0 obserwujących
85 notek
91k odsłon
136 odsłon

Anatolij Golicyn. Rozdział 12. "Nowa metodologia"

Wykop Skomentuj1

Tak jak to zostało opisane w Części 2 niniejszej pracy, istnieją dwa sposoby analizowania oraz interpretowania zachodzących od 1958 roku ważnych zmian w światowym komunizmie. Wedle konwencjonalnych poglądów, opartych na przestarzałej metodologii, każde z wydarzeń wskazujących na zmiany w reżimie komunistycznym było objawem spontanicznego wzrostu tendencji odśrodkowych wewnątrz międzynarodowego komunizmu.

„Nowa metodologia” prowadzi do całkowicie odmiennego wniosku stwierdzającego, że wszystkie one tworzą część serii zazębiających się strategicznych operacji dezinformacyjnych, zaplanowanych na potrzeby wdrażania długoterminowej polityki Bloku i jej strategii. Istotą „nowej metodologii”, która odróżnia ją od starej, jest wzięcie pod uwagę nowej doktryny i uwzględnienie roli Dezinformacji.

Konwencjonalna metodologia często próbuje analizować i interpretować wydarzenia w świecie komunistycznym w oderwaniu, w systemie „rok po roku”, inicjatywy komunistów są traktowane jako spontaniczne działania na rzecz osiągnięcia celów krótkoterminowych. Ponieważ jednak w latach 1957-60 nastąpiło przewartościowanie w stosunkach wewnątrzblokowych, a także stworzono i wdrożono nową politykę długoterminową - dalekosiężną dla całego Obozu, właściwe zrozumienie tego, co się wydarzyło w tym okresie warunkuje pojęcie istoty późniejszych wydarzeń. Pierwszym i zasadniczym elementem „nowej metodologii” jest uznanie lat 1957-60 za punkt wyjściowy do analizy wszystkich późniejszych wydarzeń. Czynniki wpływające na „nową metodologię”
Wśród przedstawionych już faktów, dotyczących lat 1957-60, opartych w dużej mierze na wiedzy pochodzącej z wewnątrz, można wyróżnić osiem podstawowych czynników. Już samo wzięcie ich pod uwagę oraz zbadanie relacji między nimi powinno spowodować, że analiza wydarzeń ostatnich dwudziestu lat [1964-1984] da miarodajne wyniki.

Za powyższe czynniki należy uznać:
● przewartościowanie w stosunkach między członkami Obozu Komunistycznego, włączając Jugosławię, które miało miejsce od 1957 roku oraz przyjęcie wspólnej polityki długofalowej;
● rozwiązanie kwestii stalinizmu;
● ustanowienie kolektywnego przywództwa, co miało zakończyć spory o władzę i rozwiązać problem sukcesji;
● fazy i dalekosiężne cele prowadzonej przez komunistów polityki;
● historyczne doświadczenia, na których oparto nową doktrynę;
● przygotowanie aparatu partyjnego, organizacji masowych, służb dyplomatycznych, wywiadowczych i bezpieczeństwa całego Bloku do celów wywierania wpływów politycznych i prowadzenia dezinformacji strategicznej;

● prowadzenie działań dezinformacyjnych według wzorca „słabości i ewolucji;
● dostrzeżenie przez strategów komunizmu roli, jaką mogłyby odgrywać polemiki między różnymi państwami członkowskimi Bloku Komunistycznego.

Na podstawie powyższych uwarunkowań można stworzyć nowe zasady będące podstawą analiz. Każdy z czynników przeanalizowany zostanie osobno.

Zanim rozpoczął się proces formułowania nowej polityki, jednym z najważniejszych warunków wstępnych było ustanowienie nowych stosunków między reżimami Bloku Komunistycznego w roku 1957. Zrezygnowano z sowieckiej dominacji nad wschodnioeuropejskimi satelitami i ograniczono stalinowskie zapędy do mieszania się w sprawy Jugosławii i Chin na rzecz leninowskich koncepcji równości i proletariackiego internacjonalizmu. Dominacja ustąpiła pola partnerstwu oraz wzajemnej współpracy i koordynacji w działaniu na rzecz realizacji interesów długoterminowych i celów całego ruchu komunistycznego. Wzięto pod uwagę różnorodność i narodowe uwarunkowania, w których funkcjonowały reżimy i partie komunistyczne. Tradycyjna, przestarzała metodologia nie wzięła pod uwagę istotności tej zmiany. Jej zwolennicy nadal postrzegali partię sowiecką jako rywalizującą, często nieskutecznie, z partią chińską o wpływy w innych partiach komunistycznych, aby zapewnić ich funkcjonowanie zgodnie z wzorcem sowieckim. Przy założeniu, że wspólna narada 81 partii w listopadzie 1960 roku usankcjonowała różnorodność ruchu komunistycznego, można łatwo zauważyć, że kłótnie i spory między komunistami na temat ortodoksji tej czy innej taktyki są sztucznie wygenerowane i obliczone na realizację celów taktycznych i strategicznych.  

Punktem wyjściowym do opracowania „nowej metodologii” jest założenie, że 81 partii zadeklarowało zaangażowanie się politykę długofalową i zgodziło się na realizację jej celów w miarę swoich możliwości i potencjału. Co więcej, ponieważ różnorodność ta była koncesjonowana, można było dokonać podziału pracy między partie i każdej z nich przypisać specjalną rolę strategiczną, zgodną z jej charakterem narodowym i sugestiami Lenina. We wcześniejszym kontekście historycznym twierdził on: „(...) potrzebujemy wielkiej orkiestry. Musimy wyciągnąć wnioski z naszych doświadczeń jak ustawić wszystkie partie, dać jednej sentymentalne skrzypce, innej groźnie brzmiący kontrabas, zaś batutę dyrygenta trzeciej”.1 Decyzje z lat 1957-60 przypisały partiom sowieckiej, chińskiej, albańskiej, jugosłowiańskiej, rumuńskiej, czechosłowackiej, wietnamskiej i pozostałym grę na różnych instrumentach i odgrywanie różnych rozdziałów w utworze symfonicznym. Metaforycznie można powiedzieć, że stara metodologia słyszy tylko pozbawione harmonii dźwięki, zaś „nowa” stara się zrozumieć symfonię jako całość.

Wykop Skomentuj1
Ciekawi nas Twoje zdanie! Napisz notkę Zgłoś nadużycie

Więcej na ten temat

Salon24 news

Co o tym sądzisz?

Inne tematy w dziale