9 obserwujących
22 notki
35k odsłon
908 odsłon

Znowu Newton i jego pomyłki

Wykop Skomentuj28


Błędność teorii grawitacji Newtona zasadza się nie tylko na tym, że Newton przypisał materii masę, ale założył także, że ta masa nie zmienia się na całej drodze zbliżania się obiektów do siebie. Siła grawitacji we wzorach Newtona jest zależna od kwadratu odległości między środkami mas obiektów i nie jest zależna od niczego innego.
Wzór Newtona na siłę grawitacji:

                F = G* M* m / r^2                                                     (1.1)

We wzorze tym zarówno masy ciał, jak również "stała" grawitacji wyznaczona na powierzchni Ziemi są niezmienne, co nie może być prawdziwe w innych miejscach kosmosu, ani w innym czasie. Jeżeli za masy obiektów przyjmiemy wielkości [1], to w wyniku otrzymamy:

                F = G / r^2                                                                (1.2)

gdzie:                

             G = r^3 / M*t^2                                                          (1.3)

             F = (r^3/t^2) / r^2                                                     (1.4)

stąd:               

            F = r / t^2 = a                                                               (1.5)

gdzie: F - potencjał
       r - promień orbity

       t  - interwał czasowy
       a - krzywizna toru (wektor stanu)

Jeżeli potraktujemy (a), jako "przyspieszenie", to jest określeniem błędnym, gdy jest odnoszone do zmiany prędkości liniowej. W wymiarze naturalnym (a) jest składowym wektorem ruchu w odniesieniu do prostoliniowego wyobrażenia euklidesowego i wektor stanu (a) jest zawsze prostopadły do wektora prędkości orbitalnej, który jest realizowany w naturze zawsze po krzywej przestrzennej, niezależnie od tego, co byśmy nie próbowali zmienić. W wymiarze kwantowym - krzywej przestrzennej łamanej, tzn. że jej krzywizna składa się z kwantowych odcinków, w których jej krzywizna  w naszym skwantowanym zbiorze nie jest określona.

Zmiana prędkości orbitalnej w spadku swobodnym (grawitacyjnym) może być wywołana tylko zmianą stosunku (a) obiektu do (ap), gdzie musi następować deterministyczne dopasowanie parametrów termodynamicznych (temperatury) obiektu do aktualnych parametrów przestrzeni Dagteru w jego miejscu. Więcej na  temat tego mechanizmu w notce   https://www.salon24.pl/u/waclaw-kopacka/948819,czy-swiatlo-sie-starzeje

W warunkach wielkości stanu przestrzeni w miejscu Ziemi do tego, aby obiekt znajdował się w stanie nieważkości na powierzchni, wystarczy aby miał prędkość orbitalną względem powierzchni równą I-szej prędkości ucieczki tj. 7910 m/sek. Oczywiście warunkiem jest, aby tor ruchu obiektu nie przecinał się z powierzchnią Ziemi, ale był do niej co najwyżej równoległy. Jeżeli będzie się odbywał po promieniu, nawet dużo mniejszym od promienia Ziemi, to obowiązuje go taka sama zasada. To też znaczy, że jeżeli prędkość ta zostanie osiągnięta w ruchu po promieniu 2 m, to taki obiekt będzie w stanie nieważkości i może znajdować się na orbicie Ziemi.
Tak, jak w przypadku grawitacji masa obiektu nie odgrywa w tym zdarzeniu żadnej roli, bo  materia nie jest desygnatem pojęcia masa, a liczą się dla materii tylko parametry termodynamiczne.
Pojedynczego atomu dotyczy ta zasada w taki sam sposób, że po osiągnięciu zadanej prędkości może wejść na orbitę około-ziemską.

Pytanie dla czytelników na upały:
Empirycznie stwierdzone zostało, że "na równiku ciążenie jest mniejsze" i jako przyczynę podaje się większą "siłę odśrodkową". A teraz wyobraźmy sobie, że istnieją w kosmosie dwa takie ciała o znacznych "masach" i posiadają prędkość wirowania taką, że na ich powierzchniach w obrębie równików ta "siła odśrodkowa" jest tak duża, że materiały na niej spoczywające są prawie w stanie nieważkości.
Pytanie jest takie: czy te obiekty kosmiczne o znacznych "masach" - w płaszczyznach swoich równików będą się grawitacyjnie przyciągać z siłą wyliczoną ze wzorów Newtona?


Zmiana parametrów termodynamicznych  (PTD) obiektu może być dokonana, albo w sposób zmiany jego prędkości orbitalnej, albo prędkości wirowania, ewentualnie przy zachowaniu poprzednich zachowań w praktycznie niezmienionym stanie, przez zmianę temperatury (ruchów Browna). Jest to związane ze stopniami swobody obiektu, a hierarchia układów odniesienia powoduje, że ekwipartycja mocy będzie się dokonywać samoistnie na zasadzie takiej, iż w końcu każdy obiekt musi się znajdować na linii zdarzeń W-świata. Ten warunek jest spełniony tylko w ten sposób, że zdarzenie materialne zawiera całą moc, jaką dysponuje przestrzeń Dagteru w jego obrębie (czym chata bogata tym rada). Jeżeli na którymś poziomie złożenia (stopniu swobody) ta moc zostanie zwiększona, to posiada to konsekwencje na wszystkich pozostałych. Właśnie Moc decyduje o tym jak przedstawiają się nam zdarzenia we W-świecie, a nie jak niektórzy naukowcy twierdzą, że energia.

Z powodów oczywistych nie "widzimy" wszystkich związków obiektu z całym universum, a możemy tylko porównywać go z innym obiektem, jak dla przykładu jego ciężar z ciężarem  wzorca masy 1kg przechowywanym w  Międzynarodowym Biurze Miar i Wag w Sèvres.
Tak to zostało swojego czasu przyjęte, że ten walec posiada masę, którą się oznacza 1kg, ale z punktu widzenia elementarnej logiki on tej masy mieć nie może, a o tym świadczy analiza logiczna.

Wracając do wzoru na siłę grawitacji Newtona i wyprowadzony wzór (1.5) widać tam, że jeżeli jakiś obiekt kosmiczny porusza się po orbicie takiej lub innej to tylko dlatego, że jego wektor stanu (a) odpowiada wektorowi stanu przestrzeni (ap) w której się porusza, albo jest w trakcie dążenia do wyrównania tych parametrów.
Tego, czy przyjęcie takiego parametru w postaci Wektora w termodynamicznym obrazie zdarzeń W-świata jest właściwe, nie rozstrzygam jednoznacznie, ale na okres przejściowy zmiany parametrów w opisie świata, uważam za dopuszczalne. Sam potencjał (F) czasami nazywany Siłą, jest bardzo pomocnym wyobrażeniem w fizyce, gdyż posiada zwrot na kierunku i moduł, a więc także to, co zawiera podstawowy parametr przestrzeni Dagteru. Tak długo jednak, jak długo fizyka nie dorobi się lepszego określenia na potencjalność, tj, zdolność do kreacji zdarzeń, powinien być używany, jako Wektor Stanu.

Wszechświat jest obiektem dynamicznym, termodynamicznym i rozwinięcie pan-termodynamiki jest jedyną szansą fizyki na stworzenie teorii, która będzie w stanie objaśnić wszystkie obserwacyjne i nieobserwacyjne zdarzenia.

Wykop Skomentuj28
Ciekawi nas Twoje zdanie! Napisz notkę Zgłoś nadużycie

Więcej na ten temat

Salon24 news

Co o tym sądzisz?

Inne tematy w dziale Technologie