymywanie dyskrecji;
● Istnienie potężnych zasobów materiałowych i kadrowych służb bezpieczeństwa przeznaczonych do ochrony tajemnic państwowych i tłumienia prawdziwej wolności słowa;
● Partyjny i państwowy monopol na działalność wydawniczą, funkcjonowanie mediów i rozpowszechnianie informacji, zarówno na użytek wewnętrzny, jak i zewnętrzny;
● Skuteczna kontrola i obserwacja zagranicznych ambasad, dziennikarzy i turystów przebywających w krajach komunistycznych, jak również ich kontaktów na obszarze władzy komunistycznej.

Co do zasady, te środki nie są niczym nowym. Są bowiem właściwe wszystkim systemom totalitarnym, które co prawda z różną skutecznością, ale stosują je od lat.

Mimo, że powyższe utrudnienia w znacznym stopniu komplikują zachodnie badania nad reżimami komunistycznymi i ich polityką, to na szczęście ich nie uniemożliwiają. Zachodni uczeni zdobyli już bowiem doświadczenie w radzeniu sobie z nimi. Ponadto, w studiach nad reżimami i ich problemami w przeszłości bardzo pomocne okazały się zeznania naocznych świadków - wielu byłych mieszkańców świata komunistycznego, którzy obecnie mieszkają na Zachodzie.1 Gdyby wspomniane wyżej ogromne trudności były jedynymi, zachodnie oceny sytuacji w świecie komunistycznym byłyby w dużym stopniu odbiciem rzeczywistości. Niestety, istnieją jeszcze inna grupa problemów, które należy uwzględnić analizując reżimy komunistyczne. Są to tzw. trudności szczególne.

Trudności szczególne: Dezinformacja
Trudności szczególne wynikają ze świadomych działań rządów komunistycznych, mających na celu wprowadzenie w błąd i kierowanie w złą stronę zachodnich studiów i analiz. Te świadome działania są nazywane dezinformacją. Wielka Encyklopedia Sowiecka (GSE) wyjaśnia, że to pojęcie stanowi połączenie francuskiego przedrostka, dé(s), oznaczającego usunięcie lub eliminację, oraz słowa information, oznaczającego wiedzę.2 Encyklopedia definiuje dezinformację jako rozprowadzanie przez prasę i radio fałszywych danych w celu wprowadzenia w błąd opinii publicznej. Dalej twierdzi, że kapitalistyczna prasa i radio nagminnie korzystają z praktyk dezinformacji, aby zwodzić ludność świata i informować o nowej wojnie, którą szykuje anglo-amerykański blok imperialistyczny przedstawiając ją jako defensywną, a pokojową politykę Związku Sowieckiego i państw demokracji ludowych pokazując jako agresywną.

Byłaby to bardzo dokładna definicja dezinformacji, gdyby zamienić role przypisywane blokom „imperialistycznemu" i sowieckiemu. W rzeczy samej, dezinformacja była w różnym stopniu stosowana na przestrzeni całej historii Związku Sowieckiego.

Niniejsza książka w pierwszej kolejności zajmuje się wykorzystaniem przez komunistów strategicznej dezinformacji. Termin ten oznacza systematyczne wysiłki zmierzające do rozprzestrzeniania nieprawdziwych informacji i do zafałszowania lub zablokowania informacji dotyczących rzeczywistej sytuacji i polityki świata komunistycznego.

Wykop Skomentuj3
Ciekawi nas Twoje zdanie! Napisz notkę Zgłoś nadużycie

Więcej na ten temat

Salon24 news

Co o tym sądzisz?

Inne tematy w dziale