0 obserwujących
85 notek
91k odsłon
321 odsłon

Anatolij Golicyn. CZĘŚĆ II. Program Dezinformacji i jego wpływ n

Wykop Skomentuj2

Rozdział 13. Pierwsza Operacja Dezinformacyjna:

Spór" sowiecko-jugosłowiański, 1958-1960
Lata 1958-60 były czasem zaznaczonym wielu spektakularny-mi polemikami pomiędzy przywódcami sowieckimi i jugosłowiańskimi, połączonymi z naciskami ze strony ich partii oraz próbami ingerencji w „spór" ze strony władz albańskich i chińskich. W spór osobiście zaangażowany był sam Chruszczow. W swoim wystąpieniu podczas VII Zjazdu Bułgarskiej Partii Komunistycznej w Sofii 3 czerwca 1958 r. nazwał on jugosłowiański rewizjonizm wrogiem klasowym na usługach imperialistów i określił go mianem konia trojańskiego w ruchu komunistycznym. Powiedział, że „niektórzy teoretycy utrzymują się tylko dzięki jałmużnie, otrzymywanej od krajów imperialistycznych w formie marnych resztek zbywających im dóbr. (...) Rewizjoniści próbują od środka rozbić jedność partii rewolucyjnych i zaprowadzić zamęt i bałagan w marksistowsko-leninowskiej ideologii [okrzyki ‘Oni nie zwyciężą']".1 Wszystko wskazywało na to, że sowiecko-jugosłowiański konflikt dodatkowo wzmocnił się przez fakt zbojkotowania przez komunistyczne partie Bloku VII Zjazdu Partii Jugosławii oraz przez radziecką krytykę programu i polityki zagranicznej jugosłowiańskiej partii, a także przez wykluczenie Jugosławii ze spotkania 81 partii w roku 1960, na którym oficjalnie potępiono rewizjonizm. W rzeczywistości jednak, prawdziwy obraz stosunków sowiecko-jugosłowiańskich, ujawniony dzięki informacjom wewnętrznym i poparty wieloma dowodami, okazał się zupełnie inny.Ostateczne pogodzenie się Jugosławii z Blokiem Komunistycznym
Po śmierci Stalina przywódcy sowieccy zaczęli dążyć do zgody z władzami jugosłowiańskimi, celem wyrwania Jugosławii z objęć Zachodu i powrotu jej do Obozu. Tajne oficjalne negocjacje pomiędzy Tito i Chruszczowem w 1955 i 1956 doprowadziły do całkowitej zgody w stosunkach państwowych i częściowej w relacjach partyjnych. Proces pojednania został jednak nieoczekiwanie zaburzony przez polskie [Poznań] i węgierskie powstania w 1956 roku. Początkowa solidarność przywódców Jugosławii z Polakami i Węgrami podczas krwawych wydarzeń, ataki Tito na stalinowskich przywódców w Europie Wschodniej, takich jak Hodża, przyczyniły się do wzmocnienia nacjonalizmu i rewizjonizmu w Bloku oraz do czasowego uniezależnienia się Węgier od Związku Sowieckiego. Sowieci dostrzegli jednak zagrożenie wynikające z dużego wpływu jugosłowiańskich rewizjonistów w Europie Wschodniej, czego następstwem była postępujące krytyka Jugosławii w połączeniu z próbami odłączenia jej od Zachodu.Chociaż wzajemna krytyka Sowietów i Jugosłowian wzmocniła się po Powstaniu na Węgrzech, przywódcy zawsze starali się zostawiać sobie furtkę do dalszych rozmów i negocjacji. Po tym jak w czerwcu 1957 roku Chruszczow pokonał działającą w Związku Sowieckim grupę o antypartyjnym nastawieniu zaczął intensywnie działać celem przywrócenia obecności Jugosławii w Bloku. Tym razem mu się udało i pełna zgoda pomiędzy jugosłowiańskimi przywódcami a Związkiem Sowieckim i resztą Bloku została osiągnięta. Według agencji TASS, Kardelj i Ranković pod-czas wakacji na Krymie odwiedzili Moskwę celem spotkania się z towarzyszem Chruszczowem. Albański przywódca, Hodża i bułgarski Żiwkow zrobili podobnie w lipcu [1957 r.]1 i 2 sierpnia 1957 r. Tito, Kardelj i Ranković spotkali się z Chruszczowem i Mikojanem w Bukareszcie na tajnej konferencji poświęconej „solidarności socjalistycznej". Komunikat wydany po spotkaniu silnie akcentował determinację w kierunku po-prawienia stosunków i współpracy opartych na równych zasadach. Radio moskiewskie podało, że ustalone zostały „konkretne formy współpracy". Najważniejszą zaś konsekwencją zgody sowiecko-jugosłowiańskiej było usunięcie podstaw do kontynuowania starych waśni i sporów.Postępowanie Jugosławii w najbliższych miesiącach jasno wskazywało na to, że faktycznie przeorientowała ona swoje nastawienie do Bloku Komunistycznego, włączając w to swój stosunek do Chin. Wydarzenia mające miejsce we wrześniu 1957 roku dostarczyły czterech silnych dowodów, które to potwierdzały: jugosłowiańska delegacja pod kierownictwem Vukmanovićia-Tempo została przyjęta w Pekinie; Jugosławia zablokowała rezolucję ONZ, potępiającą radziecką interwencję na Węgrzech; przedstawiciele Jugosławii byli obecni na posiedzeniu RWPG; wreszcie Tito z Gomułką publicznie odrzucili „komunizm narodowy". Tito wypowiedział następujące zdanie: „Uważamy, że izolowanie się od wielkich możliwości wzmocnienia sił socjalistycznych na całym świecie jest złe". W październiku Jugosłowianie spełnili obietnicę daną Związkowi Sowieckiemu w latach 1955-1956 odnośnie uznania NRD. W czerwcu 1958 Tito zgodził się na egzekucję byłego premiera Węgier, Imre Nagy'a, którego wcześniej Jugosłowianie wydali Sowietom.
Wykop Skomentuj2
Ciekawi nas Twoje zdanie! Napisz notkę Zgłoś nadużycie

Więcej na ten temat

Salon24 news

Co o tym sądzisz?

Inne tematy w dziale