0 obserwujących
85 notek
91k odsłon
336 odsłon

Anatolij Golicyn. Rozdział 4. Wzorce Dezinformacji: "Przemiany"

Wykop Skomentuj2

Walka o władzę pomiędzy następcami Stalina trwała od jego śmierci w 1953 roku do ostatecznego zwycięstwa Chruszczowa w czerwcu 1957 roku. W dużym stopniu nie była to tylko walka między różnymi osobami, ale też między doktrynami politycznymi. Wobec braku ustalonej i spójnej wizji politycznej, nie dziwi, że w tym czasie nie istniał scentralizowany wydział dezinformacji w radzieckim wywiadzie. Stosowano ją sporadycznie na szczeblu szefa wydziału, działających według instrukcji szefa służby.

W tym czasie celami dezinformacji były: ukrycie przed Zachodem rozmiaru kryzysu wewnętrznego świata komunistycznego, zamazanie różnic politycznych między rywalami o następstwo po Stalinie, utajnienie stopnia zdziczenia w procesie rywalizacji i zafałszowanie obrazu procesu destalinizacji. Skuteczne utajenie wewnętrznego kryzysu można dobrze zilustrować na przykładzie zarządzania informacją na temat wydarzeń w Gruzji.

5 marca 1956 roku, w rocznicę śmierci Stalina, w stolicy Gruzji Tbilisi miały miejsce pierwsze masowe niepokoje. Tłumy ludzi, zwłaszcza studentów, zebrały się spontanicznie na głównym placu na antysowieckim wiecu. Przemawiający domagali się zniesienia systemu jednopartyjnego, rozwiązania służb bezpieczeństwa, wolności słowa i uniezależnienia Gruzji od Związku Sowieckiego. Studenci apelowali do tłumu o przyłączenie się do rewolty, czego wielu Gruzinów posłuchało. Na rozkaz Chruszczowa na ulice wysłano oddziały specjalne, z rozkazem strzelania do tłumu. Było wielu zabitych i rannych. Liczni studenci zostali aresztowani. W ciągu jednej nocy rozbrojono i zdemobilizowano gruzińskie i ormiańskie narodowe w swym składzie etnicznym jednostki wojskowe z miejscowego okręgu wojskowego.

Wydarzenia gruzińskie z wiosny 1956 roku można porównać do „Krwawej Niedzieli" (9 stycznia 1905 r.), niesławnego dnia z historii Rosji, kiedy to na rozkaz cara ludowa demonstracja została utopiona we krwi. W 1905 roku „Krwawa Niedziela" była główną wiadomością w każdej gazecie w Rosji, wzbudzając ogromne wzburzenie w całym kraju. W 1956 roku wydarzenie w Tbilisi zostało kompletnie zignorowane. Żadna gazeta o nim nie wspomniała, zupełnie tak, jakby się nigdy nie wydarzyło. Tajemnicą państwową pozostaje fakt, że Chruszczow i Sierow, szef KGB, byli w tym czasie w Gruzji, by osobiście kierować zdławieniem niepokojów.

Gruzja została całkowicie odizolowana od reszty kraju. Obszar, który zwykle przyciąga wczasowiczów z całego Związku Sowieckiego do słynnych miejscowości wypoczynkowych, latem 1956 roku był całkowicie opuszczony. Wobec podróżnych prze-prowadzano szczegółowe i surowe kontrole. Półoficjalnie tłumaczono, że potępienie Stalina uraziło gruzińskie odczucia narodowe.

Wiadomości o niepokojach w Gruzji później przebiły się na Zachód, ale zostały zinterpretowane jako wybuch nacjonalizmu, spowodowany niezadowoleniem z potraktowania Stalina, a nie zgodnie z rzeczywistością, że była to spontaniczna demonstracja wymierzona w cały system sowiecki.

Fałszowanie obrazu procesu destalinizacji.
Jeśli chodzi o walkę o władzę, Komitet Centralny, KI w ramach MSZ i KGB zostały zaangażowane przez Chruszczowa w skuteczne działania dezinformujące, w celu przedstawienia fałszywych przyczyn odsunięcia jego rywali i „prawdziwego" charakteru jego stanowiska i polityki. Ponieważ operacja łączyła się także z fałszowaniem obrazu zagadnień związanych ze stalinizmem i destalinizacją i stała się podstawą programu dezinformacji strategicznej uruchomionego w 1959 roku, zasługuje na szczegółowe wyjaśnienie.  

Aby uniknąć nieporozumień, należy zacząć od nakreślenia różnic między antykomunizmem i antystalinizmem i od określenia stopnia, do jakiego destalinizacja była rzeczywistym zjawiskiem. 

Antykomunizm
Antykomunizm nie jest wyraźnie związany z wrogością wobec konkretnego przywódcy komunistycznego. Oznacza sprzeciw wobec zasad i praktyk komunizmu; jest krytyczny wobec komunizmu w najszerszym sensie. Istniał w różnych formach w Związku Sowieckim jeszcze przed 1917 rokiem. Rozwinął się w czasach Lenina, rozkwitł za Stalina i przetrwał, choć nieco tracąc na świetności, za jego następców. Można rozróżnić w nim trzy nurty: konserwatywny, który jest mniej lub bardziej nieustępliwy i stały w swojej opozycjności; liberalny, od czasu do czasu opowiadający się za układaniem się, do pewnego stopnia, z komunizmem oraz neutralny, obecny szczególnie wśród niekomunistycznych sąsiadów Bloku Komunistycznego, próbujący zawierać praktyczne porozumienia z reżimami komunistycznymi, aby zapewnić sobie bezpieczeństwo i przetrwanie.

Antykomunizm wśród inteligencji może wynikać z odrzucenia intelektualnych podstaw dogmatycznych marksizmu jako filozofii. We wszystkich warstwach społecznych żywi się wiarą, że komunizm jest nienaturalnym, nietolerancyjnym i nieludzkim systemem, który poniża jednostkę, utrzymuje się głównie dzięki przemocy i terrorowi oraz realizuje agresywną politykę, której ostatecznym celem jest dominacja nad światem. W przeszłości komunistyczna teoria i praktyka w takich dziedzinach jak zdobycie władzy, nadużywanie i niszczenie instytucji demokratycznych, duszenie wolności osobistych i stosowanie terroru, prowokowały zbrojną odpowiedź socjaldemokratów, która pogłębiała przepaść między socjalistami i komunistami oraz podziały w międzynarodowym ruchu pracowniczym.

Wykop Skomentuj2
Ciekawi nas Twoje zdanie! Napisz notkę Zgłoś nadużycie

Więcej na ten temat

Salon24 news

Co o tym sądzisz?

Inne tematy w dziale