0 obserwujących
85 notek
91k odsłon
282 odsłony

Anatolij Golicyn. Rozdział 6. Raport Szelepina i zmiany w organi

Wykop Skomentuj1

Przyjęcie nowej doktryny dla Bloku Komunistycznego i strategia dezinformacji pociągnęło za sobą szereg zmian organizacyjnych w Związku Sowieckim i w całym obozie. Jak wszędzie, KC KPZR przeprowadził reorganizację służb wywiadowczych i bezpieczeństwa, ministerstwa spraw zagranicznych, innych działów aparatu partyjnego i rządowego, jak również organizacji masowych pod kątem realizacji „nowej doktryny". Począwszy od roku 1958 dokonano kilku poważnych zmian w samym KC. Powołano nowy departament polityki zagranicznej, który miał nadzorować sprawy zagraniczne i koordynować politykę zagraniczną ZSRR z innymi państwami komunistycznymi. Był on bezpośrednio kontrolowany przez Chruszczowa.

Wprowadzono nowe praktyki związane z mianowaniem ambasadorów w innych państwach komunistycznych. W celu zapewnienia właściwej koordynacji prowadzonej polityki, na stanowiska te powoływano prominentnych członków KC.

Powołany został jeszcze jeden nowy departament Komitetu Centralnego KPZR - Departament Operacji Aktywnych. Jego zadaniem była koordynacja programu dezinformacji i prowadzenie specjalnych wspierających operacji politycznych i dezinformacyjnych. Początkowo polegało to na przeprowadzaniu tajnych odpraw wyższych urzędników ministerstwa spraw zagranicznych, Komitetu Informacji i służb specjalnych. Agencja Nowosti została przeorganizowana w taki sposób, aby służyć interesom nowego departamentu.

Ważną zmianą było przeniesienie do KC Komitetu Informacji, który dotąd był podporządkowany MSZ. Jedną z jego nowych funkcji było przygotowywanie długoterminowych studiów i analiz dla Komitetu Centralnego. Inną było ustanawianie kontaktów z obcymi politykami i innymi ważnymi osobami, bądź na terytoriach ich krajów ojczystych, bądź podczas ich wizyt w ZSRR, w celu wykorzystania do wywierania wpływu na rządy zachodnie. Jego szefem był Gieorgij Żukow, były oficer sowieckiego wywiadu, który miał wiele kontaktów wśród zachodnich polityków, dziennikarzy i ludzi kultury. Sam był utalentowanym dziennikarzem.

Być może najistotniejszą ze wszystkich zmian były nominacje Mironowa i Szelepina. Mironow był szefem leningradzkiego oddziału KGB. W trakcie pełnienia funkcji, uważnie analizował operację „Trust", w której leningradzkie OGPU odegrało aktywną rolę. Był przyjacielem Breżniewa i miał do niego łatwy dostęp. Z kolei Szelepin był przyjacielem Mironowa. To właśnie Mironow pierwszy zwrócił uwagę Szelepina na rolę OGPU w okresie NEP-u.

W 1958 roku Mironow i Szelepin omawiali z Chruszczowem i Breżniewem pomysł przekształcenia KGB z typowej tajnej policji w elastyczną, wyrafinowaną broń polityczną, zdolną do odgrywania skutecznej roli w realizacji polityki, podobnie jak OGPU w czasie NEP-u.

Za tę propozycję obaj zostali nagrodzeni stanowiskami w aparacie Komitetu Centralnego. Szelepin został kierownikiem Departamentu Organów Partyjnych, a następnie szefem KGB. Mironow natomiast objął Departament Organów Administracyjnych.

Jesienią 1958 roku Prezydium KC przedyskutowało propozycję Mironowa i Szelepina, w kontekście oceny pracy KGB i jej szefa, generała Sierowa. Sierow przedstawił raport dotyczący pracy KGB w kraju i zagranicą, który stał się przedmiotem ostrego ataku. Głównym krytykiem był Szelepin. Według niego, pod kierownictwem Sierowa KGB stało się bardzo efektywną organizacją policyjną, która skutecznie wykrywała i kontrolowała elementy opozycyjne w społeczeństwie oraz agentów Zachodu, wykorzystując do tych celów szeroką sieć informatorów i agentów. Niemniej jednak nie była w stanie wywierać wpływu na wzrost poparcia społeczeństwa czy też na zahamowanie wzrostu niepożądanych trendów politycznych w kraju i zagranicą. Szelepin chwalił sukcesy KGB w zakresie prześwietlania tajemnic rządów zachodnich, ale stwierdzał również, że rola KGB była zbyt pasywna i nie zrobiła ta organizacja nic, by wesprzeć strategiczne, polityczne, gospodarcze i ideologiczne starcie z mocarstwami kapitalistycznymi.

Według Szelepina, główną przyczyną nie do końca satysfakcjonującej sytuacji było odejście KGB od tradycji i stylu pracy OGPU z czasów Lenina. OGPU, chociaż był organem niedoświadczonym, miał większy wkład w realizację doktryny politycznej, niż którakolwiek z organizacji następujących po OGPU. Pozytywnymi przykładami miały być organizacje kontrolowane lub stworzone przez OGPU, jak „Zmiana Znaków Drogowych", „Ruch Euroazjatycki" i „Trust". W odróżnieniu od OGPU, KGB ograniczyła się do pasywnej roli organizacji represyjnej. Metody działania KGB zamiast korzyści przynosiły straty, ponieważ wzmacniały jedynie opozycję i obniżały prestiż reżimu. W najważniejszych sprawach zawodziła współpraca KGB z innymi służbami Bloku.

Wykop Skomentuj1
Ciekawi nas Twoje zdanie! Napisz notkę Zgłoś nadużycie

Więcej na ten temat

Salon24 news

Co o tym sądzisz?

Inne tematy w dziale