1 obserwujący
23 notki
4951 odsłon
  212   0

Co Bóg sądzi o tatuażach? Tatuaże w Piśmie Świętym

Tatuaże to nie tylko sposób na identyfikację przedstawicieli określonych plemion. Tatuując się, plemiona te próbowały również ochronić się przed wpływami złych duchów. Na ciałach umieszczano rozmaite teksty religijne, jak również imiona bóstw. Warto zauważyć, że zwyczaj ten dotyczy religii i wiar pogańskich, czyli niemonoteistycznych. Zarówno żydowska tradycja, jak i Pismo Święte, uznaje ten sposób ozdabiania ciała za rodzaj bałwochwalstwa.

 Warto dodać, że najstarszy znany nam tatuaż zachował się na mumii egipskiej z 2000 r. p n.e. Do dziś określenie „Egipt” stanowi synonim duchowej i fizycznej niewoli. Skąd się ono wzięło?... Stary Testament opisuje czasy niewoli, jaką Naród Wybrany odbywał w Egipcie. Uciskany przez Faraona Izrael nie mógł swobodnie chwalić Boga. Panowała inna kultura; wszędzie wokół kwitło wielobóstwo, a Żydzi pracowali ponad siły i ingerowano nawet w wolność rozmnażania się małżeństw.

Egipcjanie nie zdecydowali się na oznaczenie tatuażem ciemiężonego przez siebie narodu. Przynajmniej nic nam o tym nie wiadomo. To raczej oni nosili tatuaże!... Trwałe malunki odnaleziono również na innych mumiach, pochodzących z tamtego obszaru. Egiptolodzy uważają, że znajdująca się na nich symbolika nawiązuje do kultu słońca. Słońce było bogiem dla wielu pogańskich kultur. Na ich tle Żydzi wyróżniali się tym, że nie oddawali czci przyrodzie ani siłom natury, ale stwórcy. Jak mówi Stary Testament:

„Strzeżcie usilnie dusz waszych, gdyż nie widzieliście żadnej postaci, gdy Pan mówił do was na Horebie spośród ognia, abyście nie popełnili grzechu i nie sporządzili sobie podobizny rzeźbionej, czy to w kształcie mężczyzny, czy kobiety, czy w kształcie jakiegokolwiek zwierzęcia, które jest na ziemi, czy w kształcie jakiegokolwiek skrzydlatego ptaka, który lata pod niebem, czy w kształcie czegokolwiek, co pełza po ziemi, czy w kształcie jakiejkolwiek ryby, która jest w wodzie pod ziemią. I abyś, gdy podniesiesz swoje oczy ku niebu i ujrzysz słońce, księżyc i gwiazdy, cały zastęp niebieski, nie dał się zwieść i nie oddawał im pokłonu, i nie służył im, skoro Pan, twój Bóg, przydzielił je wszystkim ludom pod całym niebem. Lecz was zabrał Pan i wyprowadził z żelaznego pieca, z Egiptu, abyście byli mu jego własnym ludem, jak to jest dzisiaj.”

V Mojż. 4:15-20

http://www.bibliepolskie.pl/zzteksty_vers_por.php

Tatuaże i pogański kult płodności

Kobiety hebrajskie charakteryzowały się płodnością i witalnością. Mimo wybitnie niekorzystnych warunków –znajdując się w niewoli- Naród Wybrany rósł w siłę. Podczas gdy Egipcjanie polegali na swoich bogach i kłaniali się słońcu, naród Izraela oddawał cześć temu, który Słońce stworzył. Egipcjanki, w odróżnieniu od kobiet hebrajskich, nosiły tatuaże, które miały za cel- w ich mniemaniu- zagwarantować im płodność i bezproblemowe porody. Tatuaże tego rodzaju były umieszczane na piersiach, udach i brzuchu. Ich wzory często nawiązywały do bogini płodności. Faraon był zaniepokojony tym, że mimo ograniczeń nałożonych na Naród Wybrany, rozmnaża się on i wzmacnia bardziej, niż Egipcjanie, dlatego wymyślał wciąż nowe metody prześladowań. Jak czytamy we fragmencie Księgi Wyjścia:

„Król Egiptu wydał też [takie] polecenie położnym hebrajskim, z których jednej było na imię Szifra, a drugiej Pua: „Kiedy będziecie przyjmować dzieci kobiet hebrajskich, obserwujcie dokładnie poród: jeżeli będzie to syn, macie go zabić, a jeżeli córka- niech żyje! Jednakże położne były bogobojne i nie postępowały tak, jak im polecił król Egiptu, lecz pozostawiały chłopców przy życiu. Wtedy król Egiptu wezwał położne i zapytał je: -Dlaczego postąpiłyście w ten sposób, że pozostawiłyście chłopców przy życiu? Położne zaś odpowiedziały faraonowi: -Kobiety hebrajskie to nie kobiety egipskie; one są żywotne! Położne zaś odpowiedziały faraonowi: -Kobiety hebrajskie to nie kobiety egipskie; one są żywotne! Zanim zdąży przyjść do nich położna, one już urodzą. Bóg szczęścił tym położnym. Położne zaś odpowiedziały faraonowi: -Kobiety hebrajskie to nie kobiety egipskie; one są żywotne! Zanim zdąży przyjść do nich położna, one już urodzą.- Bóg szczęścił tym położnym. A lud [izraelski] mnożył się i wielce umacniał.”

2 Mojż. 1:15-20

http://www.bibliepolskie.pl/zzteksty_vers_por.php

Ponieważ archeolodzy znaleźli na terenach Egiptu i Libii wiele męskich mumii, które nosiły tatuaże na wysuszonych szczątkach ciał, wiemy, że w Egipcie tatuowały się nie tylko kobiety.

Zadawanie sobie fizycznej krzywdy

Prawo żydowskie zabrania nam wyrządzania sobie krzywdy fizycznej (havalah) bez wystarczającego uzasadnienia. Zasada ta nie była stosowana przez wszystkie ludy. Wśród nich znajdował się lud z Bliskiego Wschodu, zwany Kanaanitami. Wyznawał on boga Baala. Z kultem Baala walczył między innymi opisany w Biblii prorok Eliasz. Kanaanici wierzyli, że dzięki zadawaniu sobie fizycznego bólu, można zyskać przychylność bóstwa. W Starym Testamencie znajdujemy opis pojedynku, jaki rozegrał się między prorokiem Eliaszem, wyznawcą Boga Abrahama, Izaaka i Jakuba (będącego ojcem Jezusa Chrystusa), a czcicielami Baala. Oba obozy –jeden z nich stanowił wyłącznie Eliasz- miały za zadanie wezwać tego, w kogo wierzą, i sprawić, by w widoczny sposób przyjął składaną mu ofiarę:

„Wzięli zatem cielca, którego im dał, przysposobili i wzywali imienia Baala, od poranka aż do południa, wołając: -Baalu, odpowiedz nam. Ale nie było ani głosu, ani odpowiedzi. Poczęli tedy wykonywać taniec rytualny wokół ołtarza, którzy zrobili. Gdy przyszło południe, Eliasz drwił z nich i mówił: -Wołajcie na cały głos, bo on jest bogiem, bo on jest pogrążony w myślach; może wyszedł albo może jest w podróży; a może on zasnął i przebudzi się. Wołali więc głośno i według swego zwyczaju zadawali sobie rany nożami i włóczniami, aż krew po nich spływała.”

1 Księga Królewska 18:26-28

http://www.bibliepolskie.pl/zzteksty_vers_por.php

Pojedynek zakończył się zwycięstwem Eliasza, którego ofiara została przyjęta w widomy sposób przez Jahwe, natomiast próby Kanaanitów spełzły na niczym.

Jak podają archeolodzy, antagoniści Eliasza wierzyli, że nacinając skórę, można również okazać szacunek zmarłym. Jest to kolejna praktyka, zabroniona przez Boga Izraela. W I Księdze Królewskiej możemy znaleźć następujący zakaz:

„Nie będziecie sobie robili nacięć na ciele za człowieka zmarłego, nie będziecie się też tatuować. Jam jest Jahwe.”

3 Mojż. 19:28

http://www.bibliepolskie.pl/zzteksty_vers_por.php

Lubię to! Skomentuj3 Napisz notkę Zgłoś nadużycie

Więcej na ten temat

Komentarze

Inne tematy w dziale Rozmaitości