0 obserwujących
85 notek
91k odsłon
189 odsłon

Anatolij Golicyn. Rozdział 14. Druga Operacja Dezinformacyjna: "

Wykop Skomentuj2

Część I: Główne zmiany w ZSRR

Niektóre, mające miejsce po roku 1958 wydarzenia w Związku Sowieckim często bywały interpretowane przez Zachód jako odzwierciedlenie zmian zachodzących w rygorystycznej dotychczas ideologii komunistycznej i jako dowód jej malejącego wpływu na politykę wewnętrzną państwa. Uważano, że te rzekome tendencje wynikają z tego, że Związek Sowiecki staje się potęgą, która stara się realizować swój interes narodowy w tradycyjny sposób i stawia czoło wewnętrznym problemom politycznym, a zwłaszcza powstaniu ruchu dysydenckiego. Chociaż faktycznie miały miejsce liczne zmiany w wielu aspektach funkcjonowania reżimu, ekonomicznym, politycznym, dyplomatycznym i ideologicznym, to, jeśli chce się zrozumieć rodzaj i cel Dezinformacji, którą zastosowano podczas informowania o nich, należy dokonać rozróżnienia pomiędzy samymi zmianami, a sposobem, w jaki zostały zaprezentowane.

Zmiany ekonomiczne
Począwszy od późnych lat pięćdziesiątych, zmiany w sowieckiej gospodarce obejmowały zachęty materialne do zwiększenia produkcji w przemyśle, rolnictwie, promowanie konkurencji i rozszerzanie rynku prywatnego w miastach. Dość zaskakującym dowodem świadczącym o jakby odradzaniu się kapitalizmu, który pojawił się w sowieckiej prasie, były sensacyjne artykuły po-święcone „czarnemu rynkowi" i kapitalistom funkcjonującym w Związku Sowieckim w podziemiu. Wyznanie „byłego sowieckiego podziemnego milionera" ukazało się 1959 lub 1960 roku w gazecie Izwiestia.
Tak naprawdę w Związku Sowieckim istnieje [pisane w 1984 r.] i zawsze istniał rynek prywatny, na którym skolektywizowani chłopi i osoby prywatne sprzedawali produkty spożywcze wyhodowane na własnych polach i działkach. W okresie NEPu, kiedy dopuszczono własność prywatną i przedsiębiorczość, rynek ten osiągnął swój porewolucyjny zenit. Wraz z końcem NEPu i kolektywizacją rolnictwa, zmalał on jednak do nic nieznaczących rozmiarów. Podczas drugiej wojny światowej i wkrótce po niej na krótko odżył, a następnie, w ostatnich latach rządów Stalina, został drastycznie ukrócony. Po śmierci dyktatora, wraz z nowymi zachętami i zniesieniem zakazów kontyngentów rolnych z prywatnych poletek, rynek znowu zyskał na znaczeniu. W tej chwili istnieje w dwóch podstawowych formach: główny rynek, obejmujący kolektywne gospodarstwa i osoby prywatne sprzedających własne płody rolne i niewielki „czarny rynek", głównie w Moskwie i Leningradzie, gdzie mają miejsce nielegalne transakcje walutowe między sowieckimi spekulantami i dyplomatami z zagranicy.

Wzrost na rynku zasadniczym był ściśle ograniczony, ponieważ wprowadzeniu bodźców ekonomicznych dla rolników i robotników nie towarzyszyła legalizacja prywatnych przedsiębiorstw. Nacisk położono na wzrost produkcji oraz wydajność kolektywnych gospodarstw, państwowych fabryk i przedsiębiorstw handlowych. Jak wiadomo, nie można mówić o znaczącym rozszerzeniu rynku prywatnego i funkcjonowania konkurencji z sektorem publicznym bez wprowadzenia własności prywatnej. Rząd sowiecki nie zdradza jednak żadnych oznak takich działań; wręcz przeciwnie, reżim ciągle pozostaje jej wrogi, a ostatecznym celem polityki Partii jest całkowite zlikwidowanie sektora prywatnego.

Z kolei „czarny rynek", o czym doskonale wiedzą zachodni dyplomaci, jest w Związku Sowieckim nielegalny i bardzo ograniczony. Z czego zdają sobie sprawę zaledwie nieliczni, jest on potajemnie kontrolowany i aktywnie wykorzystywany przez Departament Zwalczania Kontrabandy KGB. Co ważne, departament ten powstał w roku 1959 i podczas jego tworzenia wzorowano się na podobnej komórce, która powstała w OGPU w okresie NEPu. Jego główną funkcją jest kontrolowanie działań krajowych spekulantów i biznesmenów zagranicznych, a także szantażowanie i rekrutowanie jako agentów członków kolonii dyplomatycznej i innych zagranicznych gości, uczestniczących w nielegalnych transakcjach. Szef nowego departamentu, Siergiej Michajłowicz Fiedosiejew, który miał na koncie liczne sukcesy w rekrutowaniu obcokrajowców, włączając Amerykanów, w 1961 roku został awansowany na szefa Departamentu Amerykańskiego [KGB], odpowiedzialnego za rekrutację pracowników ambasady USA w Moskwie.

Taka postawa wobec prywatnej przedsiębiorczości istniała w Związku Sowieckim od czasów rewolucji. Aresztowania oszustów i spekulantów, którzy wzbogacili się kosztem państwa nie zawsze były ujawniane. Chociaż w latach 1959-1962 nagłaśniano je, nie znaczy to jednak, jak zgodnie z intencjami Związku Sowieckiego wierzyli zachodni obserwatorzy, że w ZSRR odradzał się kapitalizm. Wręcz przeciwnie, oznaczało to, że reżim postępował zgodnie ze swoją tradycyjną doktryną eliminowania „pozostałości kapitalizmu", w tym samym czasie promując mit jego rzekomego odradzania się.

Wykop Skomentuj2
Ciekawi nas Twoje zdanie! Napisz notkę Zgłoś nadużycie

Więcej na ten temat

Salon24 news

Co o tym sądzisz?

Inne tematy w dziale