Blog
Z siódmego wzgórza
Ks. Przemysław Śliwiński
Ks. Przemysław Śliwiński przemeksliwinsky@gmail.com
17 obserwujących 31 notek 63089 odsłon
Ks. Przemysław Śliwiński, 19 lutego 2013 r.

PRZYZWYCZAJENI

Przyzwyczaiła nas wiara, że Duch Święty szczególnie strzeże papieża i daje mu łaskę mądrości. Przyzwyczaiła nas pewność, że jego decyzja jest w Kościele najważniejsza, a gdy chodzi o kwestię wiary i moralności - nawet nieomylna. I nagle teraz, gdy papież z tą samą asystencją Ducha, podejmuje decyzję o zrzeczeniu się urzędu, nie wiemy gdzie wiara, a gdzie przyzwyczajenia.

 

W pierwszej części pisałem o micie o abdykacji, pokazując, ilu papieży zrzekło się urzędu oraz jak bardzo zaszkodziło Benedyktowi XVI postawienie obok Celestyna V. Czas na drugą część niezamierzonego "dyptyku o abdykacji".

 

Przyzwyczajenia

Przyzwyczaiły nas ostatnie 600 lat, podczas których to śmierć każdego z papieży kończyła jego pontyfikat. Nie przebijał się do naszej świadomości kanon 332 Kodeksu Prawa Kanonicznego, którego drugi paragraf mówi: "Gdyby się zdarzyło, że Biskup Rzymski zrzekłby się swego urzędu, to do ważności wymaga się, by zrzeczenie zostało dokonane w sposób wolny i by było odpowiednio ujawnione; nie wymaga zaś niczyjego przyjęcia".

Przyzwyczaił nas pontyfikat Jana Pawła II, a lepiej rzecz ujmując, częste pytania i spekulacje stawiane przez watykanistów odnośnie jego abdykacji. Odpowiedzią był wizerunek papieża, który słabnący, mimo wieku, mimo chorób, trwał, opierając się o krzyż pontyfikalny. Nie dostrzegliśmy fragmentu jego Konstytucji Apostolskiej o sede vacante i konklawe Universi Dominici Gregis, w którym wspomina o "dniu śmierci papieża lub dniu, w którym następuje wakat Stolicy Apostolskiej".

Przyzwyczaiło nas przekonanie, że władza papieska ma charakter ojcowski, a ojciec przecież nie abdykuje. Przyzwyczaiła nas wiara, że Duch Święty szczególnie go strzeże i daje łaskę mądrości, przyzwyczaiła nas pewność, że w Kościele decyzja papieża jest najważniejsza, a gdy chodzi o kwestię wiary i moralności - nawet nieomylna.

I nagle teraz, gdy papież podejmuje decyzję o zrzeczeniu się urzędu, nie wiemy, gdzie wiara, a gdzie przyzwyczajenia.

 

Pięć filtrów

Warto to wszystko przefiltrować: ze strumienia zdarzeń, informacji i opinii oraz naszych odczuć, odcieńczyć osad mitów, przekonań i przyzwyczajeń, tak aby została sama esencja.

Pierwszy filtr niech odsączy "archetyp Dantego", o którym pisałem w poprzednim tekście, według którego złym jest ten papież, co abdykuje. Nie, to nie grzech podjąć taką decyzję, to nie zdrada urzędu, to nie zdrada Kościoła. Papieże zawsze mogli zrzekać się urzędu.

Drugi filtr niech odcedzi zawiść. Ktoś opowiadał mi, że dwa razy rozmawiał z tym samym kolegą o "papieskiej abdykacji". Pierwszy raz, za pontyfikatu Jana Pawła II, po raz drugi, tydzień temu. Za pierwszym razem ten kolega skomentował krótko postawę papieża: "trzyma się stołka, trzeba wiedzieć, kiedy odejść". Teraz o decyzji Benedykta XVI powiedział: "stchórzył!".

Trzeci filtr niech zniweluje apokaliptyczny strach. To charakterystyczne, że zrzeczenie się urzędu papieża zostało symbolicznie skomentowane widokiem bazyliki św. Piotra, w którą uderza piorun z nieba. Takie zdjęcie mówi więcej o emocjach, niż faktach. "Komentuje" rzeczywistość odwołując się do naszych najgłębszych obaw. Potem jeszcze spadające meteory, a w Lazio jeszcze trzęsienie ziemi z soboty na niedzielę - to wszystko nie raz wywoływało pytanie: czy to nie znak końca świata? A przynajmniej: czy to nie znak?

Czwarty filtr niech usunie hipotezę precedensu. Według niej, tradycyjny dotąd papież stał się nagle nowoczesnym innowatorem: swoim zrzeczeniem się urzędu stworzył precedens i odtąd prawie każdy kolejny papież będzie abdykował, co dla tzw. konserwatystów jest niepokojące, upodabniając papiestwo do funkcji politycznej, a u tzw. liberałów wywołuje aplauz. W istocie, możliwość zrzeczenia się urzędu przez papieża będzie tak samo otwarta, jak dotąd, i tak samo, jak dotąd, decyzja o tym będzie ostatecznością.

Piąty filtr niech odsączy "drugie dno". Jakiś powód przecież musi być, samo papieskie "zdecydowałem się" to coś za mało. A więc ruszyła machina spekulacji, co tak naprawdę się stało. Słyszeliśmy: a to o pedofilii, a to o intrygach w Watykanie, o Vatkileaks, o wojnie na wpływy, którą papież przegrał, słyszeliśmy o bankrutującym Banku Watykańskim, w końcu o zdrowiu: o sercu, nowotworze, kręgosłupie i postępującej ślepocie. Że papieża coś musiało zmusić, a nawet ktoś musiał zaszantażować. 

 

Decyzja, niepokój, wiara

I co pozostanie, kiedy to wszystko odmitologizujemy, odsączymy zawiść, hipotezę precedensu i spekulacje? 

Nie pozostanie nic, tylko decyzja, prosta decyzja papieża. Trzeba będzie wrócić do słów samego Benedykta XVI, jeszcze raz posłuchać tego, co powiedział 11 lutego, bo tylko to będziemy mieli do dyspozycji. W treści decyzji głównymi słowami są: sumienie, rozważenie, pewność, powody: Rozważywszy po wielokroć rzecz w sumieniu przed Bogiem, zyskałem pewność, że z powodu podeszłego wieku moje siły nie są już wystarczające, aby w sposób nalezyty sprawować posługę Piotrową.

Skomentuj Obserwuj notkę Napisz notkę Zgłoś nadużycie
NEWSY - TOP 5

O mnie

ksiądz, dziennikarz, doktorant Universita' della Santa Croce, Roma

Ostatnie notki

Ostatnie komentarze

  • @all dziekuje za komentarze. Przepraszam, ze nie jestem w stanie odpowiadac na nie. Ale widze,...
  • @zwyczajna kobieta racja :) nadal nic nie wiemy
  • Autor Nie przestaję się uśmiechać, przeczytawszy tę notkę. Dzięki! Nie spotkałem jeszcze...

Tematy w dziale