0 obserwujących
85 notek
91k odsłon
387 odsłon

Anatolij Golicyn. Rozdział 10. Sukcesy wywiadu komunistycznego,

Wykop Skomentuj2

Wysiłki Zachodu czynione w celu uzyskania tajnych informacji politycznych na temat świata komunistycznego, próby analizowania informacji pochodzących ze źródeł komunistycznych, a nawet umiejętność rozróżnienia wiadomości wiarygodnych od nieprzydatnych - obecnie wszystko to wydaje się niewystarczająco efektywne. Taki stan rzeczy wynika przede wszystkim z faktu obecności w zachodnich wywiadach współpracowników służb komunistycznych.

Oczywiście nie jest jednak tak, że zachodnie wywiady nigdy nie doszły do żadnych osiągnięć. Podczas kryzysu w czasach postalinowskich wywiad komunistyczny i służby bezpieczeństwa były znacznie osłabione. Było za to dużo więcej ludzi chętnych pomagać Zachodowi, zaś w 1954 roku pięciu sowieckich pracowników wywiadu przeszło na stronę dotychczasowego wroga. Chociaż Zachód nigdy tak naprawdę nie ujawnił dokładnego zakresu penetracji swoich władz i społeczeństwa przez wywiad komunistyczny, to jednak zachodnie służby posiadały wiarygodne źródła informacji, włączając dostęp do naczelnych organów państwowych w krajach komunistycznych. W miarę wydostawania się reżimu komunistycznego z kryzysu, jego służby i wywiad zaczęły odzyskiwać dawną siłę i sprawność działania. Również starania w kierunku odbudowania struktur umożliwiających dokładną penetrację władz i - w szczególności - wywiadów zachodnich, które nieprzerwanie prowadzono Od 1917 roku, ukoronowane zostały sukcesem. Chociaż niniejsza książka nie jest odpowiednim miejscem na szczegółowe omawianie tego problemu, w celu jego ilustracji należy podać kilka przykładów.

Na podstawie doświadczeń zdobytych podczas służby w Sekcji NATO Wydziału Informacji Pierwszego Zarządu Głównego KGB w latach 1959-60, autor niniejszej publikacji wie, że w tym czasie wywiad sowiecki i służby całego bloku miały swoich agentów w większości krajów należących do NATO oraz w wielu innych nie należących do struktur Sojuszu. To z kolei oznacza, że władze sowieckie były bardzo dobrze zorientowane w polityce prowadzonej przez władze państw na Zachodzie.

Rozmiar i skalę penetracji dobrze obrazują przykłady: Vassala, byłego urzędnika brytyjskiej Admiralicji; byłego szwedzkiego attaché wojskowego w Związku Sowieckim i później w Stanach Zjednoczonych, pułkownika Wennerströma; byłego wysokiego rangą urzędnika w paryskiej siedzibie NATO, pułkownika Paquesa oraz czterdziestu zdecydowanie za późno znalezionych mikrofonów, ukrytych w Ambasadzie Stanów Zjednoczonych w Moskwie, odkrytych w 1964 roku.

Istnieje jeszcze inny dowód na niezwykle dogłębną penetrację zachodnich służb przez wywiad sowiecki. Brytyjskie służby specjalne, najstarsze i najbardziej doświadczone spośród istniejących na Zachodzie, zostały w dużym stopniu rozpracowane przez tajnych współpracowników wywiadu sowieckiego, takich jak Blunt, Philby, Blake i inni, którzy zanim zostali zdemaskowani wewnątrz brytyjskich służb, przez wiele lat pracowali nieprzerwanie z sukcesem.

Ujawnienie siatki Felfe wewnątrz struktur wywiadu niemieckiego [BND] w 1961 r. pokazało, że również te służby były kontrolowane przez Związek Sowiecki od ich odrodzenia w 1951 roku.

Również francuskie służby specjalne były przez długi okres kontrolowane przez Sowietów, jednak dzięki tajnym informacjom posiadanym przez autora i przekazanym odpowiednim władzom we Francji, penetrację udało się Francuzom zneutralizować.

Wywiad amerykański ucierpiał z powodu sowieckiej penetracji sprzymierzonych służb, z którymi współpracował. W latach 1957-58 w wyniku penetracji KGB służby amerykańskie straciły bardzo ważnego tajnego agenta w Związku Sowieckim, podpułkownika Popowa.1

Ponieważ problem dezinformacji nie był wystarczająco dobrze rozumiany, jest kwestią budzącą wątpliwości czy kompromitacje źródeł wynikających ze znanych przypadków komunistycznej penetracji zachodnich wywiadów został uwzględniony przez nie w analizie samooceniającą własną pracę w wystarczającym stopniu.

Czynniki warunkujące liczne sukcesy wywiadu komunistycznego
Na sukcesy odnoszone przez wywiad komunistyczny w jego działaniach przeciwko służbom zachodnim miały wpływ trzy najważniejsze czynniki.

Po pierwsze, trzeba pamiętać, że służby komunistyczne działają na dużo większą skalę, niż służby niekomunistyczne. Potencjał wywiadu reżimów totalitarnych zawsze jest większy niż w przypadku krajów demokratycznych, ponieważ totalitarne systemy polityczne właśnie na służbach specjalnych opierają swoją wewnętrzną stabilność. Determinacja reżimów komunistycznych, aby promować i popularyzować swój system polityczny w innych krajach, pociąga za sobą zwiększoną rolę ich służb specjalnych za granicą. Co za tym idzie, reżimy komunistyczne świadome roli, jaką ich wywiad ma do odegrania na arenie międzynarodowej, traktują służby specjalne z wyjątkową powagą i ponoszą na nie relatywnie wyższe nakłady finansowe oraz wyjątkowo starannie rekrutują swoich współpracowników - w porównaniu do państw demokratycznych. W Związku Sowieckim kształcenie pracowników tajnych służb w zakresie zagadnień im właściwych odbywa się na poziomie porównywalnym z uzyskaniem dyplomu uniwersyteckiego. Kadra jest ponadto zachęcana do masowego poszerzania sieci informatorów na dużą skalę, tak wewnątrz, jak i poza obszarem, za który poszczególni członkowie kadry są odpowiedzialni.

Wykop Skomentuj2
Ciekawi nas Twoje zdanie! Napisz notkę Zgłoś nadużycie

Więcej na ten temat

Salon24 news

Co o tym sądzisz?

Inne tematy w dziale